Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Jest wielu trębaczy, którzy zdobyli międzynarodową sławę. Jak się okazuje, wśród nich są też muzycy pochodzący z Polski. Jeżeli chcesz poznać ich historie, koniecznie zajrzyj do poniższego artykułu. Przedstawiamy w nim sylwetki kilku bardzo znanych artystów, którzy odnieśli duży sukces na scenie muzycznej.

 

Tomasz Stańko

Wśród polskich trębaczy na szczególną uwagę zasługuje Tomasz Stańko, bardzo popularny kompozytor i muzyk jazzowy. Jako mały chłopiec uczęszczał do Krakowskiej Szkoły Muzycznej, do klasy skrzypiec, a później do klasy trąbki w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej. W roku 1964 roku mężczyzna rozpoczął studia na Akademii Muzycznej w Krakowie, na Wydziale Instrumentalnym, również w klasie trąbki. Co ciekawe, początkowo planował karierę jako plastyk, ale zmienił zdanie, kiedy pierwszy raz usłyszał jazzowy koncert na żywo. Tomasz Stańko zyskał międzynarodową sławę. Współpracował m.in. z Krzysztofem Pendereckim, Donem Cherrym, Edwardem Vesalą, Cecilem Taylorem czy Lee Konitzem. Muzyk nagrał wiele płyt i zdobył liczne nagrody w konkursach muzycznych. W 2004 roku otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a rok później skomponował i nagrał muzykę dla Muzeum Powstania Warszawskiego.

Adolf Rosner

Adolf Rosner to trębacz jazzowy oraz kompozytor żydowskiego pochodzenia. Często określa się go mianem Białego Armstronga, to jeden z twórców jazzu w Polsce. W wieku 6 lat mężczyzna rozpoczął naukę w szkole muzycznej w Berlinie (wychowywał się w Niemczech), ukończył ją po 4 latach. Później zaczął występować w jazzowej orkiestrze M. Webera w Hamburgu i orkiestrze Weintraub Syncopators. W latach 20. i 30. Adolf Rosner był uznawany za jednego z najlepszych trębaczy jazzowych w całej Europie. Miał on 13-osobowy zespół, który odniósł wiele sukcesów w Polsce. Po wybuchu II wojny światowej i klęsce wrześniowej muzyk uciekł do ZSRR. Kierował orkiestrą, której poparcie dawał Pantelejmon Ponomarienko (ówczesny pierwszy sekretarz partii Białorusi). Po jednym z koncertów zaproponował on trębaczowi, aby jego orkiestra stała się jazzową orkiestrą Republiki Białoruskiej. Kiedy w związku z tym mężczyzna dał występ przed bardzo dużą publicznością, otrzymał pochlebną opinię samego Józefa Stalina. Po zakończeniu wojny aresztowano go jako kosmopolitę, z gułagu zwolniono go w 1954 roku. Niemal od razu założył w Moskwie ponad 60-osobowy zespół, a na trzy lata przed śmiercią wrócił do Niemiec. Adolf Rosner skomponował melodię, na podstawie której powstała bardzo znana w Polsce piosenka Cicha woda, wykonywana przez Zbigniewa Kurtycza.

 

Zbigniew Wodecki

Zbigniew Wodecki to nie tylko popularny w naszym kraju piosenkarz, ale również multiinstrumentalista. Grał na trąbce, skrzypcach i fortepianie, był również kompozytorem, aktorem, aranżerem oraz prezenterem telewizyjnym. Ojciec artysty, Józef Wodecki, był trębaczem orkiestry symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji w Krakowie. Swoją przygodę z muzyką mężczyzna rozpoczął w wieku 5 lat. Ukończył z wyróżnieniem Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia w Krakowie, w klasie skrzypiec. Początkowo Zbigniew Wodecki był związany z zespołem Anawa i kabaretem Piwnica Pod Baranami, przez kilka lat akompaniował też Ewie Demarczyk. W 1972 miał miejsce jego debiut jako piosenkarz podczas festiwalu w Opolu. Słynne utwory artysty to m.in.: Zacznij od Bacha, Opowiadaj mi tak, Chałupy Welcome to, Z Tobą chcę oglądać świat oraz Lubię wracać tam, gdzie byłem. Wykonał on także tytułowe piosenki do animacji Pszczółka Maja oraz Rudolf, czerwononosy renifer. Muzyk nagrał 8 albumów studyjnych. Przyznano mu kilka odznaczeń, m.in. Odznakę Zasłużony Działacz Kultury, Honoris Gratia oraz pośmiertnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

Piotr Schmidt

Trębacz jazzowy Piotr Schmidt to również znany kompozytor, wykładowca i producent muzyczny, który jest związany z Instytutem Jazzu na Akademii Muzycznej w Katowicach. W 2006 roku mężczyzna został stypendystą University of Louisville w Kentucky. Obecnie prowadzi klasę trąbki w katowickiej Akademii Muzycznej i wykłada historię jazzu. Ponadto wykłada harmonię i improwizację w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Nysie. Trębacz kilkanaście razy wygrywał w prestiżowych konkursach jazzowych, zarówno jako solista, jak i członek zespołu, m.in. na Getxo Jazz Festival w Hiszpanii. Ma on na swoim koncie 7 autorskich płyt, a od 2014 roku plasuje się w pierwszej czwórce najlepszych trębaczy jazzowych w ankiecie magazynu Jazz Forum.

 

Stefan Woźniakowski

Stefan Woźniakowski to trębacz jazzowy. Jego kariera muzyczna zaczęła rozwijać się w 1959 roku, kiedy jako 18-latek zaczął występować w grupie Bady Bolden Band. Od 1970 roku do 1991 roku współpracował z orkiestrą Vistula River Brass Band, a później występował z grupą Blues Fellows Dixieland Group i Stompin’ Jazz. Artysta grał na wielu festiwalach jazzowych, nie tylko w Polsce, ale i za granicą: Jazz nad Odrą, Hannowerjazztage czy Jazz Jamboree. Co więcej, muzyk występował prawie w całej Europie, m.in. Danii, Anglii, Holandii, Szwecji, dawnej Czechosłowacji, RFN i NRD, Bułgarii, Grecji, Austrii i Szwajcarii.

W Polsce jest wielu uzdolnionych trębaczy, którzy już zdążyli zyskać międzynarodową sławę lub dopiero rozwijają swoją karierę. Aby odnieść sukces, nie wystarczy dowiedzieć się, czym wyróżniają się najlepsze trąbki i kupić polecany instrument. Trzeba też regularnie ćwiczyć i wciąż doskonalić swój talent.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Jesteś zainteresowany rozpoczęciem gry na klarnecie? Jeśli tak, trafiłeś w odpowiednie miejsce. Zdajemy sobie sprawę z tego, że jest to trudny instrument, a do tego stosunkowo mało popularny. W związku z tym gra na nim może być skomplikowana, tym bardziej, że ilość dostępnych w Internecie materiałów do nauki jest ograniczona. W tym tekście zebraliśmy rady przydatne dla początkujących klarnecistów.

 

Istotne kwestie

Osoby, które mają już doświadczenie w grze na klarnecie przyznają, że początki nauki nie były proste. Zdecydowanie łatwiej jest zacząć swoją przygodę z instrumentem w profesjonalnej szkole muzycznej albo korzystając z pomocy doświadczonego nauczyciela. Niemniej jednak samodzielna nauka też jest możliwa. Jakie tematy trzeba zgłębić na początku, aby nauka przebiegała szybciej i po to, by zyskać pewność siebie? Przede wszystkim trzeba nauczyć się, jak dąć powietrze, jak trzymać instrument i go konserwować, a także dowiedzieć się, jakie akcesoria są niezbędne do nauki.

