Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Muzykę klasyczną najczęściej usłyszeć można na koncertach granych przez orkiestry i zespoły. Wśród tak wielu instrumentów, trudno jest docenić dźwięk i barwę każdego. Z tego powodu niewiele osób wie, jak piękne brzmienie ma wiolonczela, a osoby na niej grające nie zyskują należnego im uznania. Są jednak wiolonczelistki, które osiągnęły sukces na scenie muzycznej, a poniżej przedstawiamy kilka z nich.

 

Ana Rucner

Pochodząca z Chorwacji Ana Rucner to wiolonczelistka, która zdobyła międzynarodową sławę w wieku 21 lat. Wtedy to wystąpiła gościnnie na nagraniu piosenkarki Ivany Kindl. Chociaż od najmłodszych lat to wiolonczela była jej największą pasją, Rucner lubiła także śpiewać. W 2016 roku reprezentowała ona Bośnię i Hercegowinę na Konkursie Piosenki Eurowizji. Swój pierwszy album chorwacka wiolonczelistka wydała w 2012 roku. Zyskał on uznanie krytyków i fanów, również poza granicami rodzinnego kraju artystki. Rucner występuje gościnnie u innych muzyków, między innymi nagrała partie wokalne do utworu Gorana Karana.  

 

Jacqueline du Pre

Jacqueline du Pre to angielska wiolonczelistka, która znana jest w kręgu miłośników muzyki klasycznej. Uważana jest za wybitną artystkę, wirtuoza gry na wiolonczeli. Du Pre urodziła się w 1945 roku i muzyczną pasję odziedziczyła po matce, która była pianistką. To ona udzieliła córce pierwszych lekcji gry na wiolonczeli, komponując dla niej krótkie utwory ozdobione obrazkami. Jacqueline du Pre już jako 5-latka rozpoczęła naukę w londyńskiej szkole muzycznej i od początku zdobywała liczne nagrody i wyróżnienia. W 1962 roku zagrała koncert wiolonczelowy e-moll, skomponowany przez Edwarda Elgara. Du Pre była wtedy solistką w BBC Symphony Orchestra. Przez kolejne lata wiolonczelistka wykonywała swoją interpretację tego utworu, a jej występy były doceniane przez krytyków i publiczność, co przyniosło jej międzynarodową sławę. W ciągu swojej kariery pracowała ona z najlepszymi muzykami tamtych czasów i przyjaźniła się z wybitnymi artystami. Angielska wiolonczelistka doceniana była przede wszystkim za swoje interpretacje klasycznych utworów, które przedstawiała w zupełnie nowy sposób. Jej kariera skończyła się w połowie lat 70. z powodu nasilającej się choroby.  

Hildur Gudnadóttir

Islandzka wiolonczelistka i kompozytorka, Hildur Gudnadóttir urodziła się w 1982 roku. Muzyka towarzyszyła jej od narodzin, cała jej rodzina gra na instrumentach i tworzyła własne utwory. Hildur rozpoczęła lekcje gry na wiolonczeli w wieku 5 lat i już jako 10-latka wystąpiła na swoim pierwszym koncercie razem z matką, śpiewaczką operową. W 2006 roku wydała ona swój debiutancki album, który stworzyła z niewielką pomocą innych osób, większość utworów skomponowała i wykonała sama. Hildur tworzy również muzykę do filmów i seriali, w 2020 roku została laureatką Oscara za ścieżkę dźwiękową do produkcji Joker.  

 

Myung-wha Chung

Urodzona w 1944 roku koreańska wiolonczelistka, Myung-wha Chung, pochodzi z rodziny muzyków. Studiowała na najlepszych uczelniach, między innymi w nowojorskiej szkole Juilliarda. W 1969 roku Chung rozpoczęła swoją międzynarodową karierę, występując w Stanach Zjednoczonych i w Europie. Obecnie koncertuje ona zarówno z orkiestrami symfonicznymi, solo, jak również kameralnie ze swoim rodzeństwem. Chung zdobyła w swojej karierze wiele nagród, między innymi na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Genewie.  

 

Julia Kent

Wiolonczelistka Julia Kent urodziła się w Kanadzie, obecnie mieszka jednak w Nowym Jorku. Wyróżnia się wśród innych muzyków nietypowym wykonaniem utworów, ponieważ łączy klasyczne dźwięki wiolonczeli z elektronicznym brzmieniem. W 2007 roku Kent wydała swój debiutancki album zatytułowany Delay. Tworzy również ścieżki dźwiękowe do filmów, teatru i dla grup tanecznych. Kent występuje nie tylko solowo, ale współpracuje również z zespołami Anthony and the Johnsons oraz Rasputina.  

Alisa Weilerstein

Alisa Weilerstein to amerykańska wiolonczelistka, która zdobyła Nagrodę MacArturów, zwaną potocznie „grant dla geniuszy”, przyznawaną osobom przejawiającym potencjał i talent w swojej dziedzinie. Artystka rozpoczęła naukę gry na instrumencie w wieku 4 lat, a jako 13-latka zagrała koncert z orkiestrą z Cleveland. Obecnie występuje przede wszystkim solo, gra również muzykę kameralną, szczególnie ze swoimi rodzicami. Jej ojciec jest skrzypkiem, a matka pianistką. Oprócz wspomnianej już Nagrody MacArthurów Weilerstein zdobyła wiele innych wyróżnień w świecie muzyki, które potwierdziły jej sławę obiecującej i wybitnej artystki. Wszystkie koncerty grane przez amerykańską wiolonczelistkę zyskują liczne pochwały krytyków i uznanie publiczności. W 2016 roku zaprezentowała napisany specjalnie dla niej koncert wiolonczelowy Pascala Dusapina, Outscape.  

 

Beatrice Harrison

Pochodząca z uzdolnionej muzycznie rodziny, Beatrice Harrison urodziła się w 1892 roku. Brytyjska wiolonczelistka była znaną artystką w pierwszej połowie XX wieku. Harrison studiowała na prestiżowych uczelniach, takich jak Royal College of Music w Londynie. W 1910 roku zdobyła ona Nagrodę Mendelssohna, gwarantującą jej stypendium na dalszą naukę. Wiolonczelistka była pierwszą osobą, która publicznie zagrała utwór Elgara, rozsławiony znacznie później przez Jacqueline du Pre. Brytyjska artystka także nagrała ten koncert wiolonczelowy, we współpracy z samym kompozytorem. W ciągu swojego życia Harrison dała wiele koncertów, była doceniana przez publiczność i znawców muzyki. 

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Chcesz zacząć naukę gry na wiolonczeli lub poszukujesz nowego modelu, który ułatwi Ci rozwijanie własnych umiejętności? Niezależnie od tego, na jakim poziomie gry jesteś, warto zakupić taki instrument, z którego można korzystać przez wiele lat. Powinien być on dopasowany do Ciebie pod każdym względem i umożliwiać wykonywanie nawet najbardziej skomplikowanych utworów. Przedstawiamy najlepszych producentów wiolonczel, aby pomóc Ci podjąć decyzję.

 

Yamaha

Yamaha to firma, która została założona w 1887 roku przez Torakusu Yamahę. Naprawił on wtedy swoje pierwsze organy piszczałkowe i zdecydował, że chce stworzyć przedsiębiorstwo, które będzie wytwarzać podobne instrumenty. W rezultacie firma Yamaha wyprodukowała pierwsze pianino w Japonii. Od tamtego momentu, zaczęła się ona bardzo szybko rozwijać i poszerzać swój asortyment o kolejne produkty. Obecnie japoński koncern produkuje i sprzedaje instrumenty, urządzenia audiowizualne i karty muzyczne. Nie ogranicza się jedynie do wytwarzania przedmiotów użytkowych, ale prowadzi także szkoły i ośrodki edukacji muzycznej. Osoby niezwiązane ze sztuką mogą kojarzyć firmę Yamaha z przemysłem motoryzacyjnym, ponieważ zajmuje się ona również produkcją motocykli i skuterów. W procesie produkcyjnym firma stara się połączyć tradycyjne techniki i kunszt rzemieślniczy z nowoczesną technologią i innowacyjnymi rozwiązaniami. W efekcie instrumenty muzyczne są solidnie wykonane i precyzyjnie wykończone. Yamaha nie zapomina także o środowisku i dąży do ograniczenia ilości odpadów powstałych w procesie produkcyjnym i zmniejszenia zużycia energii elektrycznej.

Dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii do wytwarzania produktów konsumenci mają pewność, że każdy z nich odznacza się wysoką jakością. Dźwięk wydobywający się ze wszystkich instrumentów tej firmy jest czysty i w każdym modelu brzmi tak samo. Z tego powodu użytkownicy chętnie wybierają produkty Yamaha, mając pełne zaufanie do tworzących je specjalistów. Również dlatego uwzględnia je ranking wiolonczeli, zestawiający najlepsze z nich. Brzmienie wydobywające się z instrumentów Yamaha jest mocne, co osiągnięte zostało dzięki doświadczeniu tworzących je pracowników i specjalistów. Firma wie, jak ważna jest dla każdego muzyka możliwość przekazania szerokiej gamy emocji i nastrojów w granych przez siebie utworach. Dlatego stara się stworzyć niepowtarzalne instrumenty, które im to ułatwią. W swojej ofercie japoński koncern ma wiolonczele wykonane z trwałego, ale giętkiego drewna i mocnych strun. Instrumenty Yamaha sprawdzą się zarówno dla osób początkujących, które zaczynają naukę gry, jak również dla profesjonalistów występujących w największych światowych salach koncertowych. Wszystkie modele są ręcznie wykańczane, dzięki czemu mają elegancki wygląd.  

 

Hora

Rumuńska firma Hora powstała w 1951 roku i od początku swojej działalności zajmuje się wytwarzaniem wiolonczel, kontrabasów, skrzypiec i gitar. W swojej ofercie ma także rzadko spotykane już instrumenty przeznaczone do wykonywania muzyki ludowej. Zyskała ona tym dużą popularność, ponieważ produkuje je ze starannością, zachowując wysoką jakość dźwięku. Choć historia firmy zaczęła się od jednego mistrza lutnictwa, obecnie wytwarza ona ponad 60 tysięcy produktów rocznie, wysyłanych na światowe rynki w Stanach Zjednoczonych, Japonii, czy Europie. Wiolonczele Hora są solidnie wykonane, a struny w ich modelach wyróżniają się wytrzymałością. Precyzyjnie dobrane części instrumentów sprawiają, że wydobywający się z nich dźwięk jest czysty, donośny, o ładnej barwie. Hora produkuje wiolonczele dla profesjonalistów występujących na scenie, a także modele do ćwiczeń w domu i w szkołach muzycznych. Ze względu na szczególną dbałość o środowisko, firma coraz częściej stosuje lakiery tworzone na bazie wody. Sprawdzają się one równie dobrze, jak tradycyjne wersje przeznaczone do ochrony drewna i zapewniają mocne brzmienie. Wszystkie instrumenty Hora mają certyfikaty poświadczające jakość wykonania, co sprawia, że wybierane są chętnie przez konsumentów w wielu krajach. Materiały wykorzystane do produkcji są starannie wyselekcjonowane, a 80% drewna pochodzi z rumuńskiego pasma Karpat.  

Stagg

Istniejąca od lat 70. firma Stagg to japoński producent instrumentów dętych, smyczkowych i strunowych. W swojej ofercie ma nie tylko klasyczne gitary i wiolonczele, ale także banjo, mandoliny i ukulele. Produkty Stagg dostępne są w ponad 70 krajach na świecie i zyskały one zaufanie profesjonalnych muzyków, uczniów i nauczycieli. Firma nieustannie się rozwija i dąży do stworzenia instrumentów, które spełnią wszystkie oczekiwania konsumentów. Z tego powodu produkty projektowane są przez specjalistów, którzy znają i rozumieją potrzeby artystów. Wiolonczele Stagg wykonane są ze starannie dobranego i przygotowanego drewna, co pozwala wydobyć z nich czysty dźwięk o mocnej barwie. Struny wykorzystane we wszystkich modelach są solidne i nie zrywają się nawet podczas długich godzin ćwiczeń i koncertów. Instrumenty Stagg są ręcznie wykańczane, dlatego dopracowane są w każdym szczególe, zarówno pod względem technicznym, jak i wizualnym. Firma stara się nie zapominać również o problemach osób początkujących, dlatego tworzy swoje produkty w taki sposób, aby ułatwić im pierwsze lekcje gry na wiolonczeli. Nie wymagają one dużych umiejętności, aby wydobyć z nich dobrze brzmiący dźwięk. Ponadto instrumenty Stagg, choć wykonane są z trwałych i wyselekcjonowanych materiałów, dostępne są w niskiej cenie.  

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Piękne utwory, które poruszają słuchaczy, to nie tylko koncerty grane przez całą orkiestrę. Poszczególne instrumenty w zespole mogą solowo stworzyć muzykę, która spodoba się nawet osobom preferującym inne, bardziej komercyjne gatunki. Szczególnie piękne utwory komponowane są na wiolonczelę i poniżej przedstawiamy najlepsze z nich.

 

Suity na wiolonczelę solo Jana Sebastiana Bacha

Cykl stworzony z sześciu suit skomponowanych przez Jana Sebastiana Bacha przeznaczony jest na wiolonczelę solo, czyli bez akompaniamentu innych instrumentów. Powstał on prawdopodobnie w latach 1717 – 1723. Suita to gatunek muzyczny wywodzący się z epoki renesansu, składający się z całego cyklu następujących po sobie utworów. Połączone one były ze sobą zwykle tematyką i treścią programów. Suity Bacha są jednymi z najczęściej wykonywanych kompozycji na wiolonczelę. W całym cyklu każda część rozpoczyna się od preludium, po którym następują kolejne tańce: allemande, courante, sarabanda, dwa manuety lub gawoty i gigue. Suity Bacha przez długi czas były nieznane szerszej publiczności, zostały rozpowszechnione dopiero w XX wieku, kiedy to nagrał je Pablo Casals.

 

Sonaty wiolonczelowe Beethovena

Sonaty wiolonczelowe Beethovena składają się z pięciu części. Powstały one pod koniec XVIII wieku i w okresie, w którym zostały skomponowane, uznawane były za nowatorskie. Podczas premierowego wykonania dwóch sonat, publiczność po raz pierwszy usłyszała wiolonczelę nie jako instrument realizujący wyłącznie basso continue, akompaniując partiom fortepianowym, ale grającą samodzielnie. W kolejnych częściach przejęła ona zadanie pozostałych instrumentów, które do tej pory miały oddawać zawiłości i uczucia zawarte w sonatach. Przed powstaniem utworów Beethovena, nawet najlepsza wiolonczela pozostawała tłem dla wybrzmiewającego w sali koncertowej fortepianu. W III sonacie została ona doceniona na równi z innymi instrumentami. Ostatnie dwa utwory z cyklu powstały w trzecim okresie twórczości Beethovena. Charakteryzują się przełamywaniem klasycznych norm i śmiałym eksperymentowaniem, świadczy o tym szczególnie fugowany finał ostatniej sonaty D-dur.

Sonaty na wiolonczelę Brahmsa

Brahms był silnie zainspirowany twórczością Beethovena, szczególnie jego poszukiwaniami ciekawych i nowatorskich form. Wykorzystywał on również te same gatunki muzyczne – symfonie, uwertury i sonaty. Tworząc muzykę kameralną, przeznaczoną głównie na wiolonczelę, skrzypce i fortepian, również wzorował się na nurcie zapoczątkowanym przez Beethovena. Jego pierwsza sonata powstała prawdopodobnie w latach 1862 – 1865. Była ona skomponowana na wiolonczelę i fortepian, ten drugi jednak miał jedynie wspierać i podkreślać rolę instrumentu strunowego. Pomimo inspiracji Beethovenem, pierwsze części sonaty miały być nawiązaniem do fugi Jana Sebastiana Bacha.

 

Koncerty wiolonczelowe Szostakiewicza

Rosyjski kompozytor Dmitrij Szostakiewicz stworzył dwa koncerty wiolonczelowe, które uznawane są za jedne z najpiękniejszych utworów przeznaczonych na ten instrument. Pierwsza kompozycja powstała w 1959 roku i dedykowana była wybitnemu muzykowi, Mścisławowi Rostropowiczowi. Koncert Szostakiewicza uważany jest za niezwykle trudny do zagrania, jednak podkreśla on niesamowite brzmienie i możliwości wiolonczeli. Przeznaczony jest do solowego wykonywania partii muzycznych na tym instrumencie, przy akompaniamencie dwóch fletów, dwóch obojów, klarnetów i fagotów, a także waltorni, kotłów i czelesty. Podobnie wymagający dla muzyka jest drugi koncert stworzony przez rosyjskiego kompozytora.

 

Suity wiolonczelowe Brittena

Benjamin Britten to angielski kompozytor, który podobnie jak Szostakiewicz, stworzył serię utworów przeznaczonych dla Rostropowicza. Suity wiolonczelowe to cykl składający się z trzech części na instrument strunowy grający solo. Pierwszy z utworów składa się z dziewięciu partii, granych bez przerwy. Druga suita jest krótsza, skomponowana jedynie z pięciu części, a trzeci fragment cyklu ponownie wraca do dziewięciu elementów. Ostatni utwór w serii suit silnie nawiązuje do tematyki rosyjskiej, między innymi do muzyki ludowej Czajkowskiego i kwartetów Beethovena pisanych dla Razumowskiego.

Koncert wiolonczelowy Elgara

Koncert wiolonczelowy angielskiego kompozytora Edwarda Elgara został zagrany po raz pierwszy przez sławną wówczas wiolonczelistkę, Beatrice Harrison. Utwór powstał w okresie po I wojnie światowej i wyróżnia się on wśród twórczości artysty. Cały koncert jest spokojny, nostalgiczny i skłaniający słuchaczy do refleksji. Elgar zadebiutował ze swoim utworem podczas występu w Londynie w 1919 roku, ale ze względu na brak odpowiedniego przygotowania, wykonanie nie zyskało przychylnych opinii publiczności. Dopiero po roku koncert wiolonczelowy ponownie wrócił do repertuaru londyńskich muzyków.

 

Sonata wiolonczelowa Chopina

Skomponowana w 1846 roku przez Fryderyka Chopina sonata g-moll przeznaczona jest na wiolonczelę i fortepian. Jest to ostatni utwór, który ukazał się jeszcze za życia kompozytora. Sonata po raz pierwszy została wykonana publicznie w 1848 roku z udziałem samego Chopina. Należy ona do kilku nielicznych utworów kameralnych, stworzonych przez tego kompozytora. Chociaż zainspirowała go ona do tworzenia kolejnych sonat, żadna nie została jednak ukończona. Utwór na wiolonczelę jest bardzo trudny technicznie, wymaga dużej sprawności od muzyków, przede wszystkim ze względu na skomplikowaną polifonię, w której kilka głosów jest prowadzonych w sposób niezależny od siebie. Ciekawe jest, że w czasie prawykonania, czyli pierwszego publicznego zagrania sonaty, jeden szczególnie trudny fragment został pominięty.  

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Początkujący muzycy, którzy nie mają jeszcze dużego doświadczenia w grze, mogą nie wiedzieć, jak poprawnie nastroić instrument. Zazwyczaj konieczność przeprowadzenia takiej czynności pojawia się w pewnym czasie od momentu zakupu. Czasami nie ma możliwości skorzystania z pomocy innej osoby, wtedy warto wiedzieć, co przyda się do strojenia i jak poprawnie je wykonać. Przygotowaliśmy dla Ciebie wskazówki, które pomogą zadbać o idealną czystość dźwięków w Twoim instrumencie.

 

Strojenie instrumentu – dlaczego ma znaczenie?

Przede wszystkim trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że strojenie instrumentów jest bardzo ważne, bez względu na to, czy mamy skrzypce elektryczne, gitarę, czy puzon. Jeśli nie będziemy przeprowadzać tej czynności wtedy, kiedy wystąpi taka konieczność, jakość naszej gry znacznie się obniży. Jeśli sprzęt muzyczny nie będzie nastrojony, nawet osoba mająca bardzo dobre umiejętności gry nie będzie w stanie wydobyć z niego harmonijnego dźwięku. Strojenie jest niczym innym jak regulacją wysokości dźwięków, jakie można wydobyć z instrumentu. Jest ona konieczna dla zapewnienia możliwie najlepszej zgodności harmonicznej zarówno między dźwiękami z konkretnego instrumentu, jak i pozostałymi sprzętami muzycznymi, które są wykorzystywane do grania danego utworu (np. w przypadku zespołów, orkiestr). 

Różne mechanizmy strojenia

Jako ciekawostkę można podać, że wyróżnia się różne mechanizmy strojenia uzależnione od typu instrumentu. Najczęściej wykorzystywaną klasyfikacją jest tak stworzona przez Ericha Moritza von Hornbostela i Curta Sachsa (klasyfikacja naukowa Hornbostela-Sachsa). Na jej podstawie można wyróżnić m.in. następujące mechanizmy wykorzystywane do zmiany wysokości dźwięku: 

* zmiana długości i siły naciągu strun w przypadku chordofonów,

* regulacja długości piszczałki, a w razie potrzeby także wymiana stroika w przypadku aerofonów,

* przesuwanie ruchomych obciążników, które wpływają na to, jak rozkłada się masa drgających elementów (idiofony).

Strojenie, szczególnie na początku muzycznej drogi, wydaje się trudnym zadaniem. Jeśli pobieramy lekcję od doświadczonego nauczyciela albo chodzimy do szkoły muzycznej, prawdopodobnie z biegiem czasu nauczymy się, jak poprawnie stroić nasz instrument, korzystając z rad bardziej doświadczonej osoby.

 

Jak nastroić skrzypce?

Często wykorzystywanym sposobem na dopasowanie wysokości dźwięków w skrzypcach jest strojenie od struny A. Można przeprowadzić je na dwa sposoby. Od kamertonu (przyrząd przeznaczony do strojenia instrumentów muzycznych) stroimy strunę A, a później do jej brzmienia dostosowujemy pozostałe, z uwzględnieniem tego, że przy dwudźwiękach powinny one ze sobą współgrać. Na początku stroimy strunę A z E, później A z D i tak dalej. Strojenie może wyglądać nieco inaczej, jeśli mamy w domu pianino. W Internecie można też znaleźć jego wirtualne odpowiedniki, które również można wykorzystać do strojenia. W tym przypadku każdą ze strun stroimy osobno, również zaczynając od A, później dwa razy kwinta w dół i jedna w górę. 

Niemal każdy muzyk w przypadku strojenia skrzypiec opiera się na stroju równomiernie temperowanym. Zakłada on, że podstawowa częstotliwość tonu, do którego dopasowuje się sprzęty muzyczne, wynosi 440 Hz. Struny skrzypiec są oznaczone jako G D A E. Strunę A stroi się do wspomnianej w zdaniu poprzednim częstotliwości, a pozostałe w stosunku 3/2 (kwinta czysta). 

Skrzypce – co można wykorzystać do strojenia?

Osoby grające na skrzypcach mogą skorzystać także z dostępnych na rynku akcesoriów, które zostały stworzone po to, aby strojenie instrumentu było łatwiejsze. Przede wszystkim przydatnym produktem może okazać się pasta do kołków. Trzeba wiedzieć, że materiał wykonania skrzypiec, czyli drewno, na skutek działania czynników zewnętrznych może nieco zmieniać swoją objętość. W takim przypadku poruszanie kołkami w celu strojenia może okazać się niemożliwe. Jeśli jednak posmarujemy te elementy specjalnym preparatem, zmiana ich pozycji będzie zdecydowanie łatwiejsza. Często pasty do kołków mają formę sztyftu, więc ich aplikacja jest bardzo prosta. 

Do strojenia skrzypiec możemy wykorzystać inny instrument klawiszowy, który dobrze gra. Często muzycy korzystają także z kamertonu, choć czasami jego użytkowanie bywa skomplikowane. Jeśli jednak wspomniane sposoby nie sprawdzają się w naszym przypadku, warto zastanowić się nad zakupem tunera. To niewielkie urządzenie elektroniczne z wbudowanym mikrofonem. Zbiera on dźwięk, jaki wydobywa instrument i określa, czy należy go podwyższyć czy obniżyć, aby brzmienie było jak najlepsze.

 

Podsumowanie

Jest duże prawdopodobieństwo, że na początku strojenie skrzypiec będzie trudne, jednak wystarczy trochę wprawy, aby nauczyć się, jak poprawnie to robić. Jeśli mamy taką możliwość, najlepiej skorzystać z pomocy doświadczonego muzyka, który wskaże, na co należy zwracać i poda nam praktyczne wskazówki. Aby utrzymać odpowiednią intonację instrumentu, nie można zapominać o jego konserwacji i należy korzystać z dobrej jakości akcesoriów. Jeśli zauważymy, że nasz instrument nie ma przyjemnego brzmienia, mimo że stroiliśmy go niedawno, może to oznaczać, że struny są już stare i wymagają wymiany.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Osoby zainteresowane grą na skrzypcach na początku skupiają się przede wszystkim na zdobywaniu nowych umiejętności. Nauka gry na instrumencie zwykle pochłania cały ich wolny czas. Może się jednak zdarzyć tak, że początkowa motywacja do pracy znacznie osłabnie. Wtedy, aby się zainspirować i znaleźć energię do działania, warto zapoznać się z życiorysami znanych skrzypków męskich, którzy odnieśli sukces w swojej dziedzinie.

 

Juan d’Arienzo

Na wyróżnienie zasługuje znany męski skrzypek Juan d’Arienzo, który urodził się 14 grudnia 1900 roku w Buenos Aires, a zmarł w tym samym mieście 14 stycznia 1976 roku. To muzyk i kompozytor pochodzenia argentyńskiego. Publiczności był znany także jako El Rey del Compas, co w tłumaczeniu oznacza Króla Rytmu. Juan d’Arienzo zajmował się szeroko pojętą sztuką, bo poza muzyką jego pasją było również aktorstwo. Kompozytor zdobył sławę tym, że w tangu wrócił do rytmu 2×4 i dodał do niego nowoczesną aranżację. Jego muzyka jest do tej pory popularna na imprezach tanecznych, czyli milongach. Są to spotkania z tangiem w roli głównej. 

 

Wadim Brodski

W 1950 roku w Kijowie na świat przyszedł Wadim Brodski, który stał się znanym i cenionym wirtuozem skrzypiec. Muzyk jest potomkiem Adolfa Brodskiego, który jako pierwszy wykonał Koncert skrzypcowy Piotra Czajkowskiego. Wadim Brodski urodził się w ukraińskiej rodzinie o żydowskich korzeniach. Swoją przygodę z nauką gry na skrzypcach rozpoczął w wieku 6 lat, a już mając 11 lat, wystąpił z Orkiestrą Symfoniczną Kijowskiej Filharmonii. Wadim Brodski był znany nie tylko w swoim kraju, ale też stał się popularny za granicą. W 1982 roku wystąpił w Nowym Jorku. W latach siedemdziesiątych muzyk zamieszkał w Warszawie i otrzymał polskie obywatelstwo. Obecnie mieszka w Rzymie. Wadim Brodski może pochwalić się licznymi nagrodami w międzynarodowych konkursach. Pierwsze miejsce zajął m.in. na Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego czy Konkursie im. Paganiniego.

Gediminas Dalinkevičius

Gediminas Dalinkevičius to skrzypek, dyrygent i litewski muzyk urodzony 3 września 1946 roku w Kownie. W tym też mieście ukończył szkołę muzyczną, a później Konserwatorium Litewskie ze specjalizacją w grze na skrzypcach. Muzyk przez dłuższy czas pracował w Litewskiej Filharmonii Państwowej na stanowisku wicedyrektora, a później sam założył orkiestrę kameralną, gdzie był dyrygentem i dyrektorem artystycznym. Gediminas Dalinkevičius przez pewien czas zajął się działalnością polityczną, jednak po odejściu z parlamentu powrócił do swojej początkowej pasji, czyli muzyki. 

 

Stefan Dymiter 

Na wspomnienie zasługuje też Stefan Dymiter, który urodził się 5 maja 1938 roku w Płonnej (osada na podkarpaciu), a zmarł 26 października 2002 roku w Krakowie. Był to cygański skrzypek-wirtuoz, który uczył się grać na instrumencie samodzielnie. Już jako dziecko stracił wzrok, później amputowano mu nogi. Mimo to znalazł determinację do tego, aby nadal się rozwijać. Stefan Dymiter, znany pod pseudonimem Cororo, był jednym z najbardziej znanych muzyków ulicznych w Polsce. Od 2012 roku w Kowarach, czyli miejscu pochówku muzyka, odbywa się festiwal muzyki etno nazwany jego imieniem. 

 

Konstanty Andrzej Kulka

Znanym współczesnym polskim skrzypkiem jest Konstanty Andrzej Kulka urodzony w 1947 roku w Gdańsku. To także wirtuoz, solista, kameralista i pedagog. Już jako siedemnastolatek dostał wyróżnienie na konkursie międzynarodowym w Genui. W 1966 roku zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Radiowym ARD, który odbywał się w Monachium. Obecnie jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Dorobek muzyka jest imponujący, dotychczas wykonał on kilka tysięcy koncertów i recitali i grał z orkiestrami z całego świata. 

 

Niccolò Paganini

Tworząc artykuł na temat znanych skrzypków męskich, nie mogliśmy zapomnieć o Niccolò Paganini. To włoski skrzypek, gitarzysta, altowiolista, kompozytor i wirtuoz urodzony w 1782 roku w Genui i zmarły w 1840 roku w Nicei. Jak podają źródła, jego ojciec zmuszał go do kilku, a nawet kilkunasto-godzinnych ćwiczeń gry na instrumencie w ramach kary. Przez długi czas Niccolò Paganini występował tylko we Włoszech, ale później pojawił się też na zagranicznych scenach. Zdobył światowe uznanie i do dzisiaj jest wspominany jako jeden z najlepszych skrzypków na świecie.

Gustavo Adolfo Dudamel Ramírez

Skrzypce odgrywają też znaczącą rolę w życiu muzyka Gustava Adolfa Dudamela Ramíreza. To wenezuelski dyrygent i skrzypek urodzony 26 stycznia 1981 roku. Jest on m.in. głównym dyrygentem Orkiestry Symfonicznej w Göteborg i dyrektorem muzycznym Los Angeles Philharmonic. Gustavo Adolfo Dudamel Ramírez rozpoczął grę w orkiestrze dla dzieci i młodzieży już w wieku 4 lata. Brał też udział w programie edukacyjnym El Sistema, który działał w Wenezueli od 1975 roku. Jako dyrygent w 2017 roku poprowadził Koncert Noworoczny Filharmoników Wiedeńskich.

 

Henryk Wieniawski

Henryk Wieniawski jest uznawany za jednego z najbardziej uzdolnionych polskich skrzypków i kompozytorów. Urodził się w 1835 roku, a zmarł w 1880 roku. Warto wspomnieć, że to dzięki niemu do muzyki skrzypcowej wszedł polonez. Henrykowi Wieniawskiemu największą popularność przyniósł Koncert skrzypcowy d-moll, który do dzisiaj jest grany i uważa się go za popularny niemal na równi z koncertami Paganiniego.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Altówka – przewodnik zakupowy, ranking i test

 

Jeżeli planujesz zakup altówki, najpierw zapoznaj się z naszym rankingiem, w którym prezentujemy instrumenty polecane mniej, jak i bardziej doświadczonym muzykom. Jednym z nich jest wykonany ręcznie model Yamaha V7 SG 44. Do jego produkcji wykorzystano drewno świerkowe, klonowe i heban. To altówka w rozmiarze 4/4, której strojenie nie sprawia żadnych problemów. W komplecie jest futerał, smyczek oraz kalafonia. Jeśli chcesz znaleźć nowoczesny instrument, na pewno przypadnie Ci do gustu model Yamaha SV 150 BR. To altówka elektryczna z czytnikiem kart SD, metronomem i tunerem. Możesz na niej ćwiczyć, nie zakłócając spokoju bliskich (wystarczy podłączyć słuchawki). Sprawdź też nasze pozostałe propozycje, znajdziesz je w dalszej części zestawienia.

 

 

Tabela porównawcza

 

Zalety
Wady
Podsumowanie
Oferty

 

 

8 najlepszych altówek. Opinie w 2020 roku

 

Każdy altowiolista powinien przeczytać ranking altówek. Przeanalizowaliśmy opinie konsumentów i na tej podstawie udało nam się wytypować najbardziej popularne instrumenty. Wśród nich są modele dla doświadczonych muzyków, jak i tych początkujących, więc każdy znajdzie coś dla siebie.

 

1. Yamaha V7 SG44 w komplecie ze smyczkiem i futerałem

 

Instrument Yamaha V7 SG 44 jest wykonany ręcznie, ze starannie wyselekcjonowanych gatunków drewna. Płyta wierzchnia jest zrobiona ze świerku, płyta spodnia i boczki z klonu, a podbródek jest hebanowy. Altówka została pokryta ciemnobrązowym lakierem. Jej rozmiar to 4/4.

Prezentowany model można bez trudu nastroić i przygotować do gry, co wynika z zastosowania maszynki Wittner przy każdej ze strun. W komplecie znajdziemy kalafonię, smyczek z drewna brazylijskiego z hebanową żabką oraz lekki, ale wytrzymały futerał.

Uważa się, że Yamaha V7 SG 44 to dobra altówka dla osób początkujących. Konsumenci chwalą ją za elegancki wygląd, szybkie strojenie oraz odporność na uszkodzenia. Na uwagę zasługuje też to, że futerał wyposażono w praktyczną kieszeń na nuty.

 

 

 

 

Altówka elektryczna

 

2. Yamaha SV 150 BR Silent Violin Elektryczne

 

Altówka to instrument, który jest dostępny nie tylko w wersji akustycznej, ale i elektrycznej. Muzykom chcącym kupić nowoczesny model polecamy Yamaha SV 150 BR. To wyposażona w nowoczesne opcje altówka w rozmiarze 4/4, która wyróżnia się lekkością. Waży ona 490 g.

Instrument efektownie się prezentuje, gdyż nie ma tradycyjnego pudła rezonansowego. Niemniej jednak daje on możliwość skorzystania ze standardowego żeberka. Model jest wyposażony w czytnik kart SD, metronom, odtwarzacz plików MIDI, MP3 i AAC, a także tuner.

Czy altówka elektryczna przypadła do gustu altowiolistom? Muzycy, którzy zdecydowali się na jej zakup, twierdzą, że podjęci bardzo dobrą decyzję. Do najważniejszych zalet instrumentu zalicza się: ciekawe brzmienie, lekkość i ulepszony układ elektroniczny. Można do niego podłączyć słuchawki, aby podczas ćwiczeń nie przeszkadzać domownikom.

 

 

 

 

3. Altówka 15″ 38,1cm M-tunes No.140 drewniana

 

Altówka M-tunes No.140 15″ 38,1cm jest przeznaczona dla początkujących muzyków. To model uczniowski, do którego dołączono niezbędne do gry akcesoria. Mowa tu o smyczku z naturalnym, końskim włosiem, kalafonii, a także lekkim futerale.

Wierzchnia płyta pudła rezonansowego jest wykonana z drewna świerkowego, a płyta spodnia, boczki oraz szyjka z jaworowego. Pozostałe elementy, czyli podstrunnica, kołki i podbródek są hebanowe. Jak pokazał test altówek, opisywany instrument jest dobrze przystosowany do potrzeb nie tylko początkujących, ale i średniozaawansowanych altowiolistów.

Posiadacze altówki przyznają, że jest ona elegancka i bardzo wytrzymała. Zwracają oni uwagę zwłaszcza na oprawę kołków. Ich systematyczna konserwacja zapobiega rozstrajaniu się instrumentu, co jest istotne dla osób, które starają się ćwiczyć codziennie.

 

 

 

 

4. Gewa Pure PS402222 EW 35,5 cm

 

Altówka Gewa Pure PS402222 EW 35,5 cm ma w zestawie kalafonię, smyczek, jak również futerał. Pudło rezonansowe jest w ciemnym, brązowo-czerwonym kolorze i wykazuje odporność na zarysowania. Materiałem wykonania płyty wierzchniej jest drewno świerkowe, a tylnej i boczków drewno klonowe.

Przeznaczone do przenoszenia instrumentu etui ma praktyczną kieszeń na nuty. Co ważne, futerał można trzymać w dłoni lub nosić na ramieniu, gdyż w komplecie znajdziemy pozwalający na to pasek.

Z zakupu instrumentu bez wątpienia będą zadowolone osoby, które rozpoczynają naukę w szkole muzycznej. Altówka jest odpowiednio przygotowana do gry. Ponieważ dołączono do niej potrzebne elementy, nie trzeba ich dobierać samodzielnie, co uznano za duże ułatwienie.

 

 

 

 

5. Yamaha V5 SC44 4/4 w Komplecie ze Smyczkiem i Futerałem

 

Często polecanym początkującym altowiolistom modelem jest Yamaha V5 SC44 4/4. Został on wykonany z drewna świerkowego (płyta wierzchnia), klonowego (płyta spodnia) i hebanu (podstrunnica). Pozostałe elementy są zrobione z palisandru. Altówka jest dostępna w rozmiarze 4/4.

Instrument jest wykończony ręcznie, dlatego efektownie się prezentuje. Razem z nim w zestawie otrzymujemy też drewniany smyczek, kalafonię oraz prostokątny futerał. Wyposażono go w dwa paski, więc można nosić go jak zwykły plecak.

Kupujący zauważyli, że znajdujące się przy strunniku maszynki ułatwiają strojenie altówki. Zebrała ona wiele pochlebnych recenzji także ze względu na dostosowanie do potrzeb muzyków bez doświadczenia. Instrument jest trwały i poręczny.

 

 

 

 

6. Hora A100 Altówka 13

 

Altówka Hora A100 jest przeznaczona głównie dla osób, które dopiero rozpoczynają naukę w szkole muzycznej. To model w rozmiarze 13 cali. Jest on robiony w całości w Europie. Do jego produkcji wykorzystano drewno świerkowe (płyta wierzchnia), klonowe (płyta spodnia) oraz heban (kołki i podstrunnica).

Biorąc pod uwagę to, z czego wykonano instrument, mamy pewność, że nie zniszczy się szybko. Można bez przeszkód ćwiczyć na nim codziennie, nie ma przy tym konieczności jego częstego strojenia. W zestawie nie ma smyczka i kalafonii, należy je dobrać samodzielnie.

Opinie o altówkach Hora, które są głównie pozytywne, zachęciły wiele osób do zakupu przedstawionego instrumentu. Zdobył on uznanie mniej doświadczonych muzyków, ponieważ jest solidny. Model A100 jest chwalony także za przyjemne brzmienie.

 

 

 

 

7. Stentor SR-1038Q Altówka

 

Model Stentor SR-1038Q nie powinien umknąć uwadze osobom szukającym instrumentu do codziennych ćwiczeń i doskonalenia techniki gry. Jego płyta wierzchnia jest wykonana z mocnego świerku, a płyta spodnia z drewna rezonansowego, co przekłada się na lepsze brzmienie.

Altówkę wyposażono w metalowy, lekki strunnik z 4 mikrostroikami. Bejcowana na czarno podstrunnica z hebanu sprawia, że instrument jest elegancki. Wspomniany element ładnie kontrastuje z brązowym pudłem rezonansowym.

Sprawdziliśmy, co o altówce sądzą kupujący. Jedną z jej istotniejszych zalet jest to, że producent dołączył do zestawu smyczek z naturalnym włosiem oraz futerał. Jest on lekki i wytrzymały, ma kieszeń na nuty oraz elementy odblaskowe.

 

 

 

 

8. Altówka Valencia VA400-15

 

Instrument Valencia VA400-15 jest dostępny w rozmiarze 3/4. Ważne jest to, że nie ma potrzeby kupowania osobno smyczka ani kalafonii. Elementy te zostały dołączone do zestawu, więc od razu po zakupie możemy sprawdzić, jak brzmi opisywana altówka.

Model wykonano z dobrze wyselekcjonowanych gatunków drewna, dlatego jest wytrzymały i ładnie się prezentuje. Przenoszenie instrumentu z miejsca na miejsce nie sprawia żadnego problemu, gdyż w komplecie znajdziemy też poręczny, solidny futerał. To duże udogodnienie dla osób, które muszą dojeżdżać na lekcje gry.

Głębokie, bardzo ciekawe brzmienie to jedna z tych zalet altówki, o której muzycy wspominają najczęściej. Ich zdaniem instrument sprawdza się podczas solowych fragmentów utworów. Poza tym nie wymaga on częstego strojenia.

 

 

 

 

Akcesoria do altówki

 

Futerał na altówkę

 

Canto Futerał do Altówki

 

Futerał na altówkę Canto jest wyposażony w szelki, dlatego można wygodnie nosić go na plecach. Z boku znajdziemy też duży uchwyt służący do przenoszenia instrumentu w dłoni. Pokrowiec wykazuje odporność na rozerwanie, jak i przemakanie.

Materiałem wykonania produktu jest Kodura. To mocna tkanina kaletnicza, która jest w 100% wodoodporna. Futerał jest dostępny w uniwersalnym, czarnym kolorze. Jest on zamykany na zamek błyskawiczny, który płynnie działa i nie zacina się.

Canto to jeden z częściej kupowanych pokrowców na altówkę. Konsumenci doceniają go za ochronę instrumentu przed działaniem wilgoci. Ponieważ futerał jest w ciemnym kolorze, nie brudzi się szybko i nie wymaga częstego czyszczenia.

 

 

 

 

Altówka struny

 

Larsen Multifilament-Fiberkern struny do altówki Strong

 

Każda altówka ma 4 struny, które trzeba co pewien czas wymienić. Często polecanym zestawem jest Larsen Multifilament-Fiberkern Strong. Jest on zapakowany w małe pudełeczko, dlatego warto nosić go przy sobie i być przygotowanym na każdą okoliczność.

W komplecie znajdziemy 4 struny. Są to: A ze stalowym rdzeniem i płaską owijką, D z włókna przędzy wielowłókienkowej z nylonowym rdzeniem, a także C i G (obie z włókna przędzy wielowłókienkowej z nylonowym rdzeniem oraz srebrną owijką).

Struny są solidnie wykonane, dlatego ryzyko ich przypadkowego zerwania (przykładowo w czasie strojenia altówki) jest zmniejszone do minimum. Konsumenci uważają, że zestaw jest praktyczny i przyczynia się do ładnego brzmienia instrumentu.

 

 

 

 

Przewodnik zakupowy – Jaką altówkę kupić?

 

Jeżeli masz wątpliwości, jaką altówkę wybrać, nie martw się. W poradniku zakupowym umieściliśmy kilka wskazówek, dzięki którym z pewnością uda Ci się znaleźć właściwy instrument do gry, wyróżniający się ciekawym brzmieniem. Zachęcamy więc do lektury.

Akustyczna czy elektryczna?

Coraz częściej instrumenty są dostępne w dwóch wersjach, a więc nie tylko akustycznej, ale również elektrycznej. Dotyczy to zarówno skrzypiec czy gitary, jak i altówki. Jeżeli dopiero rozpoczynamy naukę w szkole muzycznej, prawdopodobnie lepszym wyborem okaże się model akustyczny. Pozwoli on nam na opanowanie podstaw techniki gry, możemy też uniknąć popełniania błędów, które z czasem staną się złym nawykiem. Poza tym to tradycyjne altówki najczęściej pojawiają się w orkiestrach symfonicznych i grupach muzycznych wykorzystujących ten instrument. Modele elektryczne są znacznie mniejsze i lżejsze, a tym samym wygodniej się je przewozi. Wszystko ze względu na to, że nie mają one pudła rezonansowego. Tego typu altówki polecane są doświadczonym muzykom lubiącym eksperymentować i szukać nowoczesnych brzmień. Elektryczny instrument jest wyposażony m.in. w czytnik kart pamięci, odtwarzacz MP3 dający możliwość grania do podkładu muzycznego, a także funkcję cichych ćwiczeń. Jeżeli podłączymy do niego słuchawki, dźwięki będziemy słyszeć tylko my, więc reszta domowników może swobodnie wypoczywać lub wykonywać codzienne obowiązki. To, jaka jest najlepsza altówka, w dużej mierze zależy od własnych preferencji. Wybierając instrument dla siebie, bardzo ważne jest to, aby sprawdzić jego brzmienie. Jeżeli nie będzie nam odpowiadać, powinniśmy poszukać innego modelu.

 

Rozmiar

Dobór altówki w odpowiednim rozmiarze jest kluczowy, bo od tego zależy komfort gry. Jeżeli kupimy za mały lub zbyt duży instrument, szybko zniechęcimy się do regularnych ćwiczeń, gdyż nie będzie nam to sprawiało przyjemności. Doświadczeni altowioliści radzą, aby rozmiar altówki dobierać do długości ręki. Poniżej znajduje się wskazówka, jak to zrobić:

  • * długość ręki do 58 cm – rozmiar 12 – 13 cali,
  • * długość ręki do 63 cm – rozmiar 14 cali,
  • * długość ręki do 65 cm – rozmiar 15 cali,
  • * długość ręki do 67 cm – rozmiar 15,5 cala,
  • * długość ręki do 68 cm – rozmiar 16 cali,
  • * długość ręki równy 68 cm i więcej – rozmiar 16,5 cala.

Niektórzy producenci podają rozmiar altówki w centymetrach, np. 30 cm, 33 cm, 39 cm itp. Niekiedy stosuje się też takie same oznaczenia jak w przypadku skrzypiec, czyli przykładowo 3/4, 4/4. Jeśli nie do końca wiemy, który instrument wybrać, warto poprosić o poradę bardziej doświadczonego muzyka.

 

Materiał wykonania

Altówki są produkowane z różnych gatunków drewna. Do tych najpopularniejszych zalicza się świerk, jawor, klon, heban oraz palisander. Zwykle jest tak, że poszczególne elementy instrumentu są zrobione z innego drewna, co wpływa na jego wygląd i brzmienie. Pudło rezonansowe zwykle pokryte jest brązowym lub brązowo-czerwonym lakierem o połyskującym lub satynowym wykończeniu.

Elementy w zestawie

Jak twierdzi większość altowiolistów, najlepsza altówka ma w zestawie dodatkowe elementy, takie jak smyczek z naturalnym włosiem oraz kalafonia. Są one niezbędne do gry, więc jeśli nie znajdą się w komplecie, konieczne stanie się dokupienie ich osobno. Do przenoszenia instrumentu z miejsca na miejsce potrzebny jest lekki i poręczny futerał. On także może być dołączony do zestawu.

 

Altówki w dobrych cenach

Choć czasem słyszy się, że zakup altówki to bardzo duży wydatek, nie zawsze tak jest. Modele dla początkujących muzyków są stosunkowo tanie, większość z nich kosztuje kilkaset złotych. Jednak należy mieć na uwadze, że są to instrumenty fabryczne, czyli produkowane masowo. Te robione ręcznie przez lutników, są znacznie droższe. Cena takich altówek obejmuje zakres od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych.

 

 

FAQ

 

P1: Co to jest altówka?

Altówka to strunowy instrument muzyczny, który należy do grupy smyczkowych. Swoim wyglądem przypomina ona nieco skrzypce, ale jest od nich większa, ma też niższe i głębsze brzmienie. Altówka powstała w okresie baroku, ale wtedy wykorzystywano ją głównie jako instrument akompaniujący skrzypcom. Obecnie odgrywa ona istotną rolę w orkiestrach symfonicznych, są też muzycy występujący solowo. Instrument jest zbudowany z podłużnego pudła rezonansowego, na którym znajdują się otwory w kształcie litery „f”. Ma on również gryf z bezprogową podstrunnicą, na którym znajdują się metalowe struny. Jest on zakończony główką w charakterystycznym kształcie, przypominającym skorupę ślimaka.

P2: Altówka a skrzypce – jakie są różnice?

Altówka i skrzypce należą do tej samej grupy instrumentów smyczkowych, jednak mają różne wymiary i brzmienie. Mimo to gra się na nich w podobny sposób, a więc opiera się je na ramieniu. Altówka jest większa od skrzypiec, a wydobywane z niej dźwięki są niższe, głębsze, a jednocześnie łagodniejsze. Używany do gry smyczek jest nieco dłuższy i cięższy. Jak zauważają muzycy, altówka ma dłuższą menzurę, co sprawia, że rozstaw palców na podstrunnicy jest szerszy. Dawniej wykorzystywano ją jako uzupełnienie brzmienia skrzypiec, ale obecnie jest traktowana również jako samodzielny instrument.

 

P3: Ile strun ma altówka?

Altówka, podobnie jak skrzypce, jest wyposażona w cztery struny. Są one strojone w kwintach do następujących dźwięków: c, g, d i a, zaczynając od tej nastrojonej najniżej. Dawniej struny do altówki były wykonywane z preparowanych jelit zwierzęcych. Obecnie są one zrobione najczęściej ze stali, ewentualnie tworzywa sztucznego pokrytego cienką, metalową owijką. Do produkcji strun wykorzystywane są nowoczesne technologie i rozwiązania mające na celu ocieplenie dźwięków. Dzięki temu brzmią one podobnie jak te wykonywane z jelit, a jednocześnie są odporne na zmiany temperatury i działanie wilgoci (co chroni przed częstym rozstrajaniem się altówki).

 

P4: Jak wygląda altówka?

Głównym elementem budowy altówki jest pudło rezonansowe. Znajdują się na nim dwa otwory w kształcie stylizowanej litery „f”. Instrument jest wyposażony także w gryf z bezprogową podstrunnicą, który jest zakończony główką w kształcie skorupy ślimaka. Altówka ma cztery struny, wykonane z metalu lub tworzywa sztucznego z metalową owijką. W zależności od rozmiaru długość pudła rezonansowego wynosi: 40,6 cm, 39,4 cm, 41 cm, 42 cm lub 43 cm. Struny są podparte na podstawce, napina się je za pomocą kołków. Do gry na altówce niezbędny jest smyczek. Jest on trochę większy i cięższy od tego przeznaczonego dla skrzypiec.

P5: Ile kosztuje altówka?

Osoby, które chciałyby nauczyć się grać na altówce, często obawiają się, że zbyt wysokie ceny instrumentów uniemożliwią im to. Jednak modele dla początkujących nie są bardzo drogie, wiele z nich kosztuje jedynie kilkaset złotych. Dotyczy to zarówno altówek używanych, jak i nowych. Jeżeli ma to być instrument dla bardziej doświadczonego altowiolisty, trzeba się liczyć ze znacznie większym wydatkiem. Musimy za niego zapłacić od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych. Dotyczy to w szczególności altówek wykonywanych ręcznie przez lutników. W kwestii ceny dużo zależy też od tego, jakie materiały zostały użyte do produkcji instrumentu.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Kontrabas – Przewodnik zakupowy, ranking i test

 

Jeżeli zastanawiasz się nad wyborem swojego pierwszego kontrabasu, a oczekujesz wygody nagrywania dźwięku i dobrego designu, wybierz Kontrabas Elektryczny Stagg EDB ¾ VBR. Nie jest on klasycznym, ogromnie dużym i nieporęcznym instrumentem, a do tego waży stosunkowo niewiele. Wyjście słuchawkowe sprawia, że można nagrać jego brzmienie bez zakłóceń otoczenia i obaw, że ktoś  przerwie nam nagranie. Kontrabas jest wykonany z litego klonu, wykończonego cieszącym oko lakierem. Do kompletu również dostajemy pokrowiec. Jeżeli jednak nie martwisz się zakłóceniami otoczenia, a wręcz chcesz wyjść z instrumentem na ulicę, polecamy Kontrabas Szkolny Stentor SR-1950 C ¾. Jest to dobry model do rozpoczęcia przygody z tym rodzajem instrumentów.

 

 

Tabela porównawcza

 

Zalety
Wady
Podsumowanie
Oferty

 

 

9 najlepszych kontrabasów. Opinie w 2020 roku

 

Poniższy ranking kontrabasów zawiera produkty, które są wysoko oceniane przez konsumentów. Wśród nich znajdziesz różne instrumenty, a ich dokładne opisy powinny pomóc Ci wybrać odpowiedni produkt. 

 

Kontrabas elektryczny

 

1. Stagg EDB 3/4 VBR Kontrabas Elektryczny

 

Dla szukających wysokiej jakości dźwięku, odpowiadającego wielkiemu gabarytowo sprzętowi w kompaktowej obudowie, którą można zabrać wszędzie ze sobą polecamy Kontrabas Elektryczny Stagg EDB ¾ VBR.  Kontrabas elektryczny łączy w sobie dobre strony klasycznego instrumentu z nowoczesną technologią i wagą równą skrzypcom. Dzięki niemu możemy cieszyć się bogatym, pełnym basowym brzmieniem, a przy tym nie musimy nosić ze sobą ciężkiego sprzętu. 

Instrument został wykonany z ładnie prezentującego się litego drewna klonowego. Do zabezpieczenia go oraz walorów estetycznych posmarowany został dobrej jakości lakierem. Razem kombinacja prezentuje się elegancko i bardzo efektownie. Na końcu gryfu zamontowane są również wysokiej jakości niklowane klucze Diecast P-Bass.

Ten dobry kontrabas pozwala na wyprowadzenie dźwięku od niego poprzez kabel mini jack 3,5 mm. Dzięki temu dźwięk wysyłany jest bezpośrednio do komputera lub głośników, bez zbędnego zakłócenia otoczenia, co przydaje się, gdy chcemy nagrać utwór i potem go dobrze obrobić. Urządzenie ma dwa pokrętła, jedno do zmiany głośności, a drugie do regulacji poziomu basu.

 

 

 

 

2. Stagg EDB 3/4 RDL VBR Kontrabas Elektryczny

 

Jeżeli chcesz nagrać swoje kompozycje na kontrabasie, by zmontować dobrej jakości utwór, a nie masz dobrze wygłuszonego pokoju, zastanów się nad kupnem Kontrabasu Elektrycznego Stagg EDB ¾ RDL VBR. Z racji tego, że jest to kontrabas elektryczny, jest kompaktowy i lekki, w porównaniu z analogowym odpowiednikiem. Jest również bardziej użyteczny w zastosowaniach, gdzie komponuje się utwory muzyczne. 

Instrument pozwala na bezpośrednie wyprowadzenie od niego dźwięku celem nagrania go w wysokiej jakości na komputerze. Do tego celu w ogóle nie potrzeba mikrofonu, kontrabas nie zbiera również odgłosów z otoczenia, zbiera jedynie szarpnięcia strun palcami, co bardzo podoba się muzykom.

Instrument został wykonany z jednej części litego klonu, podobnie jak jego gryf, a podstrunnicę stworzono z palisandru. Ma on metalowy kolec stanowiący podpórkę kontrabasu, który można regulować do pożądanej wysokości. Całość jest w kolorze brązowym, podobnie jak inne klasyczne modele instrumentów smyczkowych. 

 

 

 

 

Kontrabas ¾

 

3. Stentor SR-1950 C 3/4 Kontrabas Szkolny

 

Jeżeli od najcieplej brzmiącego instrumentu smyczkowego, czyli kontrabasu, oczekujesz solidnego wykonania, dobrej grywalności oraz przystępnej ceny, warto przemyśleć zakup Kontrabasu Szkolnego Stentor SR-1950 C ¾. Kontrabas ¾ jest świetny dla osób, które chcą poczuć, jak trzyma się w ramionach prawdziwy instrument tego typu. 

Ten dobry kontrabas wykonano z dbałością o szczegóły, główka została uzbrojona w wysokiej jakości stroiki z mosiądzu, co pozwala bardzo łatwo stroić instrument i jest tym samym cenione przez jej użytkowników. Przednia płyta została wykonana z litego, rzeźbionego świerku, zapewniającego dobre walory brzmieniowe.

Model nie jest najlżejszy. Pozwala on jednak na przyzwyczajenie się do ciężaru tego typu instrumentu, zanim zdecydujemy się na zakup bardziej zaawansowanego kontrabasu. Do zestawu dołączono pokrowiec na kontrabas wyściełany sztucznym jedwabiem z dodatkowymi kieszeniami na akcesoria oraz dobrej jakości smyczek z naturalnym włosiem.

 

 

 

 

4. Kontrabas Valencia OB160G ¾ 

 

Dla osób szukających dobrej jakości, przyjemnie grającego kontrabasu w przystępnej cenie, dobrym wyborem może okazać się Kontrabas Valencia OB160G ¾. Jest to model idealnie nadający się dla tych, którzy są dopiero adeptami w trudnej sztuce grania na tym instrumencie. Materiał wykonania jest gruby i solidnie wykończony lakierobejcą.

Wysokość instrumentu to 3/4, zatem idealnie nada się on jako dobra reprezentacja tego, czego można się spodziewać po droższych modelach, gdy nauczymy się już podstaw i będziemy potrzebować czegoś więcej. 

Kontrabas na otwory w podstrunnicy, pozwalające zamontować na niej przystawkę magnetyczną, co sprawdza się, gdy chcemy trochę odciążyć swoje ramiona. Jest to model typu niemieckiego, a jego mechanika strojenia to Metal Fine Tune, dlatego łatwo się go stroi. Warto również wspomnieć, że producent dołącza do zestawu pokrowiec, kalafonię i solidny smyczek.

 

 

 

 

Kontrabas jazzowy

 

5. Kontrabas Gewa Ideale Jazzbass 

 

Jeżeli szukasz bardzo dobrze grającego kontrabasu o ładnym, klasycznym wyglądzie, ciepłej i przyjemnej dla ucha barwie dźwięku, postaw na Kontrabas Gewa Ideale Jazzbass. Został on wykonany z wysokiej jakości materiałów. Jego górę zrobiono z litego świerku, a płytę spodnią z litego klonu. Podstrunnicę wykonano z hebanu. Ten kontrabas jazzowy został również wycięty na kształt skrzypiec, co w połączeniu z wykończeniem w postaci czerwono-brązowego lakieru sprawia, że ten konkretny model wygląda bardzo efektownie.

Należy mieć na uwadze dźwięk instrumentu, który odbiega nieco od dźwięku wydawanego przez tradycyjne kontrabasy. Test kontrabasów, wykazał, że dźwięk opisywanego modelu jest delikatniejszy i cieplejszy.

Model jest od razu nastrojony, co jest bardzo wygodnym rozwiązaniem, oszczędzającym czas na pozbyciu się procesu początkowego strojenia. Instrument zdecydowanie nadaje się do występów w niewielkich pomieszczeniach, przykładowo w kafejkach lub barach. Jest to dobre rozwiązanie dla obytych w sztuce obsługi kontrabasu.

 

 

 

 

Kontrabas i wiolonczela

 

6. Kontrabas Elektryczny Yamaha SLB-200 Silent Bass

 

Jeśli szukasz modelu, który może grać zarówno, jako kontrabas i wiolonczela, a także móc bezpośrednio przesyłać muzykę do komputera, aby poddać ją obróbce, koniecznie sprawdź Kontrabas Elektryczny Yamaha SLB-200 Silent Bass. Dzięki znajdującemu się na jego pokładzie systemowi przetworników model ten jest w stanie uzyskać zarówno standardowe, basowe brzmienia, ale może też bez problemu zagrać bogatym dźwiękiem tenoru, charakterystycznym dla wiolonczeli.

Kontrabas został zaprojektowany tak, by można było go bez problemu przenosić przykładowo z domu na recital. Został on w porównaniu z klasycznymi instrumentami mocno odchudzony, a to dlatego, że nie wydaje on dźwięków akustycznych. Został on wyposażony w wyjście mini jack 3,5 mm po to, by można było przesłać niezakłócony otoczeniem dźwięk prosto do obróbki muzycznej. 

Instrument zyskuje  w oczach między innymi muzyków, którzy wrzucają swoje utwory do sieci. Opinie o kontrabasach tej marki są bardzo pozytywne. Wbudowany system elektroniczny jest też łatwy w użyciu, co zadowoli tych, którzy z elektroniką nie mają zbyt wiele wspólnego.

 

 

 

 

Kontrabas struny

 

7. Thomastik Spirocore S42 struny do kontrabasu Orkiestrowe 4/4

 

Struny do kontrabasu nie są niestety odporne na zerwanie się. Z czasem mogą one się zużyć, tracąc mocno na jakości. Jest to zła wiadomość, zwłaszcza w przypadku kontrabasów 4/4  ulubionych firm, takich jak np. Yamaha czy Rubner. Zatem jeżeli Twoje struny uległy zniszczeniu, koniecznie sprawdź nowe Orkiestrowe struny do kontrabasu Thomastik Spirocore S42 4/4. Nadają się one do typu kontrabasów orkiestrowych, czyli 5 strunowych. Ich naciąg jest średni.

Struny wyróżniają się swoją budową. Zawierają wielożyłowe, spiralnie skręcone nici ze stali. Sprawia to, że są bardziej elastyczne, a ich wibrację da się przez to bardziej kontrolować. Ich dźwięk również dzięki temu rozwiązaniu jest pełny i selektywny. 

Struny brzmią dobrze zarówno przy delikatnym pizzicato, jak i przy szybkim smyczkowaniu. Ich rdzeń zapewnia także dłuższą trwałość oraz stabilność strojenia. Palcowanie, dzięki zwiększonej elastyczności strun staje się jeszcze łatwiejsze, a wszystkie możliwości techniczne zostały rozwinięte do maksimum, co doceniają profesjonaliści.

 

 

 

 

Pokrowiec na kontrabas

 

8. Gewa PS353130 Pokrowiec na kontrabas CB 01

 

Jeżeli nie otrzymałeś w zestawie ze swoim kontrabasem ¾ dobrej jakości pokrowca lub myślisz o wymianie swojego, wybierz Pokrowiec na kontrabas Gewa PS353130 CB 01. Jest to wysokiej jakości pokrowiec na kontrabas, który zapewnia ochronę instrumentu przez długie lata.

Jego korpus został wykonany ze styropianu, jego zewnętrzne obicie zostało wykonane z czarnego Conatexu. Przede wszystkim zwrócono tu uwagę na najbardziej wrażliwe na uszkodzenia części kontrabasu i zastosowano dodatkową ochronę główki, nóżki i podstawki. Wewnątrz zastosowano stylowe obszycie z czarnego zamszu, które idealnie kontrastuje z wieloma różnymi kolorami instrumentu.

Model ma kółka i uchwyty, a także 2 odpinane szelki. Każdy dobry i tani kontrabas można stabilnie umocować w środku pokrowca, który ma także oddzielną, pojemną kieszeń na nuty, co często znajduje swoje praktyczne zastosowanie.

 

 

 

 

Stojak na kontrabas

 

9. Stojak na Kontrabas Hercules Stands HC-DS-590B

 

Masz dość trzymania kontrabasu tylko na nóżce i wspierania go siłą swoich ramion? Jeśli tak, przemyśl koniecznie zakup Stojaka na Kontrabas Hercules Stands HC-DS-590B. Model znajdzie swoje zastosowanie niemal wszędzie tam, gdzie towarzyszyć nam będzie nasz wierny instrument. Ten konkretny model stojaka można łatwo przenosić z miejsca na miejsce dzięki funkcji składania.

Model niewiele waży, bo tylko 3,4 kg. Można na nim bez problemu umieszczać kontrabasy w rozmiarach ¾ i 4/4, . Jest  wyściełany tkaniną, dzięki czemu tył kontrabasu się nie zarysuje od surowego metalu.

Stojak na kontrabas po złożeniu ma wymiary 69 cm x 90 cm. Jest solidnie wykonany, odpowiednio zespawany i dosyć dobrze skręcony. Łatwo się go składa, jak i rozkłada, dzięki czemu przygotowanie się do występu zajmuje zdecydowanie mniej czasu.

 

 

 

 

Przewodnik zakupowy – Jaki kontrabas kupić?

 

Kontrabas nie jest tak popularny, jak skrzypce czy wiolonczela, co wynika m.in. z jego stosunkowo dużych gabarytów. To największy instrument smyczkowy, dlatego podróżowanie z nim nie zawsze jest łatwe. Niemniej jednak wyróżnia się on wyjątkowym brzmieniem. Poniższy poradnik polecamy osobom chcącym dowiedzieć się, jaki jest najlepszy kontrabas dla początkujących, jak i doświadczonych muzyków.

Rodzaje

Są dwa rodzaje kontrabasów, czyli klasyczne (akustyczne) i elektryczne. Te pierwsze są duże i stosunkowo ciężkie, ale mimo to większość osób od nich rozpoczyna swoją przygodę z muzyką. Model akustyczny jest lepszym wyborem dla muzyka bez doświadczenia, bo dzięki niemu można opanować podstawowe techniki gry i uniknąć złych nawyków, które nierzadko utrudniają dalszą edukację w szkole muzycznej. Kontrabasy elektryczne są wybierane głównie przez osoby grające muzykę rozrywkową. Ponieważ wydawane przez nie dźwięki można wzmocnić za pomocą odpowiedniego sprzętu, sprawdzają się podczas występów przed dużą publicznością, zwłaszcza na zewnątrz. Elektryczne modele nie mają pudła rezonansowego, a to oznacza, że są znacznie mniejsze.

 

Rozmiar

Większość instrumentów jest dostępna w kilku rozmiarach. Dotyczy to nie tylko gitar czy skrzypiec, ale i kontrabasów. Mniejsze modele są przeznaczone dla dzieci, a większe dla dorosłych. Jaki kontrabas wybrać, aby okazał się odpowiedni? Oto całkowite wymiary poszczególnych modeli:

  • 4/4 – wysokość – 195 cm i szerokość – 70,5 cm;
  • 3/4 – wysokość – 187 cm i szerokość – 67,4 cm;
  • 1/2 – wysokość – 172 cm i szerokość – 62 cm;
  • 1/4 – wysokość – 161 cm i szerokość – 57,7 cm;
  • 1/8 – wysokość – 144 cm i szerokość – 51,6 cm.

 

Materiał wykonania

Z czego powinien być wykonany kontrabas? Do produkcji tego typu instrumentów smyczkowych wykorzystuje się różne gatunki drewna, m.in.: klon świerk, heban czy sekwoję. Tanie modele niekiedy są zrobione ze sklejki. Pamiętajmy, że materiał wykonania kontrabasu ma istotny wpływ na jego brzmienie, a nie tylko trwałość. Pudło rezonansowe powinno być zabezpieczone jedną lub kilkoma warstwami lakieru. To sprawia, że instrument efektownie się prezentuje i dodatkowo wykazuje podwyższoną odporność na przetarcia i zarysowania.

 

Struny

Kontrabasowe struny zazwyczaj mają metalowy rdzeń. Owijka także może być wykonana z wybranego stopu metalu, ewentualnie czystych włókien. Istotne jest sprawdzenie, czy regulacja naprężenia każdej ze strun (czyli strojenie instrumentu) nie sprawi nam trudności. Aby się o tym przekonać, wystarczy przekręcić umieszczone przy ślimaku śrubki. Jeżeli mamy wrażenie, że stawiają one duży opór, lepiej poszukać innego modelu. Miejmy również na uwadze, że najlepszy kontrabas ma struny umieszczone na odpowiedniej wysokości. Jeżeli będą one zbyt nisko lub za wysoko, gra nie będzie w pełni komfortowa. Żeby sprawdzić, czy dany instrument jest właściwy pod tym względem, muzycy wsuwają mały palec pomiędzy struny a gryf.

Dodatkowe elementy w zestawie

Sam kontrabas to nie wszystko, gdyż do gry potrzebujemy też smyczka, który powinien być dołączony do kompletu. Niezbędna jest również kalafonia, czyli specjalna żywica zwiększająca przyczepność włosia smyczka do strun. Czasem razem z instrumentem otrzymujemy dodatkowo pokrowiec pozwalający na jego bezpieczny transport.

 

Kontrabasy w dobrych cenach

Zazwyczaj na zakup kontrabasu należy przeznaczyć od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych. Nie ma dużego znaczenia, na jakiego rodzaju instrument się zdecydujemy, bo pod względem ceny modele akustyczne i elektryczne nie są zbyt zróżnicowane. Większe znaczenie w tej kwestii ma to, w jaki sposób wyprodukowano kontrabas. Instrumenty fabryczne (inaczej uczniowskie), czyli takie pochodzące z fabryki, są znacznie tańsze niż te manufakturowe, robione ręcznie przez lutników.

 

 

FAQ

 

P1: Czym się różni wiolonczela od kontrabasu pod względem dźwięku?

Wybierając instrument smyczkowy dla siebie, można zastanawiać się tym, czym się właściwie różnią. Zwłaszcza wiolonczela i kontrabas. Obydwa są wielkie i żeby na nich grać, trzeba je oprzeć na ziemi. Jak bardzo różnią się one od siebie? Należy zacząć od tego, że różnią się przede wszystkim barwą brzmienia. Wiolonczela poza graniem tenorem dobija również w bas, jednakże głównym głosem jest właśnie tenor. Poza możliwością grania na niej w zespole świetnie spisuje się również solo. Z kolei kontrabas jest podstawą basu w kwartecie smyczkowym. Z reguły nie wykorzystuje się go jako instrumentu solowego. Kontrabas jest również większy od wiolonczeli.

P2: Jaka jest różnica w kształcie wiolonczeli i kontrabasu? 

Wszystkie instrumenty smyczkowe są do siebie dość podobne, jednak różnią się kilkoma cechami. Podobnie jest z kontrabasem, którym gra się w orkiestrze, aby dodać trochę basu do kompozycji. Jak go można odróżnić od innych instrumentów, zwłaszcza wiolonczeli? Kontrabas jest największym instrumentem w kwartecie smyczkowym, po czym można głównie go odróżnić od innych. Z racji swoich gabarytów jest on stawiany na nóżce i opierany o ziemię. Jego budowa jest taka sama jak skrzypiec czy wiolonczeli. Ma on wielkie pudło rezonansowe o charakterystycznym kształcie, nóżkę, którą można oprzeć o ziemię, wcięcie po bokach w kształcie litery „c”, oraz dwa otwory przypominające literę „f”.

 

P3: Co to jest kontrabas?

Kontrabas jest znany od początków XVI wieku. Jednakże dziś można nie wiedzieć, na czym dokładnie polega jego działanie i czym on właściwie jest. Instrument ten jest hybrydą typowych instrumentów smyczkowych oraz violi da gamba. Początkowo mógł być zwykłą wiolonczelą o niższym strojeniu, jednakże pudło rezonansowe było jeszcze za małe, by móc osiągać tym instrumentem niskie tony. Zwiększono jego rozmiar i wyodrębniono go jako całkiem inny rodzaj skrzypiec. Gra on niskimi tonami, od nut E1 lub nawet C1, jednakże zdarzały się przypadki wykorzystania go w utworach do wydawania dźwięków o wysokości sięgającej nawet G3.

 

P4: Jak nagrać dźwięk kontrabasu?

Jeżeli zastanawiasz się, jak dobrze nagrać dźwięk wydobywający się z kontrabasu tak, by brzmiał on profesjonalnie, jest na to na szczęście kilka sposobów. Można zawsze spróbować nagrać jego dźwięk mikrofonem. Pamiętaj jednak, że musi być to dosyć dobry model, który wyłapie wszystkie tony pochodzące z instrumentu. Warto sprawdzić, jakie spektrum dźwięków obsługuje dany mikrofon oraz zbadać czystość jego dźwięku. Niestety, nie jest to rozwiązanie idealne. Aby dźwięk brzmiał klarownie, musimy nagrać go w pokoju, który jest dobrze wygłuszony. Potem dźwięk warto również obrobić w programie do edycji dźwięku. Jest też inna opcja, jeżeli kontrabas jest elektryczny i ma wyjście słuchawkowe, można nagrać jego dźwięk za pomocą specjalnego programu, dostarczanego przez jego producenta. Wtedy można być pewnym, że dźwięk będzie pochodził z bezpośredniego źródła, bez zakłóceń z otoczenia.

P5: Jak ciężki jest kontrabas?

Ciężar instrumentu zależy od kilku czynników. Ważną kwestią jest jednakże to, czy został on stworzony dla początkujących, bądź z myślą o profesjonalistach. Dla tych jednych waga może się zaczynać od około 10 kilogramów do 15 kilogramów. Sprzęty takie są wykonane głównie z taniego drewna, co sprawia, że są lekkie. Dla wymagających czegoś więcej, jakość idzie w parze z wagą. Ze skrzynią instrumenty potrafią ważyć od 35 do aż 65 kilogramów. Bez skrzyni ważą zdecydowanie mniej, lecz z futerałem również ważą dużo – dodatkowo 20 kilogramów.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Wielu uczniów przyznaje, że poznawanie twórczości i biografii waltornistów jest dodatkową motywacją do pracy nad własnym warsztatem muzycznym. Nie ma też wątpliwości, co do tego, że osoby zainteresowane grą na tym instrumencie powinny znać najbardziej popularne nazwiska. Przygotowaliśmy listę, a w niej krótkie notki biograficzne popularnych waltornistów w kraju i na świecie.

 

Tomasz Bińkowski

Tomasz Bińkowski to współczesny, polski waltornista, który rozpoczął kształcenie muzyczne w Podstawowej Szkole Muzycznej w Łodzi. Mając 13 lat zaczął grać na waltorni, a jego nauczycielką była Czesława Szczukowska. W liceum grał jako muzyk w orkiestrze Filharmonii Łódzkiej im. A. Rubinsteina i Łódzkiej Orkiestrze Radiowej, tam też zadebiutował na scenie. Artysta naukę kontynuował w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, był w klasie Jana Jeżewskiego. W latach 1992-1998 Tomasz Bińkowski grał jako trzeci waltornista z „Sinfonia Varsovia”. Z tą orkiestrą nagrał wiele płyt z muzyką symfoniczną, filmową i kameralną. Muzyk może pochwalić się też grą jako, pierwszy waltornista w orkiestrze „Philharmonie der Nationen” pod Dyrekcją Justusa Frantza. Obecnie jest związany z Teatrem Wielkim Operą Narodową w Warszawie, gdzie gra jako solista.

Aubrey Brain

Na uwagę bez wątpienia zasługuje Audrey Harold Brain, czyli brytyjski waltornista o dużym doświadczeniu. W 1911 roku został pierwszym waltornistą New Symphony Orchestra. Występował u boku Thomasa Beechama, który był jednym z najbardziej wpływowych dyrygentów ówczesnych czasów. Audrey Brain współpracował też z BBC Symphony Orchestra i wykładał na Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie.

 

Dennis Brain

Ojcem Dennisa Braina był Aubrey Brain, o którym pisaliśmy w akapicie wyżej. To właśnie u niego studiował na Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie. W czasie II wojny światowej Dennis Brain był waltornistą w Royal Air Force Central Band, a po wojnie pełnił funkcję solisty m.in. w Orkiestrze Filadelfijskiej. Waltornista zmarł tragicznie w wypadku samochodowym i wtedy francuski kompozytor Francis Poulenc skomponował na jego część “Elegię na róg i fortepian in memoriam Dennis Brain”. 

 

Edwin Golnik

Edwin Golnik to polski waltornista i pedagog muzyczny urodzony w Wudzynku, czyli niewielkiej wsi w województwie kujawsko-pomorskim. Był pierwszym waltornistą Filharmonii Narodowej w Warszawie i Orkiestry Radiowej w Bydgoszczy. Edwin Golnik wykładał na Akademii Muzycznej w Warszawie i Akademii Muzycznej w Łodzi. Wykształcił liczne grono waltornistów, którzy później grali nie tylko w orkiestrach krajowych, ale też zagranicznych.  

 

Wiesław Grochowski

Wiesław Grochowski to współczesny polski waltornista i pedagog. Ukończył Akademię Muzyczną w Katowicach w klasie waltorni pod kierunkiem Adama Przybyły. Był laureatem w Ogólnopolskim Konkursie Zespołów Kameralnych. Muzyk współpracował z Orkiestrą Polskiego Radia w Krakowie, obecnie jest solistą waltornistą w Narodowej Orkiestrze Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach. Na swoim koncie ma też współpracę z Filharmonią Narodową w Warszawie i Polską Orkiestrą Kameralną Sinfonia Varsovia.

 

Mirosław Płoski

Mirosław Płoski jest pierwszym waltornistą Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie. Ukończył Akademię Muzyczną w Gdańsku, wykładał na Akademii Muzycznej w Krakowie. Artysta jest doktorem habilitowanym sztuki i doktorem w dziedzinie nauk humanistycznych. Występował jako pierwszy waltornista w Orkiestrze Symfonicznej Słoweńskiego Radia i Telewizji w Lublanie i Orkiestrze Państwowej Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku.

Graeme Revell

Pochodzący z Nowej Zelandii Graeme Revell jest kompozytorem filmowym, a także wykwalifikowanym pianistą i waltornistą. To muzyk o wszechstronnych zdolnościach. Za film Chińska Szkatułka został uhonorowany Złotą Osellą na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. W przeszłości muzyk grał na perkusji i keyboardzie w grupie muzycznej SPK.

 

Will Sanders

Przy tworzeniu zestawienia popularnych waltornistów nie mogliśmy pominąć Willa Sandersa, czyli muzyka pochodzenia holenderskiego, który mieszka w Niemczech. Ukończył on klasę waltornii w Konserwatorium Muzycznym w Maastricht i to z najwyższą oceną. Jest waltornistą solistą Orkiestry Symfonicznej Radia Bawarskiego w Monachium, kameralistą zespółu German Brass, a także muzykiem Orkiestry Festiwalowej w Bayreuth. Will Sanders zajmuje się też działalnością pedagogiczną. Jest profesorem klasy waltorni m.in. w Konserwatorium Muzycznym w Maastricht, gdzie sam pobierał naukę, a także pełni funkcję profesora wizytującego w Akademii Muzycznej w Krakowie. 

Waltornie to piękne instrumenty, a gra na nich może przynieść wiele satysfakcji. Jeśli podoba Ci się brzmienie waltorni i chcesz nauczyć się na niej grać, nie zwlekaj. Możliwe, że w przyszłości będziesz równie znany, jak przedstawieni powyżej muzycy, rozwiniesz swój talent i będziesz grał na największych scenach w towarzystwie równie uzdolnionych osób. Najważniejsze w drodze do celu jest jego wyznaczenie, a później systematyczne podejmowanie działań. Wielu uczniów zgadza się również ze stwierdzeniem, że w karierze muzycznej pomaga autorytet. Może nim być obecny nauczyciel, ale też muzyk, którego nie znamy, ale imponuje nam swoimi dokonaniami i lubimy go słuchać.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Interesuje Cię gra na waltorni? Myślisz o rozpoczęciu nauki albo szukasz dodatkowej motywacji do dalszej pracy? Artykuł o znanych waltornistkach w Polsce i na świecie może Ci się spodobać. Choć przyjęło się, że to głównie mężczyźni grają na tym dużym instrumencie, w rzeczywistości jest inaczej. Również wiele kobiet odnosi sukcesy w tej dziedzinie. Należy pamiętać, że drogą do realizacji muzycznych marzeń, ale i nie tylko, jest przede wszystkim systematyczna praca i wiara we własne możliwości. 

 

Nury Guarnaschelli

Jedną z wybitnych waltornistek jest Nury Guarnaschelli, która urodziła się w 1966 roku w Santa Fe w Argentynie, a naukę gry na instrumencie rozpoczęła w wieku 8 lat. Praktykę na początku zdobywała pod czujnym okiem dziadka. W kolejnych latach artystka trafiła do Buenos Aires i uczyła się u Guelfo Nalli’niego. Następnie otrzymała stypendium na studia w Nowym Jorku. Swoje kształcenie kontynuowała też w Berlinie (stypendium Karajan Akademie). Zadebiutowała na scenie w wieku zaledwie 12 lat. Waltornistka ma na swoim koncie występy zarówno solowe, jak i z zespołem, nie tylko w Argentynie, ale też w całej Europie. Nury Guarnaschelli nagrała sporo płyt z zespołami i orkiestrami. Dla wielu osób stanowi ona wzór do naśladowania, jeśli mowa o nauce gry na waltorni. 

Kateřina Javůrková

Do znanych waltornistów można zaliczyć też Czeszkę Kateřinę Javůrkovą. Jest ona absolwentką Konserwatorium Muzycznego w Pradze, w 2011 roku rozpoczęła naukę na Akademii Sztuk Scenicznych w tym samym mieście. W okresie kształcenia otrzymała stypendium i dzięki niemu mogła się uczyć w Conservatoire National Supérieur de Musique et Danse w Paryżu. Kateřina Javůrková jest solistką Orkiestry Prague Philharmonia, ale gra także z innymi orkiestrami: Orchestre de Paris, Praska Orkiestra Kameralna i Czeska Filharmonia, ponadto należy do kwintetu dętego Quintet Belfiato. Warto wspomnieć, że naukę gry na instrumencie podjęła w wieku 9 lat. Ta artystka urodzona w 1991 roku może pochwalić się już licznymi osiągnięciami, zdobyła wiele nagród w konkursach i jest jedną z najbardziej popularnych waltornistek swoich czasów.

 

Anna Mondry

Sukcesy w grze na waltornii odnoszą nie tylko kobiety z innych krajów, ale też Polki. Do grupy popularnych waltornistek bez wahania można zaliczyć Annę Mondry. Jest to absolwentka Akademii Muzycznej w Gdańsku, uczyła się w klasie Lucyny Chodzińskiej. Od 1994 roku pracuje w Operze Bałtyckiej w Gdańsku, można ją też spotkać w Filharmonii Sudeckiej w Wałbrzychu. Anna Mondry należała do Zespołu Instrumentów Dętych i grała w kwartetach Brillante oraz Coro Di Corni. 

 

Ewelina Sandecka

Wśród polskich waltornistek na wyróżnienia zasługuje też Ewelina Sandecka, która naukę gry na instrumencie rozpoczęła w wieku 11 lat w szkole muzycznej w Jaworznie pod czujnym okiem Tadeusza Siarczyńskiego. Później zdobywała umiejętności w szkole muzycznej w Bielsku-Białej, nauki pobierała u Czesława Słapy i Mariusza Ziętka. W kolejnym latach artystka zaczęła studia w Akademii Muzycznej w Krakowie, a w 2011 roku została absolwentką Escuela Superior de Música Reina Sofía w Hiszpanii. Sandecka jest członkinią orkiestry Capella Cracoviensis, z tą grupą występowała także jako solistka. Do ważnych osiągnięć artystki można zaliczyć m.in. 1 Nagrodę i Grand Prix w I Ogólnopolskim Konkursie Waltornistów im. prof. Golnika w Łodzi w 2006 roku.

Irena Marie Rieband

Swoimi umiejętnościami muzycznymi zachwyca też pochodząca z Anglii waltornistka Irena Marie Rieband. Swoją przygodę z grą na instrumencie rozpoczęła w wieku 14 lat. Pobierała nauki w różnych miejscach. Muzykowania uczyła się w Berlinie, Oslo, Chicago i Gdańsku. Do Polski kobieta przybyła po otwarciu granic, bo właśnie tutaj ma swoje korzenie. Na gdańskiej Akademii Muzycznej obroniła pracę magisterską dotyczącą zdrowego podejścia do muzyki. Waltornistka zajmuje się także nauczaniem innych muzyków, regularnie prowadzi zajęcia w Rumunii w czasie trwania Projektu Młodych Muzyków, a także na Festiwalu International Crescendo Summer Institute of the Arts na Węgrzech. 

 

Sarah Wills

W naszym artykule nie mogło zabraknąć wzmianki na temat waltornistki o imieniu Sarah Wills. Ma ona brytyjsko-amerykańskie pochodzenie, urodziła się w USA, a wychowywała w Londynie, Tokio, Bostonie i Moskwie. Nauki gry na instrumencie podjęła się w wieku 14 lat, wtedy też zaczęła uczęszczać do Guildhall School of Music and Drama w Londynie. Później artystka rozpoczęła edukację w Berlinie u Fergusa McWilliama. Sarah Willis jest członkiem sekcji instrumentów dętych blaszanych Filharmonii Berlińskiej, występuje także w programach telewizyjnych przy moderowaniu i prowadzeniu wydarzeń muzycznych. Na swoim koncie ma występy m.in. z orkiestrą Chicago Symphony i London Symphony.

Waltornia to instrument, na którym nie gra się łatwo, jednak jeśli nas to interesuje, warto podjąć próbę. Regularne ćwiczenia pozwalają zdobyć cenne umiejętności. Kto wie, może historia jednej ze wspomnianych kobiet zainspiruje Cię do tego, aby sięgnąć po ten instrument?

 

 

Ostatnio aktualizowane: 04.08.20

 

Chcesz podjąć naukę gry na waltorni? Szukasz wskazówek, które pozwolą Ci efektywnie przyswajać nowe umiejętności i rozwijać się w dziedzinie muzykowania? Jeśli tak, trafiłeś w odpowiednie miejsce. Specjalnie dla Ciebie zebraliśmy w jednym artykule wszystkie cenne wskazówki dla początkujących waltornistów. Jeśli będziesz się do nich stosował, istnieje spora szansa, że szybko nauczysz się grać, a muzykowanie okaże się prawdziwą przyjemnością. 

 

Nauka poprawnego oddechu

Jedną z podstawowych umiejętności, którą trzeba nabyć, aby dobrze grać na waltorni jest poprawny oddech. Jak wiadomo, waltornia to instrument dęty, co oznacza, że w celu wydobycie dźwięku konieczna jest odpowiednia technika oddechowa. Zaleca się, aby początkujący uczeń nie nabierał na początku zbyt dużo powietrza, bo to może skutkować sztywnieniem ciała i zmniejszać komfort nauki. Należy powoli i stopniowo przyzwyczajać aparat oddechowy do bardziej wytężonej pracy. Doświadczeni nauczyciele wskazują, że dobrym sposobem na rozwijanie techniki oddechu jest przyglądanie się temu, jak pracuje ciało podczas wzdychania czy ziewania, a także bardziej wymagających czynności np. biegania. Aby wydobywać ładne dźwięki z instrumentu i nie męczyć się przy tym zbyt mocno należy połączyć szybkość oddechu wyczynowego z głębokością oddechu relaksacyjnego. Na początku jest to trudne i wymaga pracy, jednak z upływem czasu staje się to dla muzyka niemal naturalnym odruchem. 

Zadęcie

W grze na waltorni ważne jest odpowiednie zadęcie. Poprawne układanie warg podczas gry przekłada się na jakość brzmienia i jego czystość. Nie wolno przykładać ust do ustnika w taki sposób, że żuchwa będzie napięta, bo wtedy nie tylko dźwięki nie będą przyjemne dla ucha, ale też będziemy odczuwać dyskomfort. Zaleca się ponadto, by nie rozciągać nadmiernie warg, bo wtedy również gra nie będzie przynosiła oczekiwanych rezultatów. Należy zadbać o naturalne połączenie warg, które można uzyskać poprzez wypowiadanie głosek takich jak: f, m czy p. Jednym ze sposobów na to, aby rozluźnić wargi i odpowiednio je ułożyć, a także zadbać o mięśnie twarzy jest gwizdanie melodyczne. Ma ono też inną zaletę – pozwala rozwinąć muzykalność.

 

Pewne i wygodne trzymanie instrumentu

Na początku swojej przygody z grą na waltorni trzeba też nauczyć się poprawnie trzymać instrument. Zazwyczaj jest on duży i ciężki, ma też specyficzny kształt, więc nie wiadomo, jak dobrze go chwycić. Na prawidłowe trzymanie instrumentu duży wpływ ma odpowiednia postawa ciała. Jeśli będziemy stać czy siedzieć sztywno, dojdzie do przeciążenia mięśni wokół kręgosłupa. W rezultacie sprawność mięśni przyżebrowych zostanie zachwiana, a to wpłynie na wydajność aparatu oddechowego. Nauczyciele zwracają uwagę na to, jak ważne jest, aby ćwiczyć całe ciało. Im będzie ono sprawniejsze, tym łatwiej poradzi sobie z utrzymaniem ciężkiego instrumentu i jednoczesnym dmuchaniem w ustnik. Należy zadbać o aktywność odcinka barkowego, ramienia i przedramienia. Jeśli te części ciała będą wyćwiczone, zachowanie równowagi podczas gry na waltorni okaże się proste. Prawą dłoń należy trzymać w czarze głosowej. Jeśli jednak to powoduje u początkującego ucznia nadmierne pochylanie szyi i głowy do przodu albo nierówną pozycję ramion, można inaczej ułożyć instrument. 

 

Rozwijanie muzykalności

W trakcie nauki gry na waltorni nie można zapominać o rozwijaniu swojej muzykalności. Jak to zrobić? Przede wszystkim warto przesłuchiwać utwory znanych waltornistów. Ważne jest też wybranie dobrego nauczyciela, który dobierze repertuar do nauki odpowiedni do umiejętności ucznia. Wtedy istnieje zdecydowanie mniejsze ryzyko, że osoba początkująca, z uwagi na brak doświadczenia i tym samym niemożność przyswojenia danego utworu, zrezygnuje z dalszej gry. Często jako zachętę i próbę rozwoju muzykalności wykorzystuje się nagrania z muzyki filmowej.

Osoby uczące się gry na jakimkolwiek instrumencie korzystają najczęściej z nut. Ich odczytywanie jest ważną umiejętnością, która przyda się na każdym etapie kształcenia. Nie można zapominać jednak o tym, że zdolności muzykalne można rozwijać także ze słuchu. Dzięki temu można też nauczyć się improwizować. Aby dobrze grać ze słuchu trzeba mieć odpowiednie zdolności. Można je rozwijać poprzez powtarzanie wystukanego przez inne osoby rytmu.

Regularność ćwiczeń

Nieodłącznym elementem jest dobra waltornia. Jeśli instrument ma odpowiednią jakość i jest dopasowany do potrzeb osoby grającej, korzystanie z niego jest wygodne i pozwala się rozwijać. Sam sprzęt muzyczny nie jest jednak najważniejszy. Potrzebna jest przede wszystkim ciężka praca i regularność. Jeśli chcemy dobrze nauczyć się grać i stale rozwijać swoje umiejętności, trzeba pamiętać o tym, żeby ćwiczyć systematycznie. Czasami oczywiście zdarzają się dni, kiedy nie mamy ochoty sięgać po instrument. Trzeba jednak znaleźć w sobie siłę i poćwiczyć choćby chwilę. Regularność wpływa nie tylko na nasz muzyczny rozwój, ale też pozwala kształtować charakter, co ma przełożenie również na inne dziedziny życia.