Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Muzyka klasyczna nie jest popularną formą rozrywki, nie usłyszymy jej w komercyjnych stacjach radiowych, a w telewizji pojawia się tylko z okazji ważnych uroczystości. Z tego powodu nie znamy wielu wybitnych Polaków, którzy rozsławili się na całym świecie swoją grą na fortepianie. Chcemy więc przedstawić sylwetki kilku z nich, zarówno współczesnych, jak i już nieżyjących.

 

Fryderyk Chopin

Wśród najwybitniejszych polskich pianistów musi znaleźć się Fryderyk Chopin. Jest to postać znana nawet osobom, które nie interesują się muzyką klasyczną. Muzyk urodził się w XIX wieku, ok. 1810 roku. Fortepian pojawił się w jego życiu bardzo wcześnie. Chopin miał 5 lat, gdy zaczął pobierać pierwsze lekcje gry na tym instrumencie. W wieku 7 lat stworzył swoje pierwsze, krótkie kompozycje. Wraz z wiekiem Chopin zaczął odnosić coraz więcej sukcesów i grywał na dworach ważnych osobistości. W 1818 roku podarował cesarzowej Rosji swoje dwie kompozycje tańców polskich. Już w XIX wieku uważany był za wirtuoza pianina. Obecnie zalicza się go do grupy najlepszych muzyków romantycznych. Chopin był również docenianym i chwalonym kompozytorem, który wiele swoich pomysłów zaczerpnął z muzyki ludowej. Uważany jest za prekursora muzyki poważnej. W 1831 roku wyjechał do Francji i tam zamieszkał. Chopin zagrał swój ostatni koncert w Londynie rok przed swoją śmiercią. Już wtedy czuł się bardzo chory i słaby, a przygnębienie, które odczuwał pod koniec życia, znacznie pogorszyło jego stan. Jego ostatnim życzeniem było, aby jego serce powróciło do Warszawy. Słój, w którym się znajdowało, został potajemnie przewieziony do kraju, znajdującego się pod zaborami. Serce kompozytora, zanim ostatecznie trafiło do Kościoła Świętego Krzyża, było przedmiotem sporów i walk.  

 

Krystian Zimerman

Krystian Zimerman to urodzony w 1956 roku pianista, który naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku pięciu lat. Zasłynął on w świecie muzyki klasycznej, gdy mając 19 lat, zwyciężył IX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. Nie jest to muzyk, który nieustannie znajduje się w świetle reflektorów. Zimerman rzadko koncertuje i wydaje płyty, ale każdy jego występ jest wyczekiwany i szeroko komentowany. Pianista lubi interpretować znane utwory na swój sposób, za co jest zarówno chwalony, jak i krytykowany przez znawców i miłośników muzyki klasycznej. Bywa postrzegany jako ekscentryczny, ale genialny wykonawca.

Władysław Szpilman

Polski kompozytor i pianista żydowskiego pochodzenia, Władysław Szpilman, jest do dziś niezwykle szanowany w świecie artystycznym. Urodził się on w 1911 roku w Sosnowcu i od najmłodszych lat kształcił się w szkołach muzycznych, między innymi w Konserwatorium im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Podczas wojny udało mu się uniknąć deportacji do obozu w Treblince, dzięki pomocy żydowskiego policjanta. Szpilman stracił jednak całą rodzinę i dopiero w 1943 roku udało mu się znaleźć miejsce, gdzie ukrywał się do końca wojny. Po powstaniu warszawskim pozostał samotny w ruinach zniszczonego domu, gdzie znalazł go kapitan Wehrmachtu, który postanowił mu pomóc. Po zakończeniu wojny, pianista ponownie rozpoczął pracę w Polskim Radiu. Szpilman mocno związany był z muzyką klasyczną, która stanowiła dla niego środek przekazu własnych emocji i przeżyć. Skomponowane przez niego utwory pojawiały się nie tylko na koncertach fortepianowych, ale wpłynęły także na przemysł filmowy – stworzył on muzykę do dwóch filmów, które powstały w latach 30., Wrzos (1937) i Dr Murek (1939).

 

Rafał Blechacz

Rafał Blechacz urodził się w 1985 roku w miejscowości Nakło nad Notecią. W 2005 roku wygrał XV Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. Jak większość wybitnych pianistów, lekcje gry na fortepianie rozpoczął w wieku 5 lat. Ukończył Państwową Szkołę Muzyczną i Akademię Muzyczną w Bydgoszczy. Album Blechacza, wydany w 2010 roku, zawierał nagrania Koncertów Fortepianowych Chopina i zyskał wiele przychylnych recenzji i nagród. Po sukcesie na prestiżowym Konkursie Chopinowskim muzyk zaczął grać koncerty na najważniejszych światowych scenach, od Moskwy po Tokio. Od 2006 roku Blechacz związany jest z ekskluzywną wytwórnią Deutsche Grammophon.

Ludwik Grossman

Jednym z najbardziej aktywnych działaczy na scenie muzycznej był Ludwik Grossman – polski kompozytor, pianista, dyrygent i organizator wydarzeń kulturalnych. Urodził się w 1835 roku w okolicach Kalisza. Był on ceniony przez współczesnych mu twórców, nie tylko ze względu na talent muzyczny, ale także przez wzgląd na jego działalność artystyczno-społeczną. Grossman był bardzo związany z Warszawą, często wspomagał finansowo ośrodki kulturalne.

 

India Czajkowska

Wśród wybitnych polskich muzyków nie brakuje również kobiet, które tworzą i wykonują utwory klasyczne. India Czajkowska to kompozytorka, pianistka i wokalistka. Jest doceniana na światowej scenie muzycznej za swoje nietypowe, często eksperymentalne podejście do sztuki. W swojej karierze podjęła współpracę z licznymi ośrodkami artystycznymi, owocem jednego z takich projektów jest zespół Cadyk, wykonujący żydowskie melodie. Wydała jeden solowy album i kilka innych, stworzonych we współpracy z najbardziej znanymi postaciami świata muzycznego, między innymi z Ensemble Elektra czy Drum Freaks. 

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Muzyka fortepianowa grana jest najczęściej na koncertach i wydarzeniach kulturalnych. Nie jest to komercyjny gatunek, który słyszymy wszędzie. Z tego powodu niewiele osób ma okazję docenić brzmienie fortepianu i granych na nim melodii. Jak pokazują licznie przeprowadzane badania, muzyka fortepianowa ma pozytywny wpływ na nasze życie. Oto kilka korzyści wynikających ze słuchania tego rodzaju utworów.

 

Wpływa na pracę serca

Według badań przeprowadzonych przez niemieckich uczonych z uniwersytetu w Bochum słuchanie muzyki klasycznej wpływa na pracę serca, obniżając ciśnienie krwi. W eksperymencie tym wzięło udział 120 osób, które miały problem z nadciśnieniem. Grupę podzielono na dwie części, połowa pacjentów słuchała przez 20 minut utworów klasycznych kompozytorów. Pozostali w tym czasie relaksowali się w ciszy. W trakcie przeprowadzanego eksperymentu uczeni zmierzyli badanym ciśnienie krwi i tętno, a także poziom kortyzolu, który wzrasta w sytuacjach stresowych. Uzyskane wyniki wykazały znaczący wpływ słuchanej muzyki na procesy zachodzące w organizmie. Niezależnie od gatunku odtwarzanych utworów, poziom kortyzolu spadał u wszystkich badanych. W wypadku ciśnienia krwi rodzaj muzyki miał duże znaczenie. To właśnie utwory klasyczne powodowały spadek skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Według przeprowadzonych badań wystarczy dobry fortepian i zdolny muzyk, który na nim zagra, aby chwilowo unormować pracę serca.  

 

Podnosi poziom szczęścia

Muzyka, szczególnie klasyczna, pozwala poczuć się szczęśliwszym, nawet w najbardziej ponury dzień. Ważne jednak, aby utwór, którego słuchamy, należał do naszych ulubionych. Tylko wtedy organizm zaczyna produkować dopaminę, hormon odpowiedzialny za uczucia radości i ekscytacji. Naukowcy z Uniwersytetu McGill w Kanadzie dowiedli, że poświęcenie kilku minut o poranku na przesłuchanie ulubionego utworu, poprawia nastrój i wpływa na jakość całego dnia. Nie musi to być energetyczna muzyka, nawet spokojne melodie grane na fortepianie mogą w tym pomóc.

Pomaga uśmierzyć ból

Utwory muzyki poważnej, takie jak kompozycje Bacha czy Mozarta, pomagają uśmierzać ból u cierpiących pacjentów. Profesor Trappe z niemieckiego uniwersytetu w Bochum przeprowadził eksperyment, w którym odtworzył pacjentom relaksacyjną muzykę przed i po zabiegu. Zaobserwował on, że w czasie oczekiwania na operację, relaksacyjne utwory pozwoliły badanym na uspokojenie się i zmniejszyły poziom odczuwanego przez nich lęku. Po przeprowadzonym zabiegu muzyka klasyczna pomogła w uśmierzaniu bólu i przyspieszyła okres rekonwalescencji. Sprawdzą się w tym celu również utwory relaksacyjne przeznaczone do medytacji lub te, wybrane przez pacjenta. Inne badania wskazały, że muzykoterapia pomaga także osobom chorym na raka lub po udarze mózgu, zmniejszając ból i poprawiając ogólny stan pacjenta.

 

Wzmacnia pamięć i pozwala się skoncentrować

Słuchanie spokojnej muzyki klasycznej pozwala się skoncentrować i przyswajać nowe informacje. Naukowcy z Uniwersytetu w Helsinkach dowiedli, że osoby, które podczas nauki odtwarzały utwory łagodne, w tym melodie fortepianowe, lepiej zapamiętywały fakty i potrafiły je później odtworzyć. Wśród uczonych znany jest tak zwany efekt Mozarta, czyli zjawisko nieznacznego poprawienia inteligencji ogólnej, wywołanego słuchaniem utworów klasycznych i barokowych. Efekt ten został udowodniony podczas eksperymentu, w którym grupa studentów rozwiązywała zadania matematyczne przy akompaniamencie muzyki fortepianowej i radziła sobie lepiej niż w ciszy. Wzmocnienie pamięci jest spowodowane tym, że ta sama część mózgu jest odpowiedzialna za przetwarzanie nowych informacji i odbieranie bodźców dźwiękowych. Muzyka jest czasem wykorzystywana także podczas leczenia pacjentów z chorobą Alzheimera. Utwory zasłyszane w danej chwili często są później kojarzone z konkretnymi przeżyciami. W ten sposób osoby, które mają problemy z pamięcią, mogą odtworzyć wspomnienia połączone w ich umyśle z daną melodią.

 

Muzyka pomaga zasnąć

Węgierscy naukowcy postanowili zbadać, jaki wpływ na proces zasypiania ma słuchana przez nas muzyka. W tym celu podzieli grupę studentów i zalecili im wykonanie konkretnych czynności przed snem. Pierwsza połowa miała za zadanie wysłuchanie kilku utworów klasycznych, a druga miała w tym samym czasie zająć się książką lub inną dowolną rzeczą. Następnie obie grupy położyły się spać. Wyniki tego eksperymentu pokazały, że studenci, którzy odtwarzali muzykę poważną, nie mieli problemów z zasypianiem, nawet jeżeli wcześniej zdarzało im się cierpieć na bezsenność. Naukowcy uważają, że utwory klasyczne mogą być pomocne w leczeniu zaburzeń snu u pacjentów.

Pomaga kontrolować wagę

Muzyka odgrywa dużą rolę w naszym życiu i wpływa na to, jakie zachowania przejawiamy. Grupa badaczy z teksańskiego uniwersytetu postanowiła sprawdzić, czy słuchanie melodii podczas posiłku wpływa na to, jak dużo spożywamy. Według ich badań istotny wpływ na nasz sposób jedzenia ma oświetlenie i dźwięki. Osoby, którym w czasie posiłku towarzyszyła łagodna muzyka i słabe światło, szybciej doświadczyły uczucia przepełnienia, w efekcie jedząc mniej i wolniej. Otoczenie wpłynęło także na ich satysfakcję ze spożywanego jedzenia, które sprawiało im większą przyjemność niż wtedy, gdy jedli to samo danie w innych warunkach. Naukowcy przypuszczają, że odpowiednia muzyka może być czynnikiem wspierającym proces odchudzania, ponieważ pozwala lepiej kontrolować wielkość posiłku. Ważne jest jednak, aby towarzyszące podczas jedzenia utwory były spokojne i relaksacyjne.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Fortepian nieodłącznie kojarzy się z poważną muzyką klasyczną. Instrument ten najczęściej pojawia się w wielkich salach koncertowych i na doniosłych wydarzeniach. Fortepian może służyć nie tylko do grania utworów znanych klasyków, ale pozwala także tworzyć nowe, współczesne melodie. Jeżeli zastanawiasz się nad kupnem tego instrumentu, przedstawiamy listę najlepszych producentów sprzętu muzycznego.

 

Orla

Orla to firma, która powstała we włoskiej stolicy instrumentów muzycznych, Castelfidaro. Od 1965 roku wytwarza przede wszystkim pianina, fortepiany i organy. W procesie produkcyjnym wykorzystuje najnowsze technologie, które umożliwiają zbudowanie instrumentów o czystym brzmieniu. Materiały wykorzystywane przez firmę Orla są solidne, co sprawia, że wykonane sprzęty służą przez wiele lat. Fortepiany nie tylko wyróżniają się eleganckim designem, ale także pozwalają na zagranie płynnych i głośnych dźwięków. Większość fortepianów Orla ma nieduży rozmiar. Zastosowano w nich ciekawe rozwiązania, takie jak wejście USB czy wyjście MIDI umożliwiające komunikację między różnymi instrumentami. W rezultacie można eksperymentować z brzmieniem i łączyć grane melodie z gotowymi utworami.

 

Yamaha

Firma Yamaha istnieje na rynku muzycznym od ponad 130 lat. Została założona w 1887 roku przez Torakusu Yamaha. Obecnie jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych producentów instrumentów muzycznych na świecie, dlatego uwzględnia ją każdy ranking fortepianów. W swojej ofercie firma ma przede wszystkim instrumenty dęte, smyczkowe i klawiszowe. Wszystkie sprzęty muzyczne powstają we współpracy z ekspertami i inżynierami. Pracownicy Yamaha wykorzystują najnowsze technologie, łącząc je z tradycyjnym japońskim rzemiosłem, które cechuje się solidnością i precyzją. Fortepiany wytwarzane są z myślą o wygodzie muzyków. Instrumenty pozwalają dokładnie oddać każdy dźwięk, a poszczególne nuty wybrzmiewają czysto i głośno. Firma zatrudnia profesjonalnych pianistów, aby pomogli w wytwarzaniu jak najlepszych fortepianów. Yamaha skupia się przede wszystkim na jakości brzmienia, nie zapomina jednak o eleganckim designie instrumentu i dokładnym wykończeniu każdego detalu. Drewno wykorzystywane do produkcji obudowy fortepianu jest skrupulatnie dobierane i obrabiane. Dzięki temu nie odkształca się i nie pęka pod wpływem czasu i warunków zewnętrznych.  

Steinway & Sons

Jeden z najlepszych producentów pianin i fortepianów, firma Steinway & Sons, istnieje od 1853 roku. Od chwili założenia celem Henry’ego Steinwaya było stworzenie najlepszego instrumentu na świecie. Kolejne pokolenia właścicieli firmy przyczyniły się do pozyskania zaufania i szacunku tysięcy konsumentów. Wszystkie instrumenty Steinway & Sons wykonywane są ręcznie z wykorzystaniem starannie dobranych materiałów. Drewno tworzące ramę i konstrukcję fortepianów dojrzewa przez prawie dwa lata zanim zostanie poddane odpowiedniej obróbce. Już w procesie projektowania, firma stara się uwzględnić potrzeby nawet najbardziej wymagających muzyków. Cały etap produkcji opiera się na ponad 100-letniej tradycji i wiedzy rzemieślniczej. Obecnie firma jest autorem 135 patentów, w efekcie czego uważana jest za pioniera w dziedzinie wytwarzania instrumentów muzycznych. Fortepiany Steinway & Sons umożliwiają zagranie nawet najtrudniejszych fraz czysto i płynnie, a rozchodzący się dźwięk jest wyraźny i donośny. Instrumenty tej firmy są często wybierane przez zawodowych pianistów, pojawiają się one na prestiżowych konkursach i w największych salach koncertowych na świecie.

 

Seiler

Założona w 1849 roku firma Seiler jest zaliczana do grupy najlepszych producentów światowej klasy pianin i fortepianów. Jej pierwszy właściciel, Eduard Seiler, chciał stworzyć przedsiębiorstwo wytwarzające instrumenty, które spełnią wymagania profesjonalnych muzyków i osób początkujących. Najpierw powstawały one w legnickiej fabryce, jednak po wojnie siedziba firmy przeniosła się do Niemiec. Produkowane obecnie fortepiany Seiler są wykonane z trwałych materiałów i pozwalają uzyskać głośne i mocne brzmienie. Firma nieustannie dąży do ulepszania swoich produktów, co sprawia, że muzycy i pianiści na całym świecie chętnie je wybierają. Przedsiębiorstwo Seiler, jako jedyny producent fortepianów, otrzymało niemiecki znak jakości RAL, co odzwierciedla precyzję i solidność wykonania instrumentów.

Hoffmann

Historia pianin i fortepianów wytwarzanych przez markę Hoffmann sięga 1904 roku. To wtedy powstały pierwsze instrumenty, które szybko zyskały sławę i uznanie pianistów na całym świecie. Obecnie marka jest częścią niemieckiego koncernu C. Bechstein i w 2007 roku przeniosła swoje fabryki do Czech. Fortepiany Hoffmann pozwalają uzyskać mocne i wyraźne brzmienie, często określane przez profesjonalistów jako niepowtarzalne. Marka doceniana jest za trwałe i precyzyjne wykonanie swoich instrumentów oraz za dbałość o każdy szczegół. Do produkcji wykorzystywane są tylko te materiały, które przeszły rygorystyczny proces selekcji. Mechanizm użyty w fortepianach Hoffmann pozwala zagrać utwory w wielu gatunkach muzycznych, a dźwięk pozostaje zrównoważony i czysty w każdej oktawie. Instrumenty sprawdzą się zarówno dla profesjonalistów na koncertach, do wykonywania utworów solowych i kameralnych, jak również do nauki dla osób początkujących. Fortepiany Hoffman mają elegancki design i minimalistyczny kształt, dlatego wyglądają efektownie zarówno w domu, jak i na scenach największych sal koncertowych. 

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Coroczne konkursy, odbywające się w najważniejszych salach koncertowych na świecie, wyłaniają najlepszych pianistów spośród kilkudziesięciu kandydatów. Jednak wybitni pianiści to nie tylko współcześni artyści, ale także dawni twórcy, którzy ukształtowali muzykę klasyczną. W tym artykule przedstawiamy listę najlepszych pianistów w historii.

 

Ludwig van Beethoven

Jeden z najważniejszych wirtuozów fortepianu, Ludwig van Beethoven to prekursor romantyzmu w muzyce klasycznej. Urodził się w 1770 roku w Bonn i mając 4 lata zaczął przejawiać zdolności muzyczne. Beethoven zagrał swój pierwszy koncert w wieku siedmiu lat, a rodzina, widząc jego talent, starała się zdobyć dla niego najlepszy fortepian do ćwiczeń. Niemiecki pianista zapisał się w historii jako jedna z najwybitniejszych postaci w muzyce klasycznej i romantycznej. To on wyznaczył nowe kierunki rozwoju dziedziny sztuki, którą uprawiał. Beethoven był również wybitnym kompozytorem, w swoich utworach potrafił oddać nie tylko uczucia, ale przede wszystkim najważniejsze wartości, takie jak wolność, godność i szczęście. Jego kompozycje poruszały i na długo zapadały w pamięci publiczności. Pianista należał do tak zwanych klasyków wiedeńskich, grupy trzech wybitnych kompozytorów, w skład której wchodzą też Mozart i Haydn.

 

Ferenc Liszt

Ferenc Liszt to węgierski pianista, który stał się symbolem epoki romantyzmu w muzyce. Oprócz komponowania utworów zajmował się także filozofią, polityką i pisarstwem. Jako dziecko był niezwykle słaby i chorowity, jednak nie powstrzymało go to od ćwiczenia gry na fortepianie. Jako 9-latek zagrał swój pierwszy publiczny koncert, na którym obecny był Fryderyk Chopin. Talent Liszta zachwycił węgierskich arystokratów, którzy umożliwili mu wyjazd do Wiednia. Młody pianista zyskiwał coraz większą popularność i zapoznawał się z najważniejszymi osobistościami świata muzyki. W ciągu swojej długiej kariery Liszt stworzył poemat symfoniczny, nowy gatunek, który przedstawiał konkretną treść. Zwykle nie miał on określonej budowy, oparty był jedynie na wymogach fabuły, na której bazował. Podczas gry na fortepianie, węgierski muzyk lubił eksperymentować z techniką, w efekcie czego obalił znane dotychczas struktury tonalne.

Artur Rubinstein

Polski pianista żydowskiego pochodzenia, Artur Rubinstein to jeden z najwybitniejszych muzyków XX wieku. Urodził się w 1887 roku i przez 80 lat swojej kariery zagrał ponad 6000 koncertów na fortepianie. Rubinstein odtwarzał i interpretował przede wszystkim muzykę takich klasyków, jak Fryderyk Chopin, Franz Schubert, czy Johannes Brahms. Jego pierwsze wystąpienia publiczne miały miejsce, gdy miał on 7 lat. Pianista zagrał w Beethoven Saal w Berlinie w 1900 roku i był to przełomowy moment w jego karierze. Od tamtego czasu występował w wielu znanych salach koncertowych w Europie i Stanach Zjednoczonych. W czasie wojny mieszkał w USA, ale dotkliwie odczuł skutki niemieckich zbrodni, w wyniku których stracił niemal całą rodzinę. W proteście przeciwko dramatycznym wydarzeniom lat 40. nigdy nie wystąpił w ówczesnych RFN i NRD.

 

Siergiej Rachmaninow

Urodzony w 1873 roku Siergiej Rachmaninow to wybitny rosyjski pianista i kompozytor. Zdobył wykształcenie muzyczne w prestiżowych konserwatoriach w Petersburgu i Moskwie, gdzie poznał kompozytora Piotra Czajkowskiego. Stał się on dla Rachmaninowa mentorem i nauczycielem. Po śmierci Czajkowskiego rosyjski pianista napisał utwory ku jego pamięci i już do końca życia tworzył muzykę inspirowaną twórczością swojego mentora. Rachmaninow na początku swojej kariery doznawał wielu niepowodzeń, co odbijało się na jego zdrowiu psychicznym. Dopiero po 1900 roku pianista zaczął zdobywać coraz większą popularność, a jego utwory zyskały uznanie krytyków.

 

Leif Ove Andsnes

Leif Ove Andsnes to norweski pianista, który uważany jest za jednego z najwybitniejszych współczesnych muzyków klasycznych. Pobierał nauki w Konserwatorium w Bergen i jako 17-latek zadebiutował na scenie. W swojej karierze zdobył on wiele nagród, między innymi Gramophone Hall of Fame w 2013 roku. Andsnes otrzymał również honorowe doktoraty na prestiżowych uczelniach w Nowym Jorku i rodzinnym Bergen. Norweski pianista współpracuje obecnie ze znanymi orkiestrami światowych filharmonii. Za jego największe osiągnięcie krytycy uważają projekt zatytułowany „The Beethoven Journey”. Było to tournée, które trwało cztery sezony i objęło 27 krajów. Andsnes zagrał wtedy łącznie 230 koncertów, podczas których odtworzył najbardziej znane utworu Ludwiga van Beethovena. Pianista nagrywa również wiele płyt, w ciągu całej swojej kariery wydał ich ponad 30. Obecnie koncertuje i udziela lekcji gry na fortepianie.

Claudio Arrau

Chilijski pianista Claudio Arrau uznawany był za „cudowne dziecko”. W wieku 10 lat podjął naukę w Konserwatorium Sterna w Berlinie. Arrau ukończył je w 1918 roku i natychmiast rozpoczął koncertowanie w Europie. Jego kariera zaczęła się dynamicznie rozwijać i już po dwóch latach wrócił do rodzinnej Ameryki, gdzie zagrał koncerty w Chile i Argentynie. W historii muzyki Arrau zapisał się jako genialny interpretator utworów romantycznych, który wyróżniał się doskonałą techniką gry i płynnością przechodzenia w poszczególne frazy.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Osobom zapytanym o najlepszych muzyków i kompozytorów grających i tworzących muzykę na fortepianie, często na myśl przychodzą wyłącznie mężczyźni. Wszyscy znają Fryderyka Chopina i wiedzą, jak wielką rolę odegrał w muzyce klasycznej. Nierzadko jednak zapominamy, że wśród wybitnych muzyków jest również wiele kobiet. Z tego powodu przedstawiamy listę kilku najlepszych pianistek na świecie.

 

Martha Argerich

Urodzona w Buenos Aires w 1941 roku Martha Argerich to jedna z najsłynniejszych pianistek na świecie. W wieku trzech lat rozpoczęła naukę u lokalnej nauczycielki muzyki, a jej pierwszym instrumentem był fortepian. Argerich szybko odkryła w sobie pasję do muzyki klasycznej. Już jako 8-latka zagrała swój pierwszy koncert, a kilka lat później przeniosła się do Europy. Tam miała ona okazję szkolić się u wybitnych nauczycieli gry na fortepianie. W 1965 roku pianistka wygrała VII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. Po tym wydarzeniu jej kariera szybko się rozwinęła i Argerich nagrała swoją pierwszą płytę. Od ponad 30 lat gra jedynie muzykę kameralną przeznaczoną dla niewielkich zespołów. Argentyńska pianistka to postać kontrowersyjna, w 1980 roku opuściła jury Konkursu Chopinowskiego po wyeliminowaniu jednego z uczestników. Jest to jednak zdolna i wybitna postać w świecie muzyki.

 

Khatia Buniatishvili

Khatia Buniatishvili to francuska pianistka, która dopiero rozpoczyna swoją karierę na scenie muzyki klasycznej, ale już zdołała osiągnąć kilka sukcesów. Uważana jest za niezwykle charyzmatyczną wykonawczynię, która oczarowuje publiczność swoimi koncertami. Francuska pianistka znana jest z tego, że stara się przybliżyć muzykę klasyczną współczesnemu odbiorcy. W tym celu współpracowała między innymi z zespołem muzycznym Coldplay, a także z łyżwiarzami występującymi w show o nazwie Art on Ice.

Anna Fedorova

Ukraińska pianistka Anna Fedorova urodziła się w 1990 roku. Jej rodzice byli muzykami i nauczycielami, dlatego fortepian towarzyszył jej od wczesnego dzieciństwa. Fedorova rozpoczęła naukę gry na tym instrumencie w wieku pięciu lat, a rok później po raz pierwszy wystąpiła publicznie. Studiowała we Włoszech i w Londynie, dlatego szybko zyskała międzynarodową sławę. Pianistka zagrała kilkadziesiąt koncertów w najlepszych filharmoniach na świecie i brała udział w wielu prestiżowych konkursach. Krytycy chwalą jej talent i przewidują, że kariera młodej ukraińskiej pianistki jeszcze bardziej się rozwinie.  

 

Imogen Cooper

Angielska pianistka Imogen Cooper urodziła się w Londynie w 1949 roku. Od dzieciństwa interesowała się grą na instrumencie, dzięki swojej matce, która z zawodu była muzykologiem. Cooper studiowała grę na fortepianie we wszystkich najważniejszych centrach muzyki klasycznej w Europie — w Wiedniu, Paryżu i Londynie. W 2007 roku otrzymała Order Imperium Brytyjskiego za swoją działalność w dziedzinie życia społeczno-kulturalnego. Angielska pianistka znana jest przede wszystkim ze swoich interpretacji utworów kompozytorów epoki romantyzmu. Jej wykonanie Melodii węgierskiej Schuberta uznawane jest za najlepsze na świecie.

 

Myra Hess

Myra Hess to angielska pianistka urodzona w 1890 roku. W wieku 12 lat zdołała uzyskać stypendium na prestiżowej Królewskiej Akademii Muzycznej. Jeszcze jako nastolatka, w 1907 roku, zadebiutowała publicznie. Hess wystąpiła wtedy ze znanym wówczas dyrygentem sir Thomasem Beechamem. Podczas wojny, w latach 40. była bardzo aktywna zawodowo. W tamtym okresie, ze względów bezpieczeństwa nie można było organizować dużych wydarzeń w przeznaczonych do tego salach koncertowych. Hess wpadła więc na pomysł, aby zorganizować serię koncertów w National Gallery w Londynie. Ostatecznie pianistka grała tam przez ponad 6 lat i łącznie dała ok. 150 występów.

Hania Rani

Hanna Raniszewska, występująca pod pseudonimem Hania Rani, to polska pianistka, wokalistka i kompozytorka. Ukończyła Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina i od tamtego czasu wykonuje muzykę klasyczną, w którą wplata elementy z gatunku pop. W 2019 roku wydała ona pierwszą solową płytę, która została wyprodukowana przez brytyjską wytwórnię Gondwana Records. Hania Rani współpracuje z wieloma znanymi artystami, między innymi z wiolonczelistką Dobrawą Czocher. Gra również koncerty w całej Europie, gdzie jest przyjmowana z entuzjazmem. Krytycy i fani doceniają jej muzykę, która łączy w sobie elementy dwóch, pozornie przeciwnych sobie gatunków.

 

Helene Grimaud

Urodzona w 1969 roku francuska pianistka Helene Grimaud, rozpoczęła naukę gry na fortepianie, mając 9 lat. Studiowała w paryskim konserwatorium muzycznym, a w 1985 roku otrzymała nagrodę za swoją interpretację utworu Siergieja Rachmaninowa. Grimaud jest przede wszystkim interpretatorką, nie tworzy własnych kompozycji, ale odtwarza znane dzieła na swój sposób. Ciekawe jest, że pianistka jest synestetką, co oznacza, że potrafi odczuwać jedno doświadczenie dwoma zmysłami. W przypadku Grimaud przejawia się to „barwnym słyszeniem”, które sprawia, że zasłyszane dźwięki powodują wrażenie dostrzegania konkretnej barwy. Sama pianistka mówi, że umiejętność ta pozwala jej lepiej zapamiętywać nuty w poszczególnych utworach. Zdolność synestezji Grimaud odkryła u siebie w wieku 11 lat, kiedy wykonywała utwór Bacha, Preludium Fis-dur. Jej interpretacja kompozycji Brahmsa, wykonana w 2005 roku, wzbudziła zachwyt wśród krytyków i uważana jest za jedną z najlepszych w historii muzyki klasycznej.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Nauka gry na jakimkolwiek instrumencie wymaga wielu poświęceń. Aby dobrze opanować sztukę wydobywania dźwięków, trzeba wielu godzin ćwiczeń. Dobrego muzyka z pewnością cechuje sumienność, bo bez niej trudno osiągnąć zadowalające efekty. Na których instrumentach jest najtrudniej nauczyć się grać? Oto jakiego dokonaliśmy wyboru.

 

Akordeon

Akordeony bez wątpienia można zaliczyć do instrumentów, na których gra wymaga dużego poświęcenia. Wydobywanie dźwięków jest o tyle trudne, że trzeba jednocześnie skupić się na wprawianiu w ruch miecha, a dodatkowo na pracy palców. Miech to element służący do tłoczenia powietrza, potrzeba użycia sporej siły, aby go rozciągnąć. Po jednej stronie akordeonu znajdują się specjalne guziki ułożone w rzędy i szeregi do wydobywania basów, a po drugiej zazwyczaj klawiatura typu fortepianowego do wygrywania melodii. Naukę gry na akordeonie warto rozpocząć od opanowania umiejętności poprawnego trzymania instrumentu. Później warto ćwiczyć miechowanie i przechodzenie palców między poszczególnymi klawiszami i guzikami. Dopiero z czasem powinniśmy przejść do odczytania nut i poznawania różnych technik gry.

Obój

Kolejnym trudnym do nauki instrumentem jest obój, co wynika przede wszystkim z tego, że nie jest łatwo znaleźć dobrego nauczyciela udzielającego lekcje prywatne. Ponadto w Internecie jest stosunkowo mało darmowych materiałów, z których można uczyć się samodzielnie, jeśli porównamy obój z bardziej znanymi instrumentami np. gitarą. Potrzeba więc sporo samozaparcia, aby nauczyć się grać. Muzycy wskazują, że to inne instrumenty w zespole stroją się do oboju, żeby dobrze z nim współbrzmieć. To stanowi dowód na to, jak dużą rolę on odgrywa. Tym samym nawet drobna pomyłka w trakcie koncertu może zakończyć się niepowodzeniem całego zespołu. 

 

Skrzypce

Myśląc o trudnych do gry instrumentach, wielu muzyków bez zastanowienia podaje skrzypce. Są to jedne z najmniejszych instrumentów smyczkowych, po angielsku nazywane violin lub fiddle. Skrzypce sprawiają trudność zarówno początkującym, jak i bardziej zaawansowanym muzykom, ponieważ nie jest łatwo utrzymać je w idealnej pozycji przez cały czas grania danego utworu. Ponadto nie są one wyposażone w progi, które dają poczucie większej kontroli nad instrumentem. Aby dobrze grać na skrzypcach, trzeba przez cały czas zachowywać najlepszą precyzję, bo inaczej dźwięki nie będą mieć odpowiedniego brzmienia. To wymaga także ponadprzeciętnego skupienia. Podczas gry nasze myśli muszą być w pełni skoncentrowane na tym, co chcemy wydobyć z instrumentu. W innym wypadku istnieje spore ryzyko niepowodzenia. Historia pokazuje, że wielu utalentowanych skrzypków swoją przygodę z grą zaczęło już we wczesnym dzieciństwie. Osiągnięcie wysokiego poziomu gry na instrumencie wymaga tak naprawdę wielu lat ciągłych ćwiczeń, co dla niektórych osób może nie być zachęcające.

 

Pianino

Chyba nie ma osoby, która, chociażby raz, nie słyszałaby brzmienia pianina. To popularny instrument, na którym grać chce się nauczyć wiele osób, nie tylko dzieci, ale też dorośli. Aby jednak zostać wybitnym pianistą i częścią orkiestry, trzeba poświęcić wiele lat na praktykę i doskonalenie umiejętności. Im wcześniej zaczniemy naukę, tym większa szansa na to, że zakończy się ona powodzeniem. Gra na pianie wymaga bardzo dobrej zręczności, trzeba systematycznie ćwiczyć palce, aby zachować odpowiednią dynamikę gry. Zaletą pianina jest to, że tak naprawdę można nauczyć się na nim grać nawet bez pobierania lekcji od nauczyciela. W dzisiejszych czasach jest niemal nieograniczony dostęp do darmowych materiałów, z których wiele można się nauczyć. Mowa tutaj o różnego rodzaju książkach, artykułach, a także filmikach instruktażowych nagrywanych przez osoby o sporym doświadczeniu muzycznym. Niemniej jednak często omawiane treści są podane w języku angielskim, więc nie każdy jest w stanie swobodnie je przyswoić.

Waltornia

Waltornia, z języka angielskiego znana jako French horn, to instrument, którego historia rozpoczyna się wraz z pojawieniem się rogów zwierzęcych (bawolich, baranich). To właśnie one z czasem były udoskonalane i stały się pierwowzorem omawianego sprzętu muzycznego. Waltornia to instrument zaliczany do grupy dętych blaszanych, podobnie jak puzon czy trąbka. Skala dźwiękowa rogu mieści się w przedziale od B1 do f2. Ten instrument jest zazwyczaj wykonany z mosiądzu. Przyjmuje się, że waltornia jest jednym z najtrudniejszych do nauki instrumentów i to głównie dlatego, że gra się na niej wysokie dźwięki w porównaniu z innymi modelami. Co więcej, stosunkowo łatwo jest zgubić jakąś nutę, choćby poprzez nieprawidłowe ustawienie ust na ustniku. Waltornia ma długą rurę, więc potrzeba dużo powietrza, aby wydobyć z niej konkretny dźwięk. Nauka dęcia zajmuje dużo czasu i wymaga dobrego przygotowania fizycznego. Należy też pamiętać, że róg jest stosunkowo dużym instrumentem, więc wygodne uchwycenie go w dłoniach również nie jest proste (ręce mogą szybko się męczyć, szczególnie na początku).

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Czy wiesz, jak powstał akordeon i dlaczego cieszy się tak dużym zainteresowaniem muzyków? Historia tego instrumentu na pewno zaciekawi akordeonistów, jak również osoby lubiące jego charakterystyczne brzmienie. Kto wpadł na pomysł, aby zbudować akordeon? Czy można precyzyjnie określić datę tego wydarzenia? Odpowiedzi na te i podobne pytania znajdziesz poniżej.

 

Kiedy powstał akordeon?

Co prawda przyjmuje się, że historia akordeonu zaczyna się w wieku XIX, jednak podobne do niego instrumenty pojawiły się znacznie wcześniej. Jednym z nich jest szeng, zbudowany 3000 lat przed naszą erą na terenach współczesnej Japonii, Chin i Tybetu. Zarówno w jego przypadku, jak i samego akordeonu, źródłem dźwięku jest stroik przelotowy. W 1822 roku prototyp instrumentu, określany mianem Handdine, zbudował Fryderyk Buschmann. Niemniej jednak model, który był bardziej zbliżony pod względem wyglądu do współczesnego akordeonu, powstał kilka lat później. Miało to miejsce w 1829 roku, a zbudował go Cyrill Demian, czyli pochodzący z Wiednia budowniczy organów. Ten stary akordeon miał tylko dwie fałdy miecha oraz jeden manuał. Nosił on nazwę accordion, która nawiązywała do jego najbardziej charakterystycznej cechy, czyli możliwości gry akordami. Stworzony przez Cyrilla Demiana akordeon już kilka lat później stał się bardzo popularny, w szczególności we Włoszech i Francji.

Produkcja akordeonów na masową skalę

W drugiej połowie XIX wieku akordeony stały się znane nie tylko w wyższych sferach, ale również wśród klasy robotniczej. W tym czasie można je było z łatwością dostrzec na ulicach i w tawernach, grało na nich coraz więcej osób. Warto podkreślić, że XIX i XX wiek to okres, w którym wielu mieszkańców Europy przeniosło się na inne kontynenty. W ten sposób akordeon pojawił się na terenie Ameryki Południowej, a także Stanów Zjednoczonych, gdzie szybko wzbudził duże zainteresowanie.

Ciekawe jest to, że początkowo akordeon kojarzył się przede wszystkim z muzyką ludową i biesiadną. Nie traktowano go jako odpowiedni instrument do grania innej, bardziej poważnej muzyki. Jednak z czasem zaczęło się to zmieniać, także ze względu na wciąż rosnącą liczbę fabryk produkujących akordeony na masową skalę. Okazuje się, że w 1870 roku w Gerze (mieście na wschodzie Niemiec) powstało ok. 300 000 sztuk instrumentów. Były one chętnie kupowane także ze względu na atrakcyjną cenę. Pod koniec XIX wieku cena akordeonu wynosiła 9%, maksymalnie 18% przeciętnej pensji robotnika, a na początku tamtego stulecia nawet 85% pensji. W 1919 roku marka Hohner wprowadziła na rynek instrument z klawiaturą fortepianową, początkowo nie był wyposażony w stronę basową. Modelem zainteresowali się pianiści.

 

Akordeon w Polsce

Lista książek i artykułów na temat historii akordeonu w Polsce nie jest długa. Niemniej jednak wiadome jest, że także polscy budowniczowie projektowali instrumenty ze stroikiem przelotowym. Akordeon wyposażony w klawiaturę fortepianową został zbudowany w naszym kraju w 1936 roku. Chętnie grał na nim m.in. Włodzimierz Bieżan, obecnie uznawany za prawdziwego polskiego wirtuoza. Jednym z najważniejszych ośrodków tworzenia tego typu instrumentów była Warszawa, zwłaszcza w okresie międzywojennym. Mieściły się tu siedziby wielu firm, w tym Piotra Stamirowskiego, Karola i Zygmunta Radka, a także Michała Nabe. Kiedy zakończyła się II wojna światowa, masową produkcję akordeonów w Polsce rozpoczęła fabryka w Bydgoszczy (Bydgoska Fabryka Akordeonów). Szacuje się, że w okresie od 1949 do 1973 roku powstało w tym miejscu nawet 400 000 instrumentów. W latach 80. XX wieku samodzielnej próby zbudowania akordeonu na wzór lutniczy podjął się Eugeniusz Dyrzbański, kompozytor oraz wykonawca muzyki akordeonowej. Pozwoliło mu na to doświadczenie i wiedza zdobyte w latach 60., podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych. Pierwszą klasę akordeonu w naszym kraju utworzono w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, w 1964 roku.

Akordeon współcześnie

Obecnie akordeon nie kojarzy się jedynie z muzyką biesiadną, weselami i innymi, podobnymi przyjęciami. Jest wielu muzyków, którzy za sprawą tego instrumentu zyskali międzynarodową sławę i koncertują na całym świecie. Dla profesjonalistów prawdziwym przełomem było pojawienie się na rynku akordeonów z manuałem melodycznym dla lewej ręki, co miało miejsce w latach 60. i 70. XX wieku. Nowe instrumenty wyposażone były w dodatkowe trzy rzędy guzików pozwalające na wydobycie pojedynczych dźwięków. Za sprawą takiego rozwiązania akordeoniści nie musieli już ograniczać się do manuału basowo-akordowego. To pozwoliło na wprowadzenie na rynek modeli koncertowych.

Od kilkudziesięciu lat zainteresowanie akordeonem wśród muzyków i kompozytorów jest bardzo duże. Wykorzystuje się je do tworzenia oryginalnego, niekiedy zaskakującego repertuaru. W wielu szkołach muzycznych w naszym kraju i poza jego granicami można zapisać się do klasy akordeonu, aby nauczyć się grać na tym instrumencie. Sięgają po niego zarówno soliści, jak i większe grupy muzyczne, co potwierdza jego popularność.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Umiejętność gry na fortepianie daje wiele możliwości. Opanowanie nut oraz dobra synchronizacja obu dłoni pozwalają grać także na innych instrumentach klawiszowych. Jak się okazuje, większość słynnych kompozytorów była jednocześnie pianistami. Które nazwiska już na zawsze zapisały się wśród autorów muzyki poważnej komponowanej na fortepianie? 

 

Georges Bizet

Alexandre César Léopold Bizet, znany jako Georges Bizet, urodził się 25 października 1838 roku w Paryżu we Francji. Pochodził on z rodziny o muzycznych korzeniach. Jego matka była pianistką, ojciec kompozytorem i nauczycielem śpiewu. Od początku życia rodzice byli dla muzyka wzorem do naśladowania oraz stali się jego pierwszymi nauczycielami. Pierwsze lekcje brał w wieku 4 lat. Dopiero gdy ukończył 10. rok życia, dostał się do paryskiego konserwatorium. W czasie studiów gry na organach i fortepianie jego nauczycielami byli Charles Gounod oraz Fromental Hàlevy. Pierwsze dzieło kompozytorskie mężczyzny, „Symfonia C-dur” powstało w 1855 roku, a dwa lata później otrzymał nagrodę z rąk Jakuba Offenbacha za jednoaktową operetkę „Le Docteur Miracle”. Po przyznaniu prestiżowej nagrody Grand Prix de Rome otrzymał szansę na wyjazd na stypendium do Włoch. W Rzymie kompozytor zaczął tworzyć dzieła, takie jak utwór religijny „Te Deum”, operę buffa „Don Procopoio” oraz odę „Vasco da Gama”. Po śmierci matki w 1860 roku Georges Bizet przyjechał do rodzinnego Paryża. Wówczas powrócił do tworzenia nowych aranżacji na fortepian, wzorując się na dziełach innych kompozytorów. W 1867 roku napisał kompozycję operową „Piękne dziewczę z Perth”. Najsłynniejsze dzieło kompozytora powstało w 1873 roku, była to inspirowana folklorem hiszpańskim opera “Carmen”. Dwa lata po premierze kompozytor zmarł z powodu ataku serca. 

Bedřich Smetana

Bedřich Smetana to jeden z najwybitniejszych kompozytorów pochodzących z Czech. Mężczyzna urodził się na terenie Cesarstwa Austrii 2 marca 1824 roku. Jego twórczość jest kojarzona ze specyficzną muzyką wywodzącą się z Czech. W dzieciństwie Bedřich Smetana uczył się gry na skrzypcach i fortepianie. Dopiero w wieku 16 lat rodzice zdecydowali, że młody chłopak pojedzie do Czech i tam podejmie pierwsze studia muzyczne. W Pradze Bedřich udzielał lekcji jako nauczyciel muzyki, a następnie otworzył własną szkołę muzyczną. W 1874 roku stracił słuch w wyniku zapalenia kości, jednak wciąż komponował. Do najsłynniejszych dzieł kompozytora powstałych w czasie, gdy nie słyszał, należą: cykl „Moja Ojczyzna” (1872-79), kwartety smyczkowe „Z mojego życia” (1876) oraz inne utwory skomponowane na fortepian, polki, a także tańce czeskie. Inne znane melodie to „Dwie wdowy”, „Libusza” czy „Czarcia ściana”. W 1883 roku kompozytor trafił do szpitala z problemami psychicznymi, a rok później zmarł w Pradze. 

 

Pierre Boulez

Pierre Boulez urodził się 26 marca 1925 roku w Montbrison we Francji. Od najmłodszych lat brał lekcje gry na fortepianie, jednak początkowo wiązał swoją przyszłość z matematyką. Dopiero w 1942 roku po przeprowadzce do Paryża poświęcił się muzyce. W trakcie nauki mężczyzna uczęszczał na różne zajęcia, w tym na analizę muzyczną prowadzoną przez O. Messiaena. Wykorzystał wówczas swoje umiejętności matematyczne, tworząc nowe koncepcje struktury i inne formy muzyczne. Przykładem jego twórczości są „Młot bez mistrza” oraz „Structures I”. W latach 1955 – 1957 skomponował dzieło pt. „III Sonata fortepianowa”. W późniejszym okresie tj. latach 70. XX wieku stworzył wiele znanych utworów, takich jak: musical „Ainsi parla Zarathoustra”, utwór orkiestralny „Rituel: In Memoriam Bruno Maderna”, koncert skrzypcowy „Messagesquisse” czy miniatury fortepianowe „Douze Notations”. 

Karol Szymanowski

Karol Szymanowski przyszedł na świat w niewielkiej wsi Tymoszówka na Ukrainie, 3 października 1882 roku. W wieku 7 lat pod kierunkiem ojca rozpoczął naukę gry na fortepianie. Dopiero w późniejszych latach życia został zapisany do szkoły muzycznej w Elizawetgradzie. Wówczas jego nauczyciel Gustaw Neuhaus odkrył jego zdolności kompozytorskie. W latach 1901 – 1905 kompozytor studiował w Warszawie. Wybrał profile: harmonia u Marka Zawirskiego oraz kontrapunkt i kompozycja u prof. Zygmunta Noskowskiego. Jego pierwsze symfonie to m.in. “Sonata fortepianowa nr 1 c-moll op. 8”, “Wariacje b-moll op. 3”, “Fantazja op. 14” czy “Uwertura koncertowa E-dur op. 12”. W czasie tworzenia pierwszych symfonii mężczyzna zapoznał się także ze Stefanem Żeromskim, Grzegorzem Fitelbergiem, Arturem Rubinsteinem oraz Witkacym. W 1912 roku Karol Szymanowski przeprowadził się do Wiednia. Po odbyciu wielu podróży do Francji zainteresował się muzyką Claude’a Debussy`ego. Dzięki temu powstały pierwsze utwory takie jak “Dwanaście etiud op. 33 na fortepian”, “Kwartet smyczkowy nr 1 op. 37”, “Nokturn i Tarantela op. 28” oraz “Koncert skrzypcowy nr 1 op. 35”.

 

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Fortepian to niezwykły instrument muzyczny klasyfikowany jako klawiszowy, strunowy oraz młoteczkowy. Podstawowym elementem odpowiedzialnym za wydawanie dźwięku są struny uderzane w trakcie gry. Pierwszy fortepian powstał w XVIII wieku, a obecnie coraz więcej osób decyduje się na rozpoczęcie nauki gry na tym instrumencie. Zakup nowego i dobrego egzemplarza to wydatek kilku tysięcy złotych i niewielu na to stać. Jakie są najdroższe fortepiany dostępne na rynku? 

 

Steinway & Sons

Fortepian produkowany przez firmę Steinway & Sons to jeden z najdroższych modeli. Amerykański producent istnieje na rynku od 1853 i od początku specjalizuje się w produkcji wysokiej jakości instrumentów. Cena za model używany, pochodzący z 1965 roku, będący po przeglądzie i renowacji wynosi około 235 tysięcy złotych. Nowy fortepian koncertowy to znacznie większy wydatek. W zależności od modelu jest to koszt sięgający kwoty powyżej 1,5 miliona złotych. Najdroższy egzemplarz przeznaczony jest do gry dla prawdziwych profesjonalistów. Tak drogi instrument wymaga odpowiedniej konserwacji, strojenia oraz wielu innych zabiegów zapewniających mu piękne brzmienie. 

Bechstein 

Fortepian Bechstein to dobry wybór dla muzyków, którzy poszukują instrumentu gabinetowego wysokiej klasy. Model oznaczony jako B 160 uważany jest za arcydzieło o harmonijnym brzmieniu. Precyzyjny mechanizm pozwala uzyskać barwne i czyste dźwięki, bardzo przyjemne dla ucha. Inny model fortepianu, który również zasługuje na uwagę to C. Bechstein D 282, egzemplarz o potężnym i unikalnym brzmieniu, mający doskonałą równowagę dźwięku. Powstał przy współpracy inżynierów biura projektowego oraz światowej sławy pianistów. Model ten to wzór, w którym przenika się tradycja z nowoczesnością. 

 

Sauter

Instrument Sauter to fortepian na miarę XXI wieku, od lat budowany w jednej z najstarszych fabryk w Niemczech. Model charakteryzuje się nowoczesną i harmonijną konstrukcją oraz opływowymi kształtami. Ma uwydatnione linie oraz stalowe nogi nadające nonszalancji. Innowacje zastosowania przy projektowaniu konstrukcji sprawiają, że model Sauter Vivace wyróżnia się na tle innych nowoczesnych fortepianów. Jest to projekt awangardowy, który pokazuje współczesny obraz instrumentu, szanując przy tym jego klasyczną formę. 

 

Petrof 

Fortepiany Petrof to połączenie niezmiennego od 140 lat uznania wśród pianistów, dyrygentów oraz kompozytorów. Na szczególną uwagę zasługuje model P 284 Mistral, który jest największym egzemplarzem produkowanym przez Fabrykę Fortepianów i Pianin Petrof. Jest on przeznaczony do profesjonalnego użytku na salach koncertowych, ma charakterystyczny wygląd podobny do pozostałych modeli Petrof. Innym, równie drogim i pięknym modelem jest P 237 Monsoon, który również jest przeznaczony do profesjonalnego użytku podczas widowisk na salach koncertowych. Jest on także dostosowany do gry w studiach nagrań oraz w większych pomieszczeniach. To dobry fortepian dla wymagającego pianisty. Na uwagę zasługuje również model określany jako półkoncertowy, fortepian Petrof P 210 Pasat, należący do grupy podstawowych instrumentów. Ma dźwięczny i jasny ton, który zadowoli pianistę. Dobrze sprawdzi się na kameralnych salach, w studiach nagrań, w domu i szkole. 

 

Hoffmann 

Fortepian W. Hoffmann V 158 to niewielki model mający duże możliwości. Instrument został zaprojektowany z myślą o niewielkich pomieszczeniach. Ma on uniwersalny charakter dźwięku, pasujący do większości granego repertuaru. Model został wykonany z solidnych materiałów, które z biegiem lat nie ulegają zniszczeniu. Równie interesujący jest model W. Hoffmann V 175, mający głośne i donośne brzmienie. Został wykonany bardzo starannie i estetycznie, z dbałością o drobne detale, jest wyposażony w niezawodny mechanizm, który może służyć przez wiele lat. Na uwagę konsumentów zasługuje także model V 183, przystosowany do użytku przez konsumentów indywidualnych oraz placówki oświatowe. Instrument zachwyca pięknym i nienagannym brzmieniem oraz dynamiką dźwięku. Fortepian dobrze sprawdza się przy muzyce solowej. 

Zimmermann 

Fortepian marki Zimmermann to jeden z najlepszych instrumentów przeznaczonych do nauki gry. Model Z 160 można ustawić w każdym pomieszczeniu i poczuć jego wyjątkowe brzmienie. Jest to solidny instrument wykonany z wysokiej jakości materiałów. Wyróżnia się wieloma wyjątkowymi cechami. Ma bardzo dobry mechanizm oraz zoptymalizowaną głośność. Ciekawą alternatywą jest model Z 175, z dobrze dopasowaną głośnością brzmienia oraz zrównoważonym dźwiękiem. Ten średniej wielkości fortepian pasuje do niewielkiego pokoju oraz sali lekcyjnej w placówce oświatowej. Instrument jest produkowany seryjnie i spełnia wszelkie rygorystyczne wymagania. Warty uwagi jest również model Z 185, który charakteryzuje się klasycznym wyglądem oraz elegancją. Instrument uważany jest za jeden z najbardziej niezawodnych modeli, który dodatkowo jest dostępny w przystępnej cenie. Fortepian ma silne brzmienie spełniające wszystkie europejskie standardy. Zaletami tego modelu są  też dobra dynamika oraz trwały mechanizm.

 

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Nauka gry na instrumencie wymaga czasu, cierpliwości i poświęcenia. Początki bywają trudne, ponieważ uczniowie nie od razu przechodzą do nauki gry utworów. Najpierw uczą się oni nut, następnie ćwiczą koordynację obydwu rąk, a na końcu przychodzi czas na poznanie pierwszych prostych utworów. Jakie są poszczególne etapy nauki gry na fortepianie, przez które każdy uczeń musi przejść, aby zagrać swój pierwszy utwór samodzielnie? 

 

Nauka nut 

Pierwszym etapem, bez którego żaden uczeń nie może zacząć nauki gry na instrumencie jest poznanie nut. Na początkowym etapie ważne jest dogłębne przyswojenie rozkładu nut na klawiaturze oraz na pięciolinii. Uczeń rozpoczyna naukę od klucza wiolinowego, a następnie przechodzi do klucza basowego. Jest on potrzebny, ponieważ to właśnie w nim są zapisane nuty znajdujące się na niższej części klawiatury, które gra się lewą ręką. Nauka nut będzie prosta, jeśli uczeń stosuje sprawdzone metody, ułatwiające przyswojenie materiału. Osoby uczące dzieci radzą, jak można ułatwić sobie to zadanie.

Pierwszym sposobem jest nauka za pomocą alfabetu. Opiera się ona na zapamiętaniu zasady “C, D, E, F, G, A, H, C, D, E, F, G, A, H”. Dzięki tej metodzie łatwo zapamiętać kolejność, a następnie nauczyć się odliczać, która nuta znajduje się obok, na sąsiedniej linii. Drugi sposób to nauka wyłącznie dwóch nut, a następnie odliczanie, która jest w odpowiedniej odległości. Nauczyciele zalecają, aby zapamiętać nuty C i G, które są od siebie znacząco oddalone.

Ta metoda może ułatwić zagranie pierwszych, nieskomplikowanych utworów. Kolejnym sposobem pomocnym w nauce nut jest rozpoczęcie gry i ich wyczucie. Teoria, jak wiadomo jest bardzo ważna, jednak praktyki nie należy pomijać szczególnie na początku. Uczeń nie powinien się zniechęcać, kiedy początkowo granie wybranej melodii się nie udaje. Wszystko wymaga czasu i pracy. Ostatnią wskazówką, która pomoże w łatwiejszym przyswojeniu materiału, jest odpoczynek. Oznacza to, że jeśli uczeń próbuje usilnie zagrać dany utwór i robi błędy, powinien zostawić go na pewien czas i wrócić do niego na drugi lub kolejny dzień. 

Koordynacja ruchów obydwu dłoni 

Fortepian to instrument klawiszowy wymagający odpowiedniego skoordynowania obu rąk. W momencie, gdy uczeń zapozna się ze wszystkimi nutami, trzeba zacząć naukę koordynacji dłoni. Jak się okazuje, wiele osób ma problem z przejściem przez ten etap. Nauczyciele gry na fortepianie zwracają uwagę, aby na początku intensywnie ćwiczyć grę lewą i prawą ręką osobno. Dopiero gdy uczeń opanuje właściwą technikę gry jedną i drugą dłonią osobno, może przystąpić do nauki oburącz. Najlepszą metodą jest granie prostego utworu, który został już dobrze opanowany. Warto wyćwiczyć akompaniament lewą ręką, a następnie prawą. W momencie, gdy uczeń poczuje pewność, bardzo powoli może spróbować zagrać obiema dłońmi. Osoba grająca na fortepianie musi poczuć, że nie ma konieczności kontrolowania rąk w czasie gry. Wyćwiczony utwór nie będzie stanowił problemu, jeśli na początku zagra się go wolno. Kiedy uczeń zsynchronizuje ruchy dłoni, może stopniowo przyspieszać aż do normalnego tempa utworu. Jeśli wyuczona piosenka jest już dobrze opanowana, można przystąpić do następnego etapu nauki. 

Praca nad utworem 

Praca nad utworem to jeden z ostatnich etapów, jakie należy opanować, aby swobodnie grać na fortepianie. Na początku uczeń opanowuje 2 – 3 utwory, w kolejnych miesiącach dochodzi ich znacznie więcej. Przygotowane aranżacje są różnego rodzaju, dzięki temu osoba ucząca się jest w stanie poznać szeroki repertuar. Mogą być to różnego rodzaju etiudy, wśród których najpopularniejsze są autorstwa H. Gnesina oraz C. Gurlitt. Godne uwagi są także utwory Jana Sebastiana Bacha oraz melodie dowolne. Dla dzieci ciekawą propozycją są utwory, takie jak: “U komarów wesele”, “Rolnik sam w dolinie”, “Wyszły dziadki”, “Tańczymy labada”,  “Paluszek”, “Wesoły pląs”, “Tańcz ze mną”, “Tańcowały dwa Michały” “Dalej w tany”, “Jestem muzykantem” czy “Kukułka”. Przed przystąpieniem do grania należy zagrać gamy w tonacji C-dur / a-moll i G-dur / e-moll. Pracując nad danym utworem, warto zwrócić uwagę na dynamikę, artykulację, styl oraz interpretację. W trakcie nauki uczeń powinien zachować systematyczność i podejść rzetelnie do gry na fortepianie.