Jakiego wyposażenia potrzebujesz?

Zacznijmy od akcesoriów, bo to one obok instrumentu wydają się kluczową kwestią. Do potrzebnego wyposażenia zalicza się przede wszystkim: stroik, ligaturę i ustnik. Przydatnym akcesorium okaże się także futerał, szczególnie jeśli uczęszczamy na lekcje poza domem. Jeśli mowa o ustniku, często ten element jest dołączony do zestawu, choć nie zawsze jego jakość jest utrzymana na bardzo dobrym poziomie. Jeśli wydaje nam się, że ustnik nie jest odpowiednio dopasowany, zainwestujemy w nowy. Ligaturki klarnetowe to pierścienie ze śrubkami, które przytrzymują stroik na ustniku. Ligaturki mogą być zrobione z metalu lub ze skóry. Te ostatnie zapewniają większą kontrolę, choć korzystanie z modeli metalowych, choć trudniejsze, również jest polecane. 

 

Ustnik

Jak dmuchać w klarnet i ustawić usta, aby dźwięki były czyste i przyjemne w odbiorze? To sztuka, której trzeba poświęcić sporo czasu. Nauka tej umiejętności nie odbywa się w jeden dzień, ale nie można się zniechęcać. Istotna jest odpowiednia koordynacja między górną wargą, dolną wargą, zębami i podbródkiem. Polecanym ćwiczeniem jest to, aby opuścić szczękę do pozycji, w której będzie rozluźniona, następnie przesunąć ją z boku na bok i dodatkowo poluzować. Później należy zrolować dolną wargę nad dolnymi zębami, napiąć lekko kąciki ust i delikatnie je przesuwać, ustawiając trochę tak, jakbyśmy się uśmiechali. Później trzeba przyłożyć palec wskazujący między górną i dolną wargę i go docisnąć. Podczas tego podbródek powinien ułożyć się lekko w dół. Następnie należy włożyć około 1/4 ustnika do ust i można zacząć grać. Przydatnymi wskazówkami jest też to, żeby nie nadymać policzków podczas gry, bo wtedy instrument nie będzie stroił. 

 

Stroik

Dobranie odpowiedniego stroika jest kluczowe, podobnie jak utrzymanie go później w odpowiednim stanie. Omawiany element musi być dopasowany do ustnika i tego, jak mocno dmuchamy. Warto pamiętać, aby nie zwilżać stroika podczas gry zbyt mocno, bo zawarte w ślinie kwasy i enzymy mogą doprowadzić do jego zniszczenia. Po zakończonym ćwiczeniu należy przepłukać lekko stroik, a następnie dokładnie go wysuszyć, używając do tego miękkiej szmatki. 

Jak zachować odpowiednie tempo?

Ważnym zadaniem, które stoi przed każdym początkującym klarnecistą jest nauka utrzymywania odpowiedniego tempa. Tempo zazwyczaj jest określane jakość ilość uderzeń na minutę (bpm). Jak zachować je w trakcie gry? Najlepiej skorzystać z metronomu, który jest też czasami określany jako miaromierz lub taktomierz. To niewielkie urządzenie elektroniczne lub mechaniczne, które podaje tempo utworu muzycznego. Sprzęt można kupić już za kilkadziesiąt złotych i z pewnością będzie to inwestycja, której nie pożałuje żaden muzyk.

 

Jak dbać o klarnet?

Początkujący muzyk musi nie tylko nauczyć się, jak grać na instrumencie, ale też co zrobić, aby utrzymać go w jak najlepszym stanie. Doświadczone osoby podkreślają, jak ważne jest, aby przed złożeniem klarnetu dokładnie nasmarować korki górnego i dolnego korpusu używając do tego specjalnie przeznaczonego smaru (niekiedy stanowi on jeden z elementów zestawu). Dzięki temu późniejsze składanie i rozkładanie instrumentu okaże się zdecydowanie prostsze. Podczas składania nie można zapominać o tym, że klapy to stosunkowo delikatne elementy, więc trzeba uważać, aby ich nie powyginać. Kiedy zabieramy się za składanie klarnetu, najlepiej rozpocząć tę czynność od czary głosowej i połączyć ją z dolnym korpusem. Później należy wsunąć korpus góry. Oba te elementy muszą być tak dopasowane, aby klapy znajdowały się w tej samej linii. Ostatnim krokiem jest wsunięcie baryłki i ustnika. Po każdej zakończonej grze należy wyciągnąć stroik i pozbyć się z niego wilgoci. Powinien być on przechowywany w bezpiecznym miejscu, najlepiej w specjalnie przeznaczonym do tego etui. Po użyciu klarnet należy dokładnie wytrzeć, używając do tego wyciora.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Jeśli myślisz o zakupie puzonu, z pewnością chcesz podejść do sprawy rozsądnie i przed podjęciem ostatecznej decyzji zakupowej, będziesz próbował znaleźć przydatne informacje na ten temat. Pomocny w tym zakresie okaże się z pewnością poradnik uwzględniający, na co zwracać uwagę podczas zakupu. Warto także przeczytać ranking z polecanymi przez muzyków modelami. My przygotowaliśmy dodatkowo także zestawienie najbardziej popularnych i docenianych producentów sprzętu muzycznego. Dowiedz się, które marki są niezawodne.

 

Vincent Bach

Vincent Bach urodził się w Wiedniu w 1890 roku. Początkowo grał na skrzypcach, a z czasem zainteresował się trąbką. Muzyk wykazywał też zdolności naukowe, ukończył studia inżynierskie, choć zrezygnował z rozwoju w tym zakresie i zajął się muzyką. Odniósł on sukces w tej dziedzinie, odbył trasę koncertową po Europie, która zagwarantowała mu muzyczny sukces. W czasie I wojny światowej artysta musiał wyjechać do Nowego Jorku. Jego sytuacja finansowa nie była najlepsza, jednak dzięki znajomościom i nieprzeciętnym umiejętnościom zaczął grać m.in. w Metropolitan Opera House. W trakcie trasy koncertowej doszło do uszkodzenia ustnika w trąbce muzyka i tę właśnie sytuację można uznać za początek firmy Vincent Bach. Muzyk zajął się przebudową starych ustników, a w 1918 roku zainwestował w tokarkę i rozpoczął produkcję ustników. Firma szybko się rozwijała i już kilka lat później wypuściła na rynek pierwsze trąbki, a później puzony. Vincent Bach pod koniec życia sprzedał swoją firmę. Mimo to przedsiębiorstwo nadal jest znane z wysokiej jakości oferowanych produktów. 

Conn

Dobry ranking puzonów zawiera choć jeden instrument marki Conn. Jej założycielem był Charles Gerard Conn ze stanu Indiana. To właśnie on opracował mosiężny ustnik z gumową obwódką. Później Charles Conn przerobił maszynę do szycia w tokarkę, zajął się produkcją ustników i założył sklep, w którym sprzedawał swoje produkty. Jego firma się rozwijała i poszerzała swoją ofertę, Conn zajął się nie tylko produkcją akcesoriów, ale też pełnych instrumentów. Założyciel słynął z zamiłowania do dziwnych instrumentów, stworzył m.in. największy na świecie róg, który miał średnicę równą 12 stóp i długość 35 stóp. W późniejszym czasie firma została sprzedana, jej właścicielem został Carl Greenleaf. Okres wojenny nie sprzyjał rozwojowi przedsiębiorstwa, choć mimo wszystko podniosło się ono po kryzysie i na nowo zyskało status jednej z najlepszych firm z instrumentami. 

 

Eastman

Na uwagę zasługuje też marka Eastman, która tworzy wysokiej jakości instrumenty i to w przystępnych cenach. Wyróżnia je ładna barwa dźwięku. Nad produkcją czuwają europejscy fachowcy i profesjonalni muzycy, a wszystko po to, aby zapewnić konsumentom możliwie najlepsze produkty. Instrumenty Eastman można podzielić na kilka serii: 

  • TUYAMA – instrumenty szkolno-orkiestrowe,
  • Eastman 500 – półprofesjonalne instrumenty szkolno-orkiestrowe,
  • Eastman 1000 – profesjonalne instrumenty.

Cechą wyróżniającą markę Eastman jest wysoka jakość. Jak zapewnia producent, w procesie produkcji wykorzystane są najlepsze podzespoły i materiały, a wszystko po to, aby zagwarantować muzykom długi czas użytkowania i przyjemny dźwięk. Instrumenty pochodzące z każdej z wymienionych wyżej serii powstały z myślą zarówno o muzyce klasycznej, jak i rozrywkowej. 

 

King

Na liście polecanych producentów puzonów znajduje się też firma King mająca siedzibę w Cleveland w Ohio. Przedsiębiorstwo zostało założone w 1893 r. przez Hendersona White’a i początkowo nosiło nazwę H.N. White Company. Założyciel marki był mechanikiem narzędzi i grawerem. Pierwszym instrumentem, jaki zaprojektował, był puzon dla lokalnego gracza – Thomasa Kinga. Instrument został dobrze przyjęty przez muzyków, którzy uznali ten model za rewolucję na rynku muzycznym. Puzon White’a miał m.in. płynnie działający suwak poprawiający w znacznym stopniu komfort gry. Później w ofercie pojawiły się też inne instrumenty, a asortyment stale się powiększał. Dzisiaj produkty King są znane przez wielu muzyków i doceniane za solidność wykonania i przyjemne brzmienie.

Roy Benson

Znaną firmą zajmująca się produkcją instrumentów dętych jest Roy Benson. Oferta rynkowa tego producenta jest zadowalająca, asortyment uwzględnia sprzęty dla muzyków o różnym stopniu zaawansowania. Przedsiębiorstwo współpracuje z doświadczonymi inżynierami i muzykami, a wszystko po to, aby zapewnić wysoką jakość oferowanych instrumentów. Marka stara się regularnie wprowadzać do swoich projektów innowacyjne rozwiązania. 

 

Yamaha

Niesłabnącą popularnością cieszy się firma Yamaha, która swoją działalność rozpoczęła w 1887 roku. Jej założycielem był Torakusu Yamaha, która na początku zajął się naprawą organów piszczałkowych, a później sam zbudował ten instrument. Z czasem oferta rynkowa marki znacznie się poszerzyła. Przy produkcji przedsiębiorstwo bazuje na najnowszych technologiach i rozwiązaniach. Stąd też jakość dźwięku w oferowanych sprzętach muzycznych jest tak dobra. Obecnie działalność firmy Yamaha można podzielić na kilka kategorii: 

  • produkcja i sprzedaż instrumentów muzycznych, urządzeń audiowizualnych, kart i chipsetów,
  • prowadzenie szkół muzycznych,
  • rynek motoryzacji.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Zastanawiałeś się kiedyś, jacy muzycy grają w orkiestrze? Może interesuje Cię, czym orkiestra jest w ogóle, jaka jest jej historia i na jakie typy można ją podzielić? To interesujące informacje i to nie tylko dla osób, które chcą rozpocząć naukę gry na instrumencie, ale też tych, którzy lubią ciekawostki. 

 

Orkiestra i jej historia

Orkiestra to nic innego, jak duży zespół instrumentalny składający się z kilkunastu do nawet kilkuset muzyków. Ważną rolę w każdej orkiestrze odgrywa dyrygent, dzięki któremu możliwa jest synchronizacja wszystkich dźwięków. W trakcie wykonywania utworów znajduje się on przed muzykami. Każdy dyrygent korzysta z batuty, laski tamburmajora albo samych rąk. Ważnym elementem jest też mimika, ruchy głowy i całego ciała. Obserwując dyrygenta, muzycy wiedzą, jak mają grać i jaki dźwięki trzeba podkreślić w danym momencie. 

Pojęcie orkiestra w rozumianym dzisiaj znaczeniu pojawił się w 2. poł. XVII w. Warto wiedzieć, że w teatrze greckim słowo to oznaczało miejsce przeznaczone dla chóru, a w rzymskim – widownię stworzoną z myślą o patrycjuszach. Początków orkiestry można doszukiwać się w zespołach grających na dworach włoskich w okresie średniowiecza i renesansu. Na początku orkiestry składały się maksymalnie z kilkunastu osób i nie miały dyrygenta. Zazwyczaj stanowiły połączenie kwartetu dętego i smyczkowego, czasami w zespole występowały też instrumenty perkusyjne. W XVII wieku wzrosło zainteresowanie kulturą, w tym muzyką, co miało związek ze wzrostem znaczenia mieszczaństwa. Koncerty zaczęły się odbywać w miejscach publicznych np. parkach, a także w teatrach muzycznych. Z uwagi na to, że teatry były duże, potrzebne było odpowiednie natężenie dźwięku. To sprawiło, że do orkiestry zaczęło dołączać więcej muzyków. 

Można wyróżnić następujące typy orkiestr: symfoniczną, dętą, smyczkową, operową, kameralną, wojskową i rozrywkową. Poniżej umieściliśmy opisy dwóch najbardziej popularnych rodzajów, wraz z dokładnym wskazaniem, jakie instrumenty w nich występują. 

Orkiestra dęta

Orkiestra dęta, jak nietrudno domyślić się po nazwie, składa się głównie z instrumentów dętych. Partie charakterystyczne dla smyczków są wykonywane przez muzyków grających na fletach i klarnetach. W orkiestrze tej występują następujące instrumenty dęte drewniane: flety, oboje, klarnety, saksofony i fagoty. Jeśli mowa o oboju, zwykle jest on jeden. Klarnety mają standardowo strój B, czasami występuje też model basowy i mały klarnet Es. Wśród instrumentów dętych blaszanych wyróżnia się: sakshorny altowe, tenorowe, trąbki, rogi tuby i puzony. W orkiestrze dętej występują też instrumenty perkusyjne, do których zalicza się: werbel, czynele, bęben wielki i zestawy perkusyjne stanowiące połączenie wymienionych modeli. Na tym często kończy się liczba instrumentów w orkiestrze, choć opcjonalnie można do niej dodać także inne, w zależności od repertuaru. Do dodatkowych instrumentów zaliczyć można m.in. lirę marszową. Jest to nic innego jak rodzaj dzwonków, które nosi się podczas marszu i uderza o nie pałeczką. Na koncertach często można zauważyć także kontrabas, wiolonczelę, fortepian, harfę, krowie dzwonki czy gongi. 

 

Orkiestra symfoniczna

Zespół instrumentalny, jakim jest orkiestra symfoniczna, zajmuje się wykonywaniem dzieł muzycznych: oper, baletów i koncertów (w tym na zewnątrz na otwartej przestrzeni). Nie ma z góry określonej liczby instrumentalistów w tej orkiestrze. Skład zmienia się w zależności od potrzeb, choć zwykle liczba muzyków wynosi około 100. W orkiestrze tego typu występują instrumenty dęte drewniane i blaszane. Do pierwszej grupy zalicza się: flety, flet piccolo (charakteryzuje się wysokim dźwiękiem i stanowi mniejszą wersję fletu poprzecznego), rożek angielski, oboje, klarnety (w tym basowe), fagoty, kotrafagot i saksofony.

Fagot jest stosunkowo mało popularnym instrumentem, który składa się z kilku części: czary głosowej, stopy, skrzydła, rury basowej, esu i stroika. Do kategorii instrumentów dętych blaszanych zalicza się: trąbki, tuby, rogi, waltornie, sakshorny i puzon. Wchodzące w skład orkiestry dętej instrumenty perkusyjne dzieli się na te, o określonej i nieokreślonej wysokości dźwięku. Do pierwszej grupy zalicza się: kotły, marimbę, marakasy, wibrafon, dzwonki, dzwony, bębenek baskijski, kastaniety i klawesy. W drugiej można wyróżnić: werbel, czelestę, bęben wielki, talerze, trójkąt i gong. Kolejną grupę stanowią instrumenty klawiszowe i inne: akordeon, organy, harmonium, fortepian i klawesyn. Instrumenty strunowe szarpane to: cytra, bandżo, lutnia, harfa, ukulele i gitara klasyczna. Wśród instrumentów smyczkowych wyróżnia się: I skrzypce, II skrzypce, wiolonczele, altówki i kontrabasy. Jako ciekawostkę można dodać, że obsada orkiestry symfonicznej wykształciła się na dworze w Mannheim w połowie XVIII wieku.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Niektórzy mogliby myśleć, że puzon to instrument typowo męski, ale nic bardziej mylnego. Również kobiety grają na nim i odnoszą sukcesy. Jeśli jesteś ciekaw, które z nich cieszą się największą popularnością, zachęcamy do przeczytania naszego artykułu. Znajdziesz w nim krótkie notki biograficzne o puzonistkach. Kto wie, może staną się one dla Ciebie inspiracją do nauki gry na tym instrumencie.

 

Gunhild Carling

Gunhild Carling to jedna ze znanych puzonistek szwedzkiego pochodzenia. Urodziła się ona 7 maja 1975 r., jest muzykiem jazzowym i multiinstrumentalistką. Popularność przyniosła Carling umiejętność gry na trzech trąbkach jednocześnie i występ z 2010 r. na Allsång på Skansen – corocznym szwedzkim widowisku muzycznym, w którym to widzowie śpiewają razem z artystami najpopularniejsze szwedzkie piosenki. Gunhild Carling zajmuje się nie tylko grą na puzonie, ale też na trąbce, dudach i instrumentach smyczkowych. Swoje wszystkie umiejętności muzyczne często prezentuje jednocześnie w jednym utworze.

Megumi Kanda

Na liście najlepszych puzonistek musiała znaleźć się Megumi Kanda, urodzona 9 listopada 1975 r. w Japonii. Swoją przygodę z puzonem Kanda rozpoczęła już w wieku 10 lat, uczęszczała ona do School of Music i tam też zdobyła pierwszą nagrodę w japońskim konkursie krajowym. Po zakończeniu edukacji w szkole średniej wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych i tam nadal poszerzała swoje umiejętności, zdobyła m.in. tytuł licencjata muzyki w Cleveland Institute of Music. Pracowała w Albany Symphony Orchestra jako profesjonalna puzonistka, a później związała się z Rochester Philharmonic. W latach od 2004 do 2008 była członkiem zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Puzonistów.

 

Melba Liston

Melba Liston urodziła się 13 stycznia 1926 r., a zmarła 23 kwietnia 1999 r. Była amerykańską puzonistką jazzową, zajmowała się też komponowaniem i aranżowaniem utworów. Liston to pierwsza kobieta, która grała w latach 40. i 60. w dużych zespołach. Później jej kariera zwróciła się bardziej w stronę tworzenia muzycznych aranżacji (współpracowała m.in. z pianistą Randy Westonem). Melba Liston urodziła się w Kansas City w Stanach Zjednoczonych. Swoją przygodę z instrumentem zaczęła w wieku 7 lat, kiedy to otrzymała od mamy puzon. Bliscy zachęcali ją do tego, aby rozwijała się w kierunku muzyki, której byli miłośnikami. W nauce pomagał jej dziadek, wraz z nim grała pieśni ludowe. Już w wieku 8 lat zaczęła grać w lokalnej stacji radiowej. Dwa lata później Melba Liston przeniosła się do Los Angeles w Kalifornii. Grała w zespołach młodzieżowych, później dołączyła do dużego bandu prowadzonego przez Geralda Wilsona w 1944 r. W trakcie muzycznej kariery Melba Liston zajmowała się też ghostwritingiem. Gra puzonistki nawiązywała do stylu bebop i post-bop. 

Aubrey Logan

Aubrey Logan to amerykańska puzonistka, piosenkarka pop i jazz. Artystka może pochwalić się Nagrodą Publiczności i Nagrodą Jury za pierwsze miejsce otrzymane na festiwalu jazzowym Shure-Montreux odbywającym się w 2009 r. w Szwajcarii. Jej rodzice byli nauczycielami muzyki, co na pewno wywarło jakiś wpływ na jej karierę. Poza muzyką Logan zajmuje się także tańcem i aktorstwem. W 2010 r. ukończyła Berklee College of Music. W jej dyskografii, jako głównej artystki, znajdują się dwa albumy. Pierwszy nazwany Impossible pochodzi z 2017 r., a kolejny Where The Sunshine Is Expensive z 2019 r. 

 

Annie Whitehead

Annie Whitehead to angielska puzonistka jazzowa urodzona 16 lipca 1955 r. w Oldham. Jej kariera rozpoczęła się stosunkowo późno, bo na puzonie zaczęła uczyć się grać w szkole średniej. W wieku 16 lat porzuciła edukację, aby zostać członkinią żeńskiego big bandu, któremu przewodziła Ivy Benson. Przygoda z zespołem trwała około 2 lat, po tym czasie Annie Whitehead przeniosła się do Jersey. W późniejszym czasie artystka zawiesiła swoją działalność, ale powróciła do aktywności po około 6 latach. Założyła swój zespół, zainteresowała się jazzem i zaczęła występować w pubach. W latach 80. występowała z Brotherhood of Breath. Był to duży zespół prowadzony przez południowoafrykańskiego pianistę Chrisa McGregora.

Nie ulega wątpliwości, że żeby osiągnąć sukces w grze na jakimkolwiek instrumencie, trzeba poświęcić dużo czasu na ćwiczenia. Najlepiej zacząć przygodę z muzykowaniem jak najwcześniej, choć jak widać, nie jest to konieczność. Niektóre z przedstawionych puzonistek rozpoczęły grę w okresie nastoletnim, a mimo to osiągnęły sukces. Najważniejsze jest to, aby się nie poddawać, a w chwilach zwątpienia można inspirować się, poznając na przykład historie muzyków, którzy dzięki wytrwałości wiele osiągnęli.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Wybrałeś już dobry puzon polecany przez muzyków, a teraz szukasz wskazówek dotyczących gry na tym instrumencie? Nauka jest zdecydowanie łatwiejsza pod okiem nauczyciela, jednak grę można ćwiczyć też samemu. Nie ma wątpliwości co do tego, że puzon jest wymagającym instrumentem, jednak jego brzmienie jest oryginalne, a to zachęca do grania. Najważniejsza podczas nauki jest regularność. Dobrze też poznać przydatne wskazówki opracowane przez doświadczonych muzyków. Zebraliśmy je w tym tekście. 

 

Składania puzonu

Jednym z pierwszych zadań, które trzeba będzie wykonać przed rozpoczęciem gry, jest złożenie instrumentu. Wydawać by się mogło, że nie ma w tym nic trudnego, a jednak. Ustnik należy podłączyć do odbiornika, który jest podłączony do górnej części suwaka głównego – metalowej części w kształcie litery U biegnącej równolegle do części z czarą. Podczas montowania ustnika należy wykonywać lekki ruch obrotowy. Nie można mocno naciskać ani pchać ustnika na siłę, bo doprowadzi to do jego zablokowania.

Kolejnym krokiem jest połączenie końcówek suwaka strojenia z sekcją czary. Najmniejszą częścią puzonu jest ta w kształcie litery U. Na niej znajduje się zawór do usuwania skroplin, który ma kluczowe znaczenie. Dzięki niemu można łatwo usunąć gromadzącą się w środku wilgoć. Przy mocowaniu poszczególnych części trzeba pamiętać o zachowaniu ostrożności, nie można łączyć ich na siłę, bo może to doprowadzić do ich uszkodzenia. Jeśli nie jesteśmy pewni, jak wykonać poszczególne etapy, możemy sięgnąć do instrukcji, o ile został w nim wyjaśniony sposób montażu instrumentu. Możemy też zawsze poprosić o pomoc sprzedawcę, jeśli kupujemy sprzęt stacjonarnie, albo zapytać o radę swojego nauczyciela lub innych muzyków mających odpowiednie doświadczenie.

Trzymanie puzonu

Aby zacząć dobrze grać, trzeba też nauczyć się, jak trzymać instrument, aby było nam wygodnie, a wydawanie dźwięków okazało się proste. Puzon powinniśmy przytrzymać lewą ręką i chwycić złącze śrubowe znajdujące się w części czary. Lewą rękę należy ułożyć tak, aby palec wskazujący dotykał ustnika, a kciuk znajdował się wyżej pierścienia do skręcania instrumentu. Pozostałe trzy palce powinno się umieścić na pierwszym uchwycie suwaka. Prawą rękę należy używać do przesuwania głównego suwaka do przodu i do tyłu. Doświadczeni muzycy radzą, aby zawsze trzymać mocno puzon lewą ręką, nawet jeśli rozluźniamy prawą. Podczas gry powinno się utrzymywać wyprostowaną pozycję, bo dzięki temu do przepony trafia więcej powietrza, można szybciej je wdychać i lepiej grać. Nie zawsze gra się na stojąco (choć często jest to bardziej zalecane), czasami siedzi się na krześle. W takim wypadku należy ustawić się tak, aby można było wygodnie oprzeć się plecami o krzesło. Siedzenie na krawędzi nie jest polecane, bo taka pozycja ogranicza przepływ powietrza do płuc. 

 

Granie na puzonie

Rozpoczynając grę na puzonie, należy przedmuchać ustnik, ustawiając usta w kształcie litery “o”. Ustnik należy ustawić na środku, mocno docisnąć do niego usta i głęboko wdychać i wydmuchiwać powietrze. Należy starać się, aby kąciki ust były mocno osadzone na instrumencie, ale środek pozostawał luźny. Podczas dmuchania powinny być wyczuwalne lekkie wibracje na wargach. W trakcie gry nie należy się nadwyrężać, bo wtedy szybko zacznie nam brakować tchu, a tym samym brzmienie straci swoją początkową jakość, poszczególne nuty będą brzmiały szorstko i ogólnie nieprzyjemnie.

Przy graniu wysokich tonów konieczna jest bardziej intensywna praca ust. Wargi muszą być zaciśnięte podczas dmuchania. Szczęka powinna unosić się naturalnie. Ważne podczas gry jest to, aby być zrelaksowanym, bo wtedy łatwiej jest wydmuchiwać powietrze. Trzeba także zachować opanowanie na twarzy, w przypadku intensywnych ruchów oczu i ust (rozbudowana mimika), dźwięk może stać się bardziej napięty. Warto pamiętać, że niskie dźwięki powstają w wyniku mniej intensywnych wibracji ust. Konieczne jest więc rozluźnienie środka warg. Powietrze nadal powinno przepływać szybko, ale i stabilnie. To pozwoli na utrzymanie wysokiej jakości dźwięków przez cały utwór. Podczas grania niskich tonów trzeba wydychać więcej powietrza w porównaniu z wysokimi tonami. Aby dźwięk był głośniejszy, należy dmuchać mocniej.

Gra na puzonie wymaga też odpowiedniego przygotowania fizycznego. Muzycy przyznają, że kluczem do sukcesu jest zwiększenie pojemności płuc. Jak to zrobić? Odpowiedzią na to są ćwiczenia fizyczne. Polecane jest szczególnie bieganie, pływanie i jazda na rowerze. Tak naprawdę każda aktywność, która znacznie przyspiesza pracę serca, będzie korzystna dla osoby, która ćwiczy grę na puzonie. Dobrym sposobem na zauważenie lepszych efektów gry są także ogólne ćwiczenia oddechowe. O tym, jak je wykonywać, można przeczytać w Internecie. 

Aby opanować grę na puzonie, trzeba więc grać na instrumencie i dbać o swoją kondycję fizyczną. Dobrze, jeśli każdego dnia znajdziemy na to chociaż 30 minut, aby poćwiczyć wydobywanie poszczególnych dźwięków. Regularność w tym przypadku jest najważniejsza.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Puzony to trudne do nauki instrumenty, które wymagają poświęcenia i regularności. Czasami młodzi muzycy tracą początkowy zapał i szukają inspiracji do nauki. Zachętą do wytężonej pracy mogą być osoby, które odniosły w tej dziedzinie sukces. Oto 5 najlepszych puzonistów, którzy zdobyli sporą popularność nie tylko w kraju urodzenia, ale też poza nim.

 

Joseph Norman Alessi

Joseph Norman Alessi urodził się 20 września 1959 r. w Detroit, stan Michigan. To amerykański puzonista klasyczny, który obecnie gra w New York Philharmonic Orchestra. Jest także solistą i nauczycielem, zajmuje się również nagrywaniem utworów. Joseph Norman Alessi uczęszczał do liceum w Kalifornii. Jego rodzice również są związani z muzyką. Matka śpiewała w Metropolitan Opera, a ojciec był profesjonalnym trębaczem. Ten sam zawód wybrał także młodszy brat muzyka – Ralph Alessi (trębacz jazzowy). Joseph Norman Alessi w wieku nastoletnim przeszedł pomyślnie przesłuchania do Orkiestry Baletowej w San Francisco. W tamtym okresie występował też jako solista w San Francisco Symphony. Muzyk studiował w Curtis Institute of Music w Filadelfii. Jego styl gry wyróżnia się idealną kontrolą techniczną, a przy tym ponadprzeciętną muzykalnością. Alessi gra głównie utwory romantyczne i muzykę nowoczesną, rozwija się także w zakresie jazzu.

Thomas Francis Dorsey

Na liście popularnych puzonistów musiał też znaleźć się Thomas Francis Dorsey, który urodził się 19 listopada 1905 r. i zmarł 26 listopada 1956 r. Był on amerykańskim puzonistą jazzowym, dyrygentem, kompozytorem i liderem big bandu. Muzyka określano mianem Sentimental Gentleman of Swing, bo grał on na puzonie o gładkich tonach. Puzonista w latach 30. do 50. był liderem zespołu. Dorsey, który jest znany z takich utworów, jak: „Never Never Smile Again”, „On Treasure Island” czy „Song of India”. Z jego zespołem śpiewali popularni artyści i grupy muzyczne m.in. The Pied Pipers, Frank Sinatra, Jo Stafford i Connie Haines. 

 

Urbie Green

Urbie Green był amerykańskim puzonistą jazzowym. Urodził się on 8 sierpnia 1926 r., a zmarł 31 grudnia 2018 r. Muzyk koncertował z takimi artystami, jak: Frankie Carle, Gene Krupa, Jane Savit czy Woody Herman. Green wydał sporo albumów jako solista, czym zaskarbił sobie uznanie wśród innych puzonistów. Brzmienie jego instrumentu było charakterystyczne, tony były łagodne i ciepłe, nawet w wyższych rejestrach. Jego technika gry nierzadko określana była przez innych muzyków mianem nieskazitelnej. Urbie Green występował na wielu festiwalach jazzowych, tworzył też ścieżki dźwiękowe do filmów. Można było go usłyszeć w różnych salach koncertowych, w radiu i telewizji. Artysta wystąpił także w Białym Domu. 

James Louis Johnson

Na uwagę zasługuje też James Louis Johnson, który również znajduje się na liście najpopularniejszych puzonistów. Muzyk urodził się 22 stycznia 1924 r., a zmarł 4 lutego 2001 r. Był amerykańskim puzonistą jazzowym, aranżerem i kompozytorem. James Louis Johnson jako jedna z pierwszych osób grających na puzonie zainteresował się bebop. To styl jazzowy, który powstał na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych i pojawił się w muzyce na początku lat 40. XX wieku. Ten styl charakteryzował się swobodą interpretacyjną, bogatą rytmiką i improwizacją. James Louis Johnson na początku odbył szkołę fortepianu, dopiero w wieku nastoletnim zainteresował się puzonem. Swoją karierę muzyczną i zawodową rozpoczął w 1941 r. w Clarence Love, później grał ze Snookum Russell. Tam też poznał trębacza Fats Navarro, który wpłynął na jego muzyczną twórczość. Puzonista wziął udział w pierwszym koncercie jazzowym Philharmonic odbywającym się w Los Angeles i organizowanym przez Normana Granza. W późniejszym okresie Johnson przeprowadził się do Kalifornii i zaczął tworzyć muzykę do kina i telewizji. 

 

Bill Watrous

Wśród popularnych puzonistów znajduje się także Bill Watrous, który urodził się 8 czerwca 1939 r. i zmarł 2 lipca 2018 r. Był on amerykańskim puzonistą jazzowym, znanym jako mistrz techniki i łagodnego dźwięku. Ojciec Watrousa również był puzonistą, co z pewnością wpłynęło na młodego muzyka. Już od wczesnych lat mógł on obserwować ten instrument i słuchać charakterystycznych dla niego dźwięków. Muzyk studiował u pianisty jazzowego i kompozytora Herbie Nicholsa, a pierwsze występy miały miejsce podczas gry w zespole Billy’ego Butterfielda. Największą popularność Bill Watrous zdobył w latach 60., grywał wtedy z wieloma zespołami jazzowymi. W latach 70. muzyk założył własny zespół i nagrał dwa albumy dla Columbia Records. Watrous był liderem zespołu, muzykiem studyjnym i wykonawcą w klubach jazzowych. Nauczał on także studentów na University of Southern California w Los Angeles.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Zastanawiasz się nad zakupem klarnetu? Masz do wyboru wiele instrumentów i nie wiesz, na co się zdecydować? Jeśli tak, dobrze poznać producentów dostarczających na rynek najlepszej jakości produkty. Dzięki zaznajomieniu się z nimi będziesz wiedział, na których modelach warto skupić swoją uwagę. Stworzona przez nas lista powstała na podstawie wielu opinii użytkowników. Muzycy potwierdzają, że instrumenty wymienionych poniżej marek spełniają oczekiwania osób o różnym poziomie zaawansowania.

 

Buffet Crampon

Dobry ranking klarnetów musi zawierać instrumenty firmy Buffet Crampon. Przedsiębiorstwo powstało w 1825 roku, a jego założycielem jest Denis Buffet-Auger. Biorąc pod uwagę rok rozpoczęcia działalności, można z przekonaniem stwierdzić, że marka ma bardzo duże doświadczenie w zakresie dostarczania na rynek różnego rodzaju instrumentów. Z pewnością na tle innych, młodszych firm zajmujących się produkcją instrumentów wyróżnia ją nieprzeciętne doświadczenie. Siedziba Buffet Crampon mieści się w Paryżu. To właśnie we Francji, a także w Niemczech znajdują się główne fabryki zajmujące się produkcją instrumentów. Z modeli marki Buffet Crampon korzystają znani artyści: Richard MacDowell, Jacques Lancelot i Yehuda Gilad. Stanowi to dodatkowe potwierdzenie wysokiej jakości wykonania instrumentów. Buffet Crampon to przedsiębiorstwo uznawane za lidera w branży produkcyjnej instrumentów dętych drewnianych. Firma na etapie projektowania i produkcji współpracuje z muzykami, a wszystko po to, aby dostarczać na rynek modele najbardziej odpowiadające ich potrzebom.

 

Ever Play

Mówiąc na temat polecanych producentów klarnetów, należy wspomnieć o firmie Ever Play zajmującej się produkcją różnego rodzaju instrumentów, a także akcesoriów muzycznych. W swojej ofercie ma m.in.: klarnety, gitary akustyczne, elektryczne i klasyczne, wzmacniacze, statywy i pokrowce. Choć zagraniczna nazwa mogłaby oznaczać, że jest to firma z innego kraju, tak naprawdę to polskie przedsiębiorstwo. Oferowane przez nie instrumenty i akcesoria powstają w Chinach, ale mimo to ich jakość wykonania jest zadowalająca. Świadczy o tym zainteresowanie konsumentów, co do zakupu produktów Ever Play. Instrumenty wyróżnia atrakcyjny stosunek ceny do jakości wykonania. 

J.Michael

J.Michael to japońska firma zajmująca się produkcją solidnych instrumentów dętych. Wyróżnia je trwałość i estetyka wykonania. W ofercie producenta są: klarnety, flety, puzony, saksofony i wiele innych modeli. Każdy z nich wyróżnia atrakcyjny stosunek ceny do jakości wykonania. Na zakup instrumentów J.Michael chętnie decydują się uczniowie, produkty tej marki są polecane przez nauczycieli. Największą popularnością firma cieszy się w Wielkiej Brytanii, choć również w Polsce jest ona doceniana. Konsumentom podoba się to, że instrumenty, jak zapewnia sam producent, tworzone są we współpracy z wykwalifikowanymi pracownikami, a przy produkcji modeli wykorzystane są najnowsze osiągnięcia technologiczne. Poza instrumentami w ofercie J.Michael znajdują się także akcesoria: stojaki, pasy, stroiki i ustniki. 

 

Stagg

Firma Stagg działa na rynku już od 1995 roku, a w swojej ofercie ma nie tylko wysokiej jakości instrumenty, ale też akcesoria muzyczne. Popularność marki wynika z tego, że oferowane produkty wyróżnia trwałość, a przy tym są one atrakcyjne cenowo. Stagg oferuje m.in. instrumenty dęte, pianina, perkusje, basy i gitary. Każdy instrument jest robiony ręcznie, a projekty są dziełami najlepszych specjalistów. To daje pewność, że z produktów będzie się wygodnie korzystało. Główna siedziba Stagg znajduje się w Belgii. Instrumenty tej marki są doceniane przez polskich artystów. Korzysta z nich m.in. Michał Jelonek z zespołu Hunter (skrzypce elektryczne) i bębniarz zespołu Lipali Łukasz Luke Jeleniewski (talerze perkusyjne).

Startone

Na uwagę zasługuje przedsiębiorstwo Startone, które swoją działalność rozpoczęło w 2005 roku. Jego siedziba znajduje się w Treppendorf w Niemczech. Startone to marka należąca do Thomanna. Konsument ma do wyboru instrumenty z różnych kategorii: keyboardy domowe, saksofony, akordeony klawiszowe, trąbki, puzony tenorowe, gitary klasyczne i klarnety Bb (system Boehm). Popularność firmy Startone wynika przede wszystkim z przystępności cenowej oferowanych produktów. Nie bez znaczenia jest też wysoka jakość wykonania instrumentów, ich klasyczna estetyka i sprawność działania.

 

Yamaha

Yamaha to jeden z najbardziej znanych producentów instrumentów muzycznych w Polsce. To japoński koncern, który powstał w 1887 roku, jego założycielem jest Torakusu Yamaha, który zbudował pierwsze organy piszczałkowe. W firmie Yamaha jako pierwsze wyprodukowano pianino, później powstały także organy. To właśnie te dwa wymienione instrumenty uzyskały w 1904 roku Honorową Nagrodę na Targach Światowych w Saint Louis. Yamaha słynie także z tego, że jako pierwsza wyprodukowała syntezator z systemem MIDI. Obecnie działalność przedsiębiorstwa można podzielić na kilka segmentów: produkcję i sprzedaż instrumentów, chipsetów i kart muzycznych, a także urządzeń audiowizualnych, prowadzenie szkół muzycznych i rynek motoryzacyjny. W 1995 roku firma rozpoczęła produkcję pojazdów jednośladowych, nie rezygnując przy tym z tworzenia wysokiej jakości instrumentów służących muzykom o różnym stopniu zaawansowania.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Osoby zainteresowane grą na klarnecie szukają nie tylko informacji na temat tego, jak rozpocząć naukę na instrumencie czy gdzie znaleźć darmowe lekcje online. Sporo początkujących muzyków chce poznać znane osoby, które odniosły sukces w tej dziedzinie. Prezentujemy więc na naszej stronie listę popularnych polskich klarnecistów wraz z krótkimi notkami biograficznymi.

 

Andrzej Bigolas

Klarnet jest ważnym instrumentem w życiu Andrzeja Bigolasa, polskiego muzyka jazzowego urodzonego w 1945 roku. Gra on także na saksofonie sopranowym. Od roku 1966 Bigolas jest związany z jazzem tradycyjnym. Wtedy też rozpoczął współpracę z zespołem Harlem Jazz Band. Później, będąc w wojsku, muzyk założył własną grupę muzyczną, w której grał na saksofonie. Po odbyciu służby wojskowej wstąpił do zespołu Warszawskie Kuranty, gdzie również grał na saksofonie. Z polskim zespołem Gold Washboard założonym w Warszawie przy popularnym klubie Stodoła zagrał liczne koncerty, nie tylko w Polsce, ale też za granicą: w Szwecji, Niemczech, Danii, Belgii czy Holandii. Warto wspomnieć, że zespół grał także dla Jana Pawła II w Watykanie. Obecnie Andrzej Bigolas gra na klarnecie w zespole Dixie Warsaw Jazzmen. 

 

Robert Chojnacki

Mówiąc na temat polskich klarnecistów, nie można pominąć Roberta Chojnackiego, który jest wybitnym muzykiem i kompozytorem. Gra on nie tylko na klarnecie, ale też flecie, saksofonie i instrumentach klawiszowych. Robert Chojnacki to artysta solowy i członek zespołu De Mono (gra w De Mono Marka Kościkiewicza). Pierwszy album muzyka został wydany w 1995 roku i zatytułowany Sax & Sex, a wśród singli promujących krążek znalazły się utwory, takie jak: Prawie do nieba, Budzikom Śmierć czy Niecierpliwi. Na płycie można usłyszeć m.in. Andrzeja Piasecznego. Chojnacki wydał do tej pory pięć solowych płyt: Sax & Dance, Big Beat, Saxophonic i Piątka (dodatkowo wspomniany wcześniej album debiutancki).

Jerzy Dobrzyński

Urodzony 2 kwietnia 1954 roku w Stargardzie Szczecińskim Jerzy Dobrzyński to polski muzyk, aranżer i kompozytor. Z wykształcenia jest skrzypkiem, saksofonistą, pianistą i klarnecistą. Jego umiejętności muzyczne są imponujące. W swojej karierze Dobrzyński współpracował m.in. z zespołem Ogień, później Gramine (zajmował się tam kompozycją i aranżacją). Muzyk był też związany z żeńskim zespołem Alibabki. Jerzy Dobrzyński komponował utwory dla najbardziej znanych polskich wokalistów, m.in. Haliny Frąckowiak, Maryli Rodowicz, Ryszarda Rynkowskiego, Mieczysława Szcześniaka, Zbigniewa Wodeckiego i Andrzeja Zauchy. Muzyk może pochwalić się licznymi nagrodami, które zdobył nie tylko w Polsce (na przykład na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu), ale też za granicą (Stambuł, Wiedeń).

 

Tomasz Glazik

Tomasz Glazik to polski klarnecista, saksofonista, muzyka jazzowy, kompozytor i producenta. Urodził się 12 maja 1978 roku w Tucholi. Jest absolwentem Państwowej Szkoły Muzycznej w Bydgoszczy (klasa saksofonu). Od 2003 roku jest m.in. członkiem legendarnego zespołu Kult, który odniósł wielki sukces na polskim rynku muzycznym. Tomasz Glazik brał udział w nagraniach polskiej grupy rockowej Kasia i Wojtek, i solowych albumów Kazika. 

Zenon Kitowski

Zenon Kitowski to wybitny polski klarnecista, który z 1985 roku ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. F. Chopina w Warszawie. Już jako uczeń zdobywał liczne nagrody będące potwierdzeniem jego umiejętności. Kitowski doskonalił sztukę gry na klarnecie nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Uczęszczał on na międzynarodowe kursy klarnetowe w Niemczech. W roku 1981 muzyk otrzymał nagrodę od Witolda Lutosławskiego za wykonanie I Sonaty J. Brahmsa w Zielonej Górze podczas Koncertu Młodych Muzyków. W 1982 roku artysta zdobył pierwszą nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Klarnetowym im. Karola Kurpińskiego we Włoszakowicach. Muzyk może pochwalić się także licznymi koncertami jako solista z Polską Orkiestrą Kameralną czy Polską Filharmonią Kameralną Wojciecha Rajskiego. Warto wiedzieć, że Zenon Kitowski jest pierwszym klarnecistą Polskiej Orkiestry Radiowej w Warszawie.

 

Włodzimierz Nahorny

Na wspomnienie zasługuje też Włodzimierz Nahorny, który urodził się 5 listopada 1941 roku w Radzyniu Podlaskim. To wybitny muzyk jazzowy, flecista, kompozytor, pianista i saksofonista. Nahorny uzyskał absolutorium w klasie klarnetu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Sopocie (obecnie Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku). Muzyk działał prężnie już w czasach studiów, to wtedy, w roku 1959 stworzył kwartet Little Four i rozpoczął współpracę jako klarnecista z zespołem Tralabomba Jazz Band (jazz tradycyjny). Włodzimierz Nahorny występował też w orkiestrze gdańskiej Filharmonii Bałtyckiej. To muzyk wszechstronny, który w swojej działalności wytyczał coraz to nowsze ścieżki celem ciągłego rozwoju umiejętności. Włodzimierz Nahorny nagrał jazzową interpretację twórczości Karola Szymanowskiego, Fryderyka Chopina i Mieczysława Karłowicza. Seria płyt nosi nazwę Fantazja Polska. Obecnie muzyk jest wykładowcą na Akademii Muzycznej w Gdańsku (kierunek Muzyka Estradowa i Jazz).

 

 

Ostatnio aktualizowane: 24.10.20

 

Na klarnecie grają nie tylko mężczyźni, ale i kobiety. Wielu z nich udało się zyskać międzynarodową sławę, uznanie krytyków i publiczności. Warto poznać historie najbardziej znanych klarnecistek, zwłaszcza że niektóre są bardzo interesujące. Sylwetki popularnych kobiet grających na klarnecie przedstawiamy w tym artykule. Zachęcamy do zapoznania się z nimi.

 

Pamela Weston

Pochodząca z Wielkiej Brytanii Pamela Weston to bardzo znana klarnecistka, a także pisarka i nauczycielka. Urodziła się w 1921 roku w Londynie, gdzie uczęszczała do Priors Field School. Później kobieta rozpoczęła edukację w Royal Academy Music, czyli najstarszym konserwatorium w Wielkiej Brytanii. Po dwóch latach zdobyła stypendium w Guildhall School of Music, a później rozpoczęła prywatne studia u Fredericka Thurstona, wybitnego klarnecisty. W latach 1951 – 1969 artystka pracowała jako profesor klarnetu. W 1984 roku zorganizowała pierwszy w swoim kraju Kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Klarnetów. Pamela Weston wydała kilka książek, które zdobyły dużą popularność. To m.in.: Clarinet Virtuosi of the Past, Clarinet Virtuosi of Today oraz Yesterday’s Clarinettists: A Sequel. Była też autorką wielu artykułów ukazujących się w brytyjskiej i zagranicznej prasie. Kobieta popełniła samobójstwo w 2009 roku w wieku 87 lat, zmagała się z zespołem przewlekłego zmęczenia (CFS).

 

Sabine Meyer

Sabine Meyer to niemiecka klarnecistka, która kontakt z muzyką miała już od najmłodszych lat. Jej pierwszym nauczycielem gry na klarnecie był ojciec. Artystka studiowała w Stuttgarcie i Hanoverze, razem z bratem i mężem (obaj są klarnecistami). Na początku swojej kariery była członkiem Bawarskiej Orkiestry Symfonicznej Radia, a także Filharmonii Berlińskiej. Później występowała również z innymi orkiestrami: z San Francisco, Chicago, Melbourne czy Toronto. Klarnecistka występuje jako solistka, gra również muzykę kameralną i wszystkie style muzyki klasycznej. Wzrost jej popularności miał miejsce w latach 90., kiedy to zaczęła regularnie nagrywać dla wytwórni EMI. Sabine Meyer ma na swoim koncie wiele nagród i wyróżnień, takich jak Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec czy Order Zasługi Badenii-Wirtembergii.

Thea King

Thea King, podobnie jak Pamela Weston, pochodzi z Wielkiej Brytanii. Urodziła się w 1925 roku w Hitchin. Uczyła się w Bedford High School, a potem zdobyła stypendium w Royal College of Music. Tam studiowała grę na fortepianie, a także na klarnecie u Fredericka Thurstona. Na początku 1953 roku kobieta wyszła za niego za mąż, jednak zmarł on na raka płuc po niecałych 12 miesiącach. Thea King występowała jako solistka, pracowała również jako nauczycielka. W latach 1961 – 1987 była profesorem klarnetu w Royal College of Music, a od 1988 roku aż do śmierci w 2007 roku profesorem w Guildhall School of Music and Drama.

 

Michele Zukovsky

Klarnecistka Michele Zukovsky pochodzi ze Stanów Zjednoczonych. W wieku 18 lat rozpoczęła swoją karierę w Los Angeles Philharmonic Orchestra, gdzie występowała aż do 2015 roku, kiedy przeszła na emeryturę. Artystka jest spokrewniona z Jaschą Heifetz, słynnym rosyjsko-amerykańskim skrzypkiem. Występowała na całym świecie, uczyła w Californian Institute of the Arts, a obecnie w prywatnym uniwersytecie badawczym w Los Angeles. W ciągu trwania kariery muzycznej Michele Zukovsky występowała jako solistka i kameralistka. Ostatni nagrany przez nią album został wydany w 2008 roku, to Simeon Bellison: The Arrangements for Clarinet.

Sharon Kam

Sharon Kam jest klarnecistką izraelsko-niemieckiego pochodzenia, urodziła się w 1971 roku. Studiowała w Nowym Jorku w Juilliard School of Music, tam gry na klarnecie uczył ją Charles Neidich. W wieku 16 lat artystka zadebiutowała w Izraelskiej Orkiestrze Symfonicznej. W 1992 roku wygrała Międzynarodowy Konkurs Muzyczny ARD, a już rok później zdobyła nagrodę Davidoff Prix. Sharon Kam występowała w wielu krajach na całym świecie ze znanymi orkiestrami symfonicznymi, m.in. z Berlina, Chicago i Londynu. Aktywnie współpracuje z równie znanymi artystami, takimi jak: Christian Tetzlaff, Lars Vogt, Enrico Pace, Carolin Widmann i Daniel Müller-Schott.

 

Emma Johnson

Emma Johnson pochodzi z Wielkiej Brytanii, urodziła się w 1966 roku. W wieku 18 lat wygrała konkurs BBC Young Musician of the Year, w telewizyjnym finale zagrała jeden z koncertów klarnetowych Crusella. W 1991 roku kobieta została laureatką innego konkursu, Young Concert Artists International Auditions, w efekcie czego mogła zagrać swój debiutancki recital w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Szacuje się, że na całym świecie sprzedano ponad pół miliona płyt artystki. Jej kariera muzyczna rozpoczęła się bardzo szybko, bo już jako 15-latka dołączyła do National Youth Orchestra of Britain, gdzie jedną z sekcji stanowiły klarnety. Emma Johnson występowała w całej Europie, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Korei, Australii, a nawet Afryce. To pierwsza absolwentka Pembroke College w Cambridge, której portret zaprezentowano na wspomnianej uczelni. Co więcej, była pierwszą kobietą, która stała się honorowym członkiem kolegium, miało to miejsce w 1999 roku